Een nieuw blogkleedje

Zo! ’t Is van datte!  Die gedachten van mij, die waren eigenlijk al enige tijd uitgekeken op het kleedje waar ze instaken. Maar dat kleedje voelde wel goed en vertrouwd aan. Zo gaat dat meestal met kleedjes die je al enige tijd hebt.

Maar vandaag moest het maar eens. Ik had tijd, en ik ging bijgevolg een beetje rondklikken door de mogelijkheden. Mogelijkheden genoeg, daar niet van. Maar het moet natuurlijk ook passen. Passen bij mij, én passen bij mijn gedachten.

Uiteindelijk vond ik wat ik zocht. Iets simpels, net zoals ik. Ik dacht, ik zeg het maar efkes zelf. Dus ja, iets simpels, en toch iets waar ik een persoonlijk toetsje aan kon geven. De foto bovenaan de blog, die kan ik namelijk wijzigen. En samen met de foto kan de achtergrondkleur aangepast worden. Tadaaa! Meer heb ik toch niet nodig?

De foto die er nu staat, die is overigens van dat memorabele fietstochtje van vorige week. Die magistrale zonsondergang was toen een beetje de kers op de taart, een mooie beloning voor al dat afzien onderweg. Jeps, ik ben content met de kleine, doch wel mooie dingen des levens. (hoe filosofisch is dat zeg! 😉 )

Die foto, die gaat dus af en toe aangepast worden. Een beetje afhankelijk van de goesting en de stemming en zo vanal. Ik ben er in ieder geval blij mee. Buiten dat, denk ik dat de lay-out ook iets rustiger aan de ogen is dan dat zwarte van hiervoor.

Ik zag ook meerdere mede-bloggers aan hun lezers vragen wat zij nog willen lezen. Ik ga dat niet doen. En de reden is simpel: deze blog heet niet voor niets MY thoughts are like butterflies. Het zijn en blijven dus mijn gedachten, die ik afhankelijk van wat er allemaal door mijn hoofd waait hier projecteer. Hehe… en wees maar gerust dat ik daar heel selectief in ben, niet alle gekke dingen die ik mij in mijn hoofd haal halen ook de blog. Prijs jullie zelf gelukkig!

Dus ja… ik blijf gewoon verder schrijven in het volgende jaar. Ik hoop dat jullie blijven lezen. En vooral, dat jullie ook blijven reageren. Want ik vind dat wel plezant, wat reacties krijgen. Dus schroom niet, en gooi ze erop! Het mag! Heel graag! Pretty please! Ik heb het toch schoon gevraagd, niet?

Enfin, ik sluit nu toch écht 2016 hier blogsgewijs af, met een gepast liedje. Vind ik zelf toch. 🙂 Morgen loop ik het jaar uit met een laatste loopje (noblesse oblige), en dan ben ik klaar om 2017 aan te vatten! Feest goed, voorzichtig op de baan he(sic), en tot volgend jaar!

All the thoughts you never see
You are always thinking
Brain is wide, the brain is deep
Oh, are you sinking?

Feel the path of every day
Which road you taking?
Breathing hard, making hay
Yeah, this is living

Look for love in evidence
That you’re worth keeping
Swallowed whole in negatives
It’s so sad and sickening

Feel the air up above
Oh, pool of blue sky
Fill the air up with love
All black with starlight

Feel the sky blanket you
With gems and rhinestones!
See the path cut by the moon
For you to walk on

For you to walk on

Nothing left, nothing left
Nothing there, nothing here,
Nothing left, nothing left
Nothing there, nothing left,
Nothing left, nothing left
Nothing there, nothing here

See the path cut by the moon
For you to walk on
See the waves on distant shores
Awaiting your arrival

Dream the dreams of other men
You’ll be no one’s rival
Dream the dreams of others then
You will be no one’s rival

You will be no one’s rival

A distant time, a distant space
That’s where we’re living
A distant time, a distant place
So what ya giving?
What ya giving?

Advertenties

8 gedachten over “Een nieuw blogkleedje

  1. pipsesippi

    Onzen Eddie heeft dat toch maar weeral eens goed samengevat. Dat kannemnogalis he! Misschien een mooie gedachte om te delen, zo op het einde van een annus horribilis, voor ons dan toch, en misschien voor velen. Toen ik de allereerste keer Pearl Jam hoorde, was dat in de auto, een paar decennia terug ondertussen 🙂 Ik moest aan de kant gaan staan, het was te overweldigend. Alles wat ik al jaren ontbeerde in muziek burpte den Eddie zomaar op, tonaal, schitterend… Ik was van mijn melk. Mijn passagier van toen is niet meer, maar hij was net zo verbijsterd als ik. Het is een mooie herinnering, verwondering, verbazing, in goed gezelschap… dat is onbetaalbaar.
    Enne… ik vind uw kleedje wel goed, maar zelf draag ik nooit zalmroze (of iets anders dat op “-roze” eindigt, of mee begint!!!). Ik blijf gaan voor “the little black dress”… ik denk dat ik er een stuk of zes heb, waarvan zeker vijf ongedragen… 🙂

    Liked by 1 persoon

    1. Sandra Berichtauteur

      Onzen Eddie heeft voor alles wel wat schoon woorden. Mijne blogtitel komt ook al van hem. Overigens.. het is oranje! Oranje zeggik! En orange… is the new black! Allez, ik heb dat ook maar van horen zeggen, maar toch, maar toch… :p

      Like

      1. pipsesippi

        Sandra, als ge in ’t gevang zit… you have my number he dear. It’s my job, ik kan da aftrekken van de belastingen.

        Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s