De Sigarenberg

Brrrr… vandaag was het koud. IJskoud! En vandaag was het dan ook nog zondag. Eigenlijk was het te koud om te fietsen. Wat trekt een mens eigenlijk aan om te fietsen zo op een koude zondagochtend? Met behulp van wat loopkleding kwam het in orde, maar ik moet dus hoogdringend mijn fietskledinggarderobe gaan uitbreiden, zo blijkt.

Al lukte het zo ook wel: een warme looptrui, een T-shirt erover, en daarover mijn trui van de wielerclub. Dan mijn korte fietsbroek, en daarover een warme loopbroek. Perfect! Gezien ik nog altijd geen klikpedalen heb, werd het 2 paar sokken en een paar loopschoenen. Dan nog zo’n buff voor over mijn oren, en daarboven mijn fietshelm. En dan nog mijn loophandschoenen ipv de korte fietshandschoentjes. Goed. Zo moest het lukken.

We waren met 6 moedige madammen vandaag. Amper 2 kilometer verder vond ik het eigenlijk al vrij koud worden. Nog eens 8 kilometer verder, zag ik dat mijn broek intussen wit zag van de mist. Stoppen was geen optie, want dan voelde je de klammigheid doortrekken. Koud-kouder-koudst. Nu ja, uiteindelijk ging het nog wel, en was ik best wel warm genoeg gekleed. Behalve dan mijn voeten. Mijn tenen deden ‘dingeling’ als ik met mijn voeten rammelde, dus dat rammelen heb ik maar verder zo gelaten. Stel dat ze eraf zouden rammelen!

Waar fietst iemand eigenlijk zo naartoe op een koude zondagochtend? Richting Leuven dus. Ergens onderweg sloop er ook een plan in iemands hoofd. Wat als we de “Sigarenberg” eens even zouden meepakken? Berg? Berg? Dat betekent omhoog trappen! Had ik bij de start eigenlijk niet gezegd dat ik vandaag eens géén heuveltjes zou trainen? Kwestie van niet overtraind te geraken enzo. Uiteraard. Dat ik gewoon geen goesting had om mij te gaan vermoeien, dat liet ik onuitgesproken.

Maar bon ja… als iedereen die Sigarenberg omhoog fietst, dan fiets ik uiteraard mee. De andere optie was beneden wachten. En zo zit ik dan ook weer niet ineen. OK, de Sigarenberg omhoog dus. Ik kende die Sigarenberg helemaal niet, ik was daar nog nooit geweest. Ik zou dat dus rustig aan gaan doen. Mezelf niet overtrappen. In mijn cadans blijven. Laag schakelen. Jeps. Think again. Nog geen 200 meter ver was ik dat voornemen al vergeten. Voor ons reed namelijk een man op een mountainbike. En die kwam altijd maar dichterbij. Erop en erover, toch? OK, het duurde heel even, omdat ik er niet over geraakte, maar op de duur moest hij toch lossen. En net toen ik dacht dat er geen einde kwam aan die hele beklimming, stond daar een plakkaatje: “100 meter stop”. Jihaaa, ik had het gehaald! Zonder afstappen, nog altijd op mijn groot tandwiel, maar ik had wel zwaar op mijn adem getrapt. Maar dan nog… het was mij gewoon gelukt, en mijn spieren waren niet verzuurd. Die ademhaling zou zich ook wel herstellen, dat vertrouwen had ik wel in mijn conditie. Een paar keer goed uitblazen en mijn hartslag terug laten zakken, en het was weer in orde.  Het leukste was eigenlijk nog dat de man met de mountainbike bij het bovenkomen tegen mij “goed gedaan” zei. Onnodig te zeggen dat dit die hele klim helemaal de moeite waard maakte zeker?

Daarna sjeesden we weer naar beneden. Het is dat ik nog niet goed bochtjes durf te nemen tegen 40km/u, en dus af en toe in de remmen moest, maar ook dit: ik ga dat leren, want ik wil dat zo hard kunnen!

