Melancholische dagen…

Melancholie. Dat is het een beetje denk ik. De tijd van het jaar ook. Het is donker als ik opsta, het is donker als ik naar het werk rijd, het is donker als ik terugrijd, het is donker als ik ga slapen. Overdag zit ik in een kantoorgebouw met zicht op een troosteloze binnenplaats met een paar struiken. Nu ja, zicht op… ik zit er met mijn rug naartoe. Met mijn rug naar struiken die het overigens ook stilaan aan het opgeven zijn. Vogeltjes komen er amper, en de nijntjes die er ooit zaten hebben ook allang weer het hazenpad gekozen. Zij wel ja. Ik zie dus echt heel weinig licht dezer dagen. Een wandeling op de middag kan al weleens helpen, maar eerlijk: daar heb ik ook niet alle middagen zin in.

Al dat donkere, dat durft al weleens op mijn gemoed te werken. Ik had overigens gehoopt om rond deze tijd naar de Geminiden te kunnen loeren (ik heb nog wel een wensje of 2-3 te doen), maar ook daar: bewolkt, grijs. Geen vallende ster te zien dus.

Op de koop toe heb ik blijkbaar ook nog 1 of ander virusje opgeraapt. Iets dat vorige week met keelpijn en een hese stem begon (jaja, lekker rustig voor het thuisfront, ik zeg het maar zelf 😛 ), overging in snot & co, en zich nu manifesteert met een hoestje. Er zijn leukere dingen. Gezien het fietsen naar en van het werk wat moeizamer ging dan anders (toch 1 à 2 kilometer/u trager 😉 ) besliste ik dan toch maar verstandig om de looptraining maar eens te skippen. En thuis te blijven om mij daar nuttig bezig te houden.

Want zo gaat dat dan. In plaats van dan plat op de bank te gaan liggen, zie ik plots duuzendenééndingen die dringend moeten gedaan worden. Stofzuigen, de was, rekeningen betalen. Neverending stories. Allemaal, één voor één.

Maar op de duur besloot ik toch dat het wel genoeg geweest was. Zetel, thee, en muziek. Dat zou het worden. Meer heb ik eigenlijk ook niet nodig. Dit compenseert voor even toch wel dat tekort aan licht. Alleen kwam ik zo toch weer op wat meer melancholische muziek terecht. Ik ben er maar in blijven hangen. Ik kan daar ook intens van genieten. Van die muziek die recht naar mijn hart gaat. Van die teksten die voor mij zouden kunnen geschreven zijn. Een beetje gevoel voor drama is, zoals wellicht al wel geweten is, mij niet vreemd. Ik denk trouwens dat er aan mij toch wel een romanticus verloren is gegaan. 😉

 

Advertenties

3 gedachten over “Melancholische dagen…

  1. pipsesippi

    We zijn er bijna door Sandra, het licht komt terug!!! Nog efkes, ik heb er ook een pesthekel aan, te weinig daglicht is écht slecht voor een mens. En bij ons is het halve gebouw aan het snotteren en het buikgriepen (de échte pechtvogels moeten dat tegelijk doorstaan). Maar vandaag schijnt het zonneke, mijn kaffe nog opdrinken se en dan met de hond een middagpauzewandeling. Ikke content, hond content… en dan nog efkes aftellen en het wordt elke dag weer wat vroeger licht en een beetje later donker. Winter, ik vind dat iets voor eskimo’s, niet voor mij.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s