Verlorenlooploopje

“Of ik niet samen met hem en zijn ex-coach wou lopen”, vroeg mijn man? Mwoah… kweenie. Zij lopen sneller dan ik, en ik was eigenlijk zinnens om mijn achtertuin wat verder te verkennen.
Uiteindelijk liet ik mij toch overhalen. Het was eens een keer een andere route, en ze zouden hun tempo wel aanpassen, enzovoort enzoverder. Het tempo was inderdaad geen probleem, dat kon ik wel aan. Bergop (ok, heuveltje op) ging ook best nog. Toen ik vroeg hoe lang ze zouden lopen, werd er iets gezegd van dat het toertje 50 minuten was. Ja, 50 minuten op hun tempo, dus iets langer voor mij. Ik twijfelde. Ik had immers pas zaterdag weer net 5 kilometer gelopen na 3 weken van gesukkel. En dus werd mij voorgesteld om een ‘afkorting’ te doen. Zij zouden mij wel terug inhalen wat verderop.

Alleen.. ik was begot nog nooit in dat veld geweest waar we waren. Ik moest naar rechts, volgen tot aan het verkeerslicht, dan terug rechts, en daar een straatje in waar geen auto’s in konden. “Ge kunt nie missen”, werd er nog bij gezegd, vooraleer de mannen rechtdoor verder liepen. Ik voelde eigenlijk de bui al hangen. Mij zomaar ergens achterlaten waar ik het niet ken, dat is vragen om problemen. Maar ja… ik stond ervoor, en ik moest vooral door, anders stond ik nu nog te staan in dat veld. Ik had nog wel even gevraagd of ze mij zouden komen zoeken als ik een uur na hun aankomst er nog niet was. Geen antwoord gekregen trouwens.

links-rechts

Bon, dat verkeerslicht, dat was geen probleem, dat vond ik. Dat kruispunt, daar was ik ook al weleens geweest. Nu ja, geweest. Gepasseerd. Met de wagen. In een flits dus. Zo al lopend was het toch nog net iets anders. Rechts dus, aan het licht. En dan die fabriek voorbij. Uhu. Was dat dan links voorbij, of rechts voorbij? Eerst links maar eens geprobeerd. Tot beneden. Nope, dat was het duidelijk niet. Toch maar weer naar boven. En daar dan terug links, wat eerder rechts was. “Een weggetje in waar geen auto’s mogen komen”. Jaja, ik kwam zo’n weggetje tegen dat helemaal aan de omschrijving voldeed. Alleen leek dat weggetje de verkeerde richting uit te gaan, maar misschien draaide het ergens halverwege in het veld wel? Weet ik veel? Ik had er nog nooit gelopen. Weggetje in dus. Landweggetje, perfect voor mijn scheenbenen – scheenbenen die zich overigens vandaag weer keurig gedragen hebben, het moet gezegd.

Een paar honderd meter verder vond ik dat de kerk van het volgende dorp verdacht dichtbij kwam. Dit was niet goed. Het was ook duidelijk, ik was verkeerd. Net toen ik dacht aan teruglopen, zag ik dat ik via een klein zijweggetje de woonwijk in kon. OK, woonwijk, ik was dan toch al in de bewoonde wereld. Eentje met vogeltjes. Kieviten, Leeuweriken, Wielewalen, Zwaluwen, Reigers, Fazanten. Vanalles, quoi. Maar ’t was niet wat ik moest hebben. Aaargh! Naar beneden? Naar boven? Ik wist het niet. Ik liep dus maar doelloos wat rond. Straat in, straat uit. Hier naar boven. Joepie, hier mag ik weer naar beneden. Ik zag ook meer en meer auto’s, dus dat betekende vast dat ik dichter bij de ‘grote baan’ kwam. Eens op die baan kon ik mij dan wel weer terug oriënteren. Ik wist wel zo ongeveer waar ik was, maar niet helemaal.

En dan plots zag ik een wegwijzer staan. Eentje richting een sporthal die ik ken. Olé, ola! Die richting dan maar uit! Om goed 200 meter verder mijn man tegen te komen. Die was mij dan toch komen zoeken. Alsof hij mij zou gevonden hebben tussen al die vogeltjes! Tssss…. Volgens hem, en zijn ex-coach, hadden ze gezegd “aan de blokken naar rechts”. Ik heb geen blokken gezien. Ik kon daar dus ook niet naar rechts. Plus ook.. voor hen is dat simpel, zij kennen dat daar als hun broekzak, dat is hun heimat, zij lopen daar al heel hun leven zowat. Ikke niet. Ik kom van een andere coté. We zullen daar eens gaan lopen, en dan zal ik ook eens wat vage richtingsaanwijzingen geven! Eens zien wie er dan lacht!

Neenee… volgens mij wou hij van mij af. Mij verloren zetten. ’t Is toch lekker niet gelukt! Overigens… mijn afkorting bleek ook gewoon een kilometer langer te zijn. Tot zover het voordeel. In ’t vervolg loop ik gewoon die 500 meter verder mee met de mannen. Ze gaan mij niet meer liggen hebben met hun kortere weg! Ha!

Advertenties

4 gedachten over “Verlorenlooploopje

  1. pipsesippi

    Mannen kunnen vrouwen geen weginstructies geven, we hebben het al allemaal meegemaakt. Dat van die “blokken” hebben ze ook niet gezegd… daarbij, wat voor soort “blokken” bedoelen ze dan? Oh ik spreek uit ervaring, “ongeveer 800 m verder naar rechts”, in plaats van te zeggen, “sla de hoek om bij de apotheker”… Veel simpeler toch?

    En ja neem hem maar eens mee naar de vieux coté: “Aan de zaat moet ge er efkens af…”. Eens kijken waar we ze zullen terugvinden… Verloren gelopen aan/in de drie rivieren, ik heb geen glazen bol en toch is dit een 100% correcte “voorspelling”.

    Hopla, off you go guys! 🙂

    Like

    1. Sandra Berichtauteur

      Hahaah… Ja, aan de zaat er efkes af, en aan de visput er terug op, maar via het park. ’t Gaat goedkomen! 😀
      Die blokken bleken overigens betonblokken. Ik zat in mijn hoofd met appartementsblokken… *zucht* 😉

      Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s