Restart to run

Voila, nog een restart! Die van het lopen. Ein-de-lijk! Zonder lijk dan welteverstaan. Gelukkig maar!

Gisteren had ik eigenlijk met een vriendin afgesproken om te gaan fietsen, ergens aan de Dender. Maar het was begot geen fietsweer. Plus dat ik er ook niet echt heel op tijd kon geraken. Zij woont namelijk een kilometer of 40 verder. En ik had een restje rode appelen en peren (die ik in mijn Restart-eetprogramma de komende 3 weken niet mag eten) te verwerken…. ’t Is te zeggen, een restje… Iets met 18 appelen en 12 peren die ik toch niet slecht kon laten worden. Ik moest die dingen dus eerst schillen en in blokjes snijden, om ze vervolgens in een appel-perenmoesje te draaien. Dat vroeg toch wel efkes wat tijd. Maar uiteindelijk lukte het, en de diepvriezer is ook weer tevreden.

Maar door dat onverwachte appel/peren-euveltje werd het dus én te laat om te gaan fietsen, én het was ook gewoon geen weer om te gaan fietsen. Mijn vriendin opperde voorzichtig “of we dan niet een stukje zouden gaan lopen?”

Lopen, dat is toch die sport die ik tot 4 weken terug zo’n 3 keer per week deed? Lopen, dat is toch die sport waar ik pijn van aan mijn scheenbenen kreeg/krijg? Lopen, dat is toch de laatste weken per definitie pijn hebben? Een mens zou het op de duur niet meer weten, met dat lopen! Dus ja, ik twijfelde even, maar mailde haar dat ik het wel wou proberen, maar dat ze het mij niet kwalijk moest nemen moest het onverhoopt toch niet lukken.

Enfin, wij weg dus. De eerste halve kilometer liep het best wel ok. Na de eerste lastige honderden meters zette mijn ademhaling zich op het lopen. 400 meter ongeveer heb ik telkens nodig om het hijgen te laten overgaan in een mooi ademhalingsloopritme. Ook gisteren. Ik content, want ik kon het blijkbaar nog, dat lopen. Echter, op 800 meter voelde ik dat mijn voeten begonnen te ‘pletsen’. En dat is geen goed teken. Inderdaad niet, want de volgende meters gingen mijn scheenbenen weer volle bak protesteren. Stoppen dus na de eerste kilometer, en stretchen! Pijnlijke affaire alweer, dat rekken. Op de duur minderde het toch weer, en stapten we door. Stappen ja, want helemaal weg was het toch niet. Na een paar minuutjes wou ik het toch nog eens proberen, en liepen we weer een stukje tot er weer protest kwam. En ik weer ging stretchen. Daarna weer een stukje gestapt, en toen plots voelde ik niets meer! Ja, ik weet dat dat komt doordat de scheenbenen warm worden, en de ontsteking ook. Maar ik had zoveel zin in lopen, het was ook alweer zo lang geleden dat ik nog écht gelopen had, dat ik het negeerde. Uiteindelijk start ik maandag toch met de ontstekingsremmers én met de steunzolen, dus zo heel veel kwaad zou het toch niet kunnen?

Weer lopen dus… en dit keer was het echt zalig. Intussen was het ook beginnen regenen, maar bon ja… we waren nu toch al bezig, dus we liepen gewoon verder. Anderhalve kilometer verder moest ik toch mijn meerdere erkennen in mijn longen. Die waren dat lopen duidelijk niet meer zo gewend (4 weken is ook niet niks natuurlijk, het is allemaal ook sneller weg dan dat het opgebouwd is), en dus werd het weer een stukje stappen. En weer lopen… met de hemelsluizen intussen wagenwijd open. Een verzopen waterkieken had er niet aan. Het was wel wat lastig omdat ik lenzen draag, en ik mijn regenpet niet op had. Mijn lenzen gingen bijgevolg wat lastig doen, waardoor ik bij momenten niet al te veel zag. Maar uiteindelijk lukte het dus allemaal wel. Het laatste stukje vonden mijn longen er net iets teveel aan, maar toch… 8,5 kilometer in totaal, waarvan 4,5 kilometer effectief gelopen. Ik kan het dus nog, ik ben blijkbaar toch niet alles kwijt van die zo moeizaam opgebouwde conditie. Vanaf nu kan het dus alleen nog maar beter gaan! Restart to run, ik ga ervoor. Ik moet ook wel… nog 5 maanden tot die (iets meer dan) halve marathon!

Overigens, nooit gedacht dat ik nog eens zo zou genieten van natte voeten, benen vol slijk en kletsnat zijn tot op mijn vel. Supernamiddag en zeker voor herhaling vatbaar.
De tapas daarna waren zeker meer dan verdiend! Overigens, about last night… ik herinner mij plots nog iets. Iets met een deal. Een deal over het lopen van een marathon in rondjes rond een bos in een tijd die niet belangrijk is. 13 keer de kleine afstand, de grote afstand iets minder. En ook iets met dat niet vooraf aankondigen aan jan en alleman, maar dat gewoon gaan doen. Rare dingen allemaal, en ik had niet eens gedronken – op een Virgin Mojito na dan. Kan iemand mij aub bevestigen dat ik NIET gek ben?

En zie.. hoe content kan iemand eigenlijk zijn na zo’n uitgeregend modderloopje? Vree content dus! 😀

Advertenties

3 gedachten over “Restart to run

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s