Tegenspreken

Ik spreek mezelf nogal graag eens tegen. Daar waar ik de ene dag luid roep dat gewicht niet belangrijk is, dat ik mezelf leer te appreciëren, en dat ik best wel happy ben in het lijf dat ik nu heb…. draait dat de andere dag volledig de andere richting uit.

Ik kan mij nog zo goed in mijn vel voelen, soms is er maar heel even *dat* nodig om dat gevoel helemaal te laten omslaan naar de andere kant. En dat is stom en dwaas, ik weet het.
Dit keer was het een T-shirt. Een bandshirt wat ik heel graag had willen hebben. Maar het was maar beschikbaar in 1 maat. Een te kleine maat. En goh ja… mijn verstand roept dan dat de band in kwestie maar shirts had moeten voorzien in andere maten, maar mijn gevoel roept gewoon ‘ik kan niet in dat shirt! En ik wou, en wil nog steeds, dat shirt zo heel graag!’ En dat is het hem natuurlijk, daar gaat het hem om. Ik wou het zo graag. Het had het eerste bandshirt geweest dat ik in jaren zou gekocht hebben. Omdat dit er wél eentje was wat ik nog wel zou aantrekken. Omdat dit ‘iets’ had. Omdat het met dit shirt iets van liefde op het eerste zicht was. Daarom ook dat ik niet eens naar de uniseks of mannenmodellen keek. Dit was het shirt wat ik wou, maar helaas… het was er enkel voor dames die die specifieke maat hadden. Ik wou het echt wel heel erg graag, maar zoals in zoveel gevallen: je kan niet altijd alles hebben wat je graag wilt. Helaas.

Neemt niet weg dat dit mij weer doet twijfelen. Moet ik toch niet nog wat afvallen? Zou dat mijn leven niet nog gemakkelijker maken? Zou? Als? Dan? Eventueel? Misschien? Ik zou in ieder geval in dat shirt gepast hebben, als ik nog wat kilootjes kwijt was geweest. Als en dan, inderdaad. Ik heb het dus ook maar niet gekocht, want dat heb ik intussen wel geleerd. Niets meer kopen ‘tegen dat ik afval’. Want die theorie en die praktijk, die liggen nog altijd mijlenver uit elkaar.

Ik vermoed dat dit dingen zijn die nog heel lang aan mij gaan blijven knagen. Geen idee of het ooit helemaal weg zal gaan, die twijfel, dat gedoe.

Maar goed… ik mag dan wel het shirt niet hebben, gelukkig heb ik nog wel de muziek. Heel veel muziek. En daaruit voortvloeiende zijn er gelukkig toch wel echte zekerheden, zaken waar ik totaal niet (meer) aan hoef te twijfelen. En daar ben ik uiteraard heel blij om. 🙂

Ach ja… de dingen zijn wat ze zijn zeker?

Advertenties

6 gedachten over “Tegenspreken

  1. pipsesippi

    Ah neen he, van mening veranderen is een recht, ik doe dat ook zo vaak. Dus de enige juiste conclusie is dat “diene van de merchandising” eens flink op het feit moet gewezen worden dat de MEESTE vrouwen niet in de shirtjes passen!!!!!
    Ik moest wel efkes nadenken bij het woord bandshirt… ik dacht, dat ken ik niet. Dat is niet ongewoon want mode en ik zijn niet bepaald vriendjes, maar toen had ik hem ineens ze… Ik dacht een band, als in fiets- of autoband, want tegenwoordig lijkt het me niet ondenkbaar dat dit effectief bestaat. Zoals mijn collega daarnet zei “Ik wil kniebotten.” en ik daar natuurlijk op antwoorde “Hoe, die hebt ge toch normaal van bij de geboorte?”. Tja… some things will never change.

    Like

    1. Sandra Berichtauteur

      Jaja, tuurlijk is dat een recht, maar ik doe er eigenlijk altijd alleen maar mezelf zeer mee.
      Overigens… het zijn de ‘modellen’ waar het mee misgaat. Voor de heren is dat een T-shirt als in T-shirt, maar voor de dames moet dat dan een getailleerd model zijn, en blablabla. Een large in damesmodel, is eigenlijk maar een small-kleine medium in mannenmodel. Hoe onnozel is dat eigenlijk?
      Hahahaha… ja, bandshirt. Dat lijkt mij nog wel wat, met de afdruk van een fietsband op.
      Kniebotten dat zegt mij dan weer niks. Ik zou ze begot niet eens over mijn kuiten krijgen, maar daar ga je mij niet over horen zeuren, want ik zie dat ook gewoon niet graag! 😉
      Mode en ik, wij gaan ook nooit goede vriendjes worden peinsek. 🙂

      Like

      1. pipsesippi

        Ach, wij hebben tenminste kniebotten van bij de geboorte 🙂 En inderdaad, al dat getailleerd gedoe, ik vind dat geeneens comfortabel. Die taille kruipt dan ergens waar ze niet hoort en dat is ook absoluut geen zicht. Beschouw het als de “epauletten” in de jaren tachtig, die kolossale schoudervullingen… dat is ook vanzelf weer overgegaan. Tot daar mijn kennis van mode.

        Like

  2. jasnetteke

    Herkenbaar! Niet met mijn gewicht maar wel met andere onzekerheden die soms opploppen. Sowieso wordt het tijd voor leuke kleding voor echte, normale vrouwen en niet alleen voor dunne petieterige dames

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s