De rit was vervolgens vrij vlak. We reden naar het kanaal, en aan het kanaal zonder tegenwind kan je een keer doortrekken. Tot we plots met 2 groepjes zaten. De dame die de kop trok had dat op dat moment niet in de gaten, dus ik besloot het gat te gaan dichten en naar haar toe te rijden. Wat ook lukte, al zingend nog wel: “hoe sterk is de eeeeeeenzame fietser… ” Ze had de boodschap dadelijk door en wou al zingend gaan invallen. En dan ineens stak er een waterhoentje de baan over. Dom onnozel ding op korte pootjes! Dat gaat dus niet zo snel als het wel denkt dat het gaat! Ik gillen – ik gil misschien nogal snel 😀 – maar wat doet zo’n vogeltje dan ook ineens rennen over de baan zeg! Mijn collega-fietsdame had ook de indruk dat ze met haar achterwiel het vogeltje geraakt had. Ze had bijna kip gegeten vanavond, in plaats van mosselen met vers gesneden frietjes!

bike-on

Gelukkig geen valpartijen, het vogeltje was verder ook ok (denken we), en we konden weer door. Waarna er een paar kilometer verder een troep ganzen besloot om altegader de dijk te gaan oversteken. Echt, serieus! Die vogels, krijgen die geen verkeersopvoeding ofzo?

Daarna kwam de afslag om terug naar de heimat te fietsen. We hadden echter nog niet genoeg fietskilometers op de teller. Zouden we nog een lusje bij fietsen? Mijn tenen zeiden neen, maar mijn tenen hebben – ondanks het feit dat ze met 10 zijn (nu toch nog 😉 ) – niets te zeggen. We fietsten dus door.
Waarna het goed 10 kilometer verder toch in 1 rechte lijn richting aankomst ging. Daar wachtte ons warme chocomelk en citroenthee. De teentjes content, dat ze eindelijk weer konden ontdooien, en als zij content zijn, dan ik ook. De hete douche daarna, die was zoooo verdiend! Ik heb overigens de rest van de dag zitten wachten op die stralende zonnige herfstdag die “die van het weer” ons beloofd hadden. Vanaf de middag zo ongeveer. Volgens mij zijn “die van het weer” stuk en kunnen ze het niet meer. Ik heb vandaag alleen maar mist en grijze wolken gezien. Dikke grote “awoe” daarvoor! Ja, ik weet het. Dat gaat indruk maken! 😉

Aja, en voor de curieuzeneuzen: ik weet intussen – Google is mijn op 1 na beste vriend – hoe die Sigarenberg aan zijn naam gekomen is. Boven is café “De Sigaar”. Zo simpel kan het soms zijn! 😉

Advertenties

7 gedachten over “De Sigarenberg

  1. pipsesippi

    Ja, natuurlijk zijn “die van het weer” kapot. Ik begin ook een patroon te ontwaren, iets met mannen eraf fietsen op bergen en bruggen en zo… Vergeet niet, dat ge die “van het weer” er al eens afgereden hebt. Daar gaat mijn gelobby niks meer aan kunnen verhelpen vrees ik….

    ’t Is dat de Rossen Beire zijn thermobroeken weer in gebruik heeft genomen (onder zijn broek op ’t werk op koude dagen) anders had ge die alvast kunnen hebben. (En ja, gij kunt daar wel in!!!!). Maar bon, dat kan dus niet he… want hij draagt ze weer.

    Ik vrees dat we onze hoop op Sabine moeten gaan stellen wat dat weer betreft, probeer die er nu alsjeblieft niet af te rijden, jaja, ik weet dat ze met een bakfiets rijdt. En ikke en Sabine, dat macheert niet he, dus ’t is aan u. Ik wil nog minstens 3 weken droog weer met een zonnetje. Off you go!!!

    Like

    1. Sandra Berichtauteur

      Jamaar jamaar… het is sterker dan mezelf. Ik was dat niet van plan, en toch, ineens ben ik dan toch een beetje met die ‘competitie’ bezig. Ik snap het zelf ook niet. Volgens mij is “die van het weer” daar wel niet mee bezig, met rap rijden. 😀
      Hahaha… ik ga van die thermische dingen wel kopen. Ik heb nog wat Decathlon-bonnen die ik kan verzilveren. 🙂
      (en voor de rest: ik doe mijn best zelle, écht! Maar een bakfiets, dat moet ik toch wel voorbij. Noblesse Oblige hé! 😛 )

      Like

      1. pipsesippi

        Ja lap he, dat wordt dus een strenge klotewinter…. Weten we tenminste wel wiens schuld het ditmaal is :-p

        Like

  2. Leentje

    Hoi Sandra, ‘die van het weer’ zitten er dikwijls naast. Maar wij zijn in de duinen gaan wandelen onder een stralende zon. Kom eens fietsen aan de zee, hier zijn geen overstekende vogels. Meeuwen daarentegen…

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s