The times, they are A-changin’

lopen-2012

The times, they are A-changin’, zong een Nobelprijswinnaar ooit. Hij heeft begot gelijk! Want wat een boude stelling poneerde ik daar zo in 2012: “Lopen is niet mijn ding”. Ik was daar ook vast van overtuigd, al jaaaaaren!
Intussen weet ik wel beter. Gelukkig maar, denk ik dan.

Het doet mij weer even stilstaan. Stilstaan bij die toch wel wonderlijke evolutie van patattenzak naar sportief die ik doormaakte.  Niet eens omdat het moest, maar omdat ik het zelf wou. Het is ook raar, hoe een leven zo kan veranderen. Ik dacht in 2012 echt in de verste verte niet dat ik lopen ooit plezant zou vinden. Laat staan dat ik er stevig de pest over zou in hebben als ik eens een paar weken wat minder moet lopen wegens weer lastige scheenbenen.

Vroeger zou ik ook gewoon gaan zitten zijn. Ik heb pijn, dan maar niet sporten. Maar dat doen we dus niet meer. Afgelopen donderdag trok ik dan maar het bos in. Na een goede opwarming – ok, ik geef toe dat ik dat stuk van die opwarming al weleens durf over te slaan – een stukje gelopen op zachte ondergrond, en kijk: dat lukte zowaar pijnloos. Ik besloot ook van niet te overmoedig te worden en er mijn verstand bij te houden. Ik kan dat. Echt! 😛 Want ja, ik wil wel weer naar die langere afstanden, maar mijn schenen zijn echt nog niet zinnens om zich “te geven”, en daar heb ik mij maar naar te richten. Helaas. Maar er zijn gelukkig alternatieven in de vorm van zitbanken in het bos. Duuhusss… dat werd dan:

Eerste bank: 10 planken.
Tweede bank: 10 quadriceps-dipjes
Derde bank: 5 keer links en 5 keer rechts met 1 been op de bank mezelf opduwen
Vierde bank: 10 planken, maar met zijwaartse uitzwaai
Vijfde bank: 10 squats, laatste 10 seconden houden
Zesde bank: opnieuw 10 planken

Tussen elke bank mocht ik van mezelf de kleine tussenstukjes lopen. Weliswaar op een heel traag tempo, én in het gras.
Het plan was eigenlijk om de volgende 5 banken, die die ik op de afdaling tegenkom, ook nog oefeningen te doen. Maar ik had mij wat verkeken op de invallende duisternis. Toen ik van het open veld het bos terug door moest, leek mij dat plots toch wel heel donker. Ik vond het plots ook niet zo verstandig, zo alleen op pad door het bos. Vandaar dat ik van mezelf het hele stuk naar beneden in looppas mocht doen. Op beton, want in de zachtere berm liggen steentjes en stokjes, en die zag ik niet liggen. Nood breekt wet, toch? Gelukkig hielden mijn scheenbenen zich wel koest. Eenmaal beneden en uit het bos, besloot ik dan ook dat ik het lot niet verder moest tarten en maar beter stopte met lopen.

Eh… totdat ik op mijn horloge keek was dat dan. Want 6,250 kilometer, dat is toch geen afstand om mee thuis te komen? Die 750 meter op zachte ondergrond, die kon ik best nog. Zie, die goesting om te lopen hé, geraak daar nu maar eens vanaf! Dus ja… ik heb die nog gelopen, die 750 meter. 7 kilometer is een veel en veel mooier getal dan 6,250.

Overigens… nog zoiets: ‘even’ nog die 750 meter gaan doen. Wetende dat die 750 meter op zich ooit al een probleem was om gewoon te stappen… die times, die zijn echt helemaal niet meer wat ze geweest zijn! 🙂

 

Advertenties

2 gedachten over “The times, they are A-changin’

  1. Anita

    Idd, het lijkt nochtans niet zo lang geleden 2012 maar wat een wereld van verschil!
    Zal ik je eens heel blij maken, ik heb eindelijk mijn stoute schoenen aangetrokken, eigenlijk mijn sportschoenen en heb sinds 2 weken ook een start gemaakt met lopen, nog niets spectaculair loop nog