Geloof in jezelf

Nieuwjaarswensen. We doen er allemaal aan vermoed ik. Er is ook niets mis mee. De klassiekers zijn meestal “een goede gezondheid, en 6 goede cijfers op de Lotto.” Zoiets. Dit jaar zat er echter eentje tussen dat er toch wat uitsprong. Eentje die zei “geloof in jezelf”.

Als je het nu hebt over nagels met koppen… jeps, dit is er inderdaad wel zo eentje. Want die 3 woorden, daar loop ik nu toch al wel efkes over na te denken. Goh… want ja… die mezelf, daar heb ik regelmatig de grootste moeite mee. Die mezelf, daar discussieer ik dagelijks wat mee af. In mijn hoofd dan, anders zou het helemaal van de zotte worden!

Die mezelf, die haalde het ook ooit, en die ooit is nog niet eens zo lang geleden, in haar hoofd om te beginnen met lopen. Lopen begot! Ik, die nog nooit verder dan een paar honderd meter gelopen had. En dan bedoel ik ook echt lopen als in rennen, en niet lopen als in wandelen. Dus ja, lopen. Die mezelf, die lukte daar ook nog in, in dat lopen. Weliswaar met heel veel vallen, maar met evenveel keer ook weer opstaan. Die mezelf, die kreeg dus uiteindelijk wél gelijk, ik kon dit! Daar waar ik heel veel keer geprutteld heb dat het mij nooit zou lukken, dat ik nooit die 5 kilometer zou kunnen lopen. Jaja, ik geef het toe, die mezelf… die heeft dat toen wel goed gedaan.

Neemt niet weg dat ik nog altijd een soort van ‘faalangst’ heb. Ik twijfel, ik minimaliseer, ik haal mezelf ook heel erg naar beneden daardoor. Dat lopen bijvoorbeeld. Ja, ik loop. Ik kan intussen meer dan 10 kilometer lopen. Waarna ik aanvul met: “maar ik loop wél heel traag hé”. Inderdaad. Die insteek. Alsof 10 kilometer op een traag tempo minder waard is dan 10 kilometer op een snel tempo. 10 kilometer, dat zijn toch 10 kilometer, ongeacht het tempo?
Hetzelfde met die trail van vorig jaar augustus. Ja, ik heb daar meer dan 10 mijl gedaan, “maar dat was wél op meer dan 3u!”  Waarom doe ik dat toch, dat mezelf neerhalen? Want die trail, die was wel op een loodzwaar parcours, met hellingen stijl bergop (en ook weer bergaf), en dat bij 36°. Hadden ze mij dat een paar jaar terug gezegd, dat ik dat zou doen, dat ik dat zou kunnen, ik had “ze” voor gek verklaard.

Dus ja, die mezelf. Die haalt mij soms in. Die mezelf, die is veel sterker dan ik ben. Die mezelf, die is stukken impulsiever dan ik ooit zal zijn. Of ooit zal durven te zijn. Die mezelf, die springt soms in dingen, waarvan ik achteraf dan weer denk: “waar ben ik toch weer aan begonnen?” Want ja, ik bén ook gewoon die mezelf. Of ik zou dat toch moeten zijn. Maar eerlijk? Ik ben het niet altijd, mezelf. Maar ik werk eraan. Aan die mezelf. Aan dat geloven in mezelf. Aan dat mezelf zijn ook.

Het is ook niet allemaal even gemakkelijk. Na jaren van mezelf te laten afglijden naar iemand die ik totaal niet meer was, is het soms wel lastig om die mezelf weer te zien, om die mezelf weer te zijn. Om te weten dat die mezelf er ook mag zijn. En dat die mezelf écht wel dingen kan.

Ik kan lopen. Ik kan fietsen. Ik hoef echt niet altijd erbij te zeggen ‘jamaar, het tempo is…’, want dat maakt niet uit. Ik loop, ik fiets. Ik huppel, ik spring. En ik lach. Dat zijn gewoon allemaal dingen die ik doe. Allemaal dingen die ik kan. Ik doe nu wat ik al die jaren voor onmogelijk had gehouden. En dat… dat heb ik voor het overgrote deel aan mezelf te danken.

Maar eerlijk? Ik vind het eng. Doodeng. Gewoon, zeggen dat ik iets kan. Gewoon, mezelf zijn.  Ik weet dat heel veel mensen dat een doodnormale zaak vinden, maar voor mij is dit écht springen. Springen over een beek, en niet weten of ik de overkant zal halen. Maar af en toe moet een mens dat gewoon eens doen zeker, dat springen over die beek?

Daarom, afsluitend: die trail in augustus, ik ga dat gewoon doen, dat gaat mij lukken. Want ik ga daar keihard voor trainen. Meer zelfs, ik bén daar al voor aan het trainen, want ik ben aan het opbouwen. 26 kilometer, die moet je nu eenmaal verdienen! En als ik daar finish, en ik zal finishen, dan ga ik dit keer niet pruttelen over mijn tijd. Neen, ik ga trots zijn op mezelf, want ik heb dat dan toch maar mooi weer op mijn curriculum staan.
Zo… en nu nog op ‘publiceren’ klikken. Soms zijn de kleinste stappen de allermoeilijkste! 😉

 

Advertenties

2 gedachten over “Geloof in jezelf

  1. Peter De Groof

    Wat een mooie blog Sandra … Mijn hypothese is dat dit voor véél mensen niet zo evident is hoor … !! Integendeel 🙂 Je drukt dat heel mooi uit … ! Hier raak je bij veel lopers (en niet-lopers) een gevoelige snaar mee … !

    Liked by 1 persoon

  2. Hedwig

    Natuurlijk gaat dat je lukken! Maar weet je: ik vind zelf de weg er naartoe altijd veel toffer dan de race zelf. Natuurlijk is bij het finishen het gevoel euforisch en geweldig. Maar iedere keer weer zitten de beste herinneringen in de aanloop naar het doel. Succes!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s