Afwachten…

Afwachten is lastig. Aftellen ook. Dat duurt lang, aftellen. En afwachten. Zeker als je naar iets heel erg uitkijkt.

Nog 1 week dus. Nog 1 week tot ik mijn steunzolen heb. En ja, ik weet dat dat niet gelijk de hemel op aarde zal zijn. Maar… tegelijkertijd met het start-to-steunzool-project, mag ik starten met de ontstekingsremmers. Niet eerder, omdat dat niet veel zin heeft. En die ontstekingsremmers gaan wel maken dat de pijn weggaat, en dat de ontsteking waarschijnlijk ook wegebt. En dan mag ik alleen nog maar hopen dat mijn maag niet gaat protesteren met de ontstekingsremmers. Maar goed… ik ging geen worst-case-scenario’s meer maken zeker?

Ik probeerde het nochtans wel, dit weekend, om te lopen. ik was er ook van overtuigd dat het zou lukken. Think again! Alleen al tijdens de opwarming, een rondje stappen, gingen mijn scheenbenen op kilometer 2 in protest. Zoveel pijn, dat ik het rondje dat ik voorzien had inkortte. Waarna op kilometer 3 de pijn minderde. En ik toch dacht dat lopen zou lukken. 1 minuutje lopen echter was toch alweer genoeg om te beseffen dat de pijn niet weg was. Weer over naar stappen dus. Maar ik wou het toch nog eens proberen. Uiteindelijk liep ik nog 3×3 minuten, en 1×4 minuten. Zucht. We zitten heel ver van de 10 kilometer die ik gewend ben. Ik mis het ook wel. Ik mis het lopen. Zo raar. Ik ben jaloers op iedereen die ik zie lopen. Op iedereen waarvan ik weet dat ze gelopen hebben.

Ik heb me dan ook maar niet gewaagd aan het fietsen. Ik wist welk rondje er vandaag zou gereden worden. Een keimooi toereke, maar alweer mét heuveltjes. Gezien ik vorige week al niet helemaal meekon, en ik geen zin had om weer het kneusje te zijn dat de groep afremde heb ik, evenwel met spijt in het hart, maar gepast. Stom misschien, maar momenteel is mijn gemoedsinstelling niet zo geweldig positief. Als ik nu dus weer een fietsrondje niet zou meekunnen, dan ben ik in staat de fiets aan de haak te hangen. En dat is niet de bedoeling.

En intussen zit ik dan maar te dromen. Te dromen van de dingen die ik, eens ik van de pijn af ben, wél weer ga kunnen doen. Wat langer lopen, in de eerste plaats. In de tweede plaats eindelijk nog eens een run van +10km gewoon helemaal kunnen uitlopen, en in de derde plaats ook eens gewoon iets zot doen. Wat dat zot is, dat weet ik nog niet, maar gewoon… eens een keer ongepland iets sportiefs gaan doen wat ik zelf nog nooit gedaan heb. Zoiets.

Alleen zal dat nog niet voor direct zijn. Eerst maar eens dat herstel en die wederopbouw aanpakken. Morgen in ieder geval al de herstart voor mijn gewicht, en volgende week dan de herstart van het lopen. Ik heb voor deze week qua sporten al wel een plan B bedacht. Een plan B dat erin bestaat dat ik, in plaats van op dinsdag maar wat aan te sukkelen op training, mij ga laten coachen en spierversterkende oefeningen ga doen, met de groep van de sprinters. Ik ken de meeste oefeningen wel, ik heb ze ooit bij de coach gedaan, dus ik vermoed dat ik het wel leuk zal vinden. En dat ik spierpijn ga hebben de dagen erna. Maar dat ik ook wel deugd ga hebben van het feit dat ik spierpijn zal hebben. Uitkijken naar spierpijn, hoe zot is dat eigenlijk zeg?

Terwijl ik dit nu zo allemaal eens op een rijtje zet, besef ik dat ik eigenlijk al aan dat herstel begonnen ben. En dat dat inderdaad niet gemakkelijk zal zijn. Dus eigenlijk ben ik weer op weg, op goede weg hopelijk. Het komt wel goed. Denk ik. Hoop ik. Neenee… ik weet het wel zeker! 🙂 Op naar die halve marathon! (wishful thinking, dat is een andere categorie dan worst-case-scenario’s, toch? 😉 )

plan-a-plan-b-1

Advertenties

2 gedachten over “Afwachten…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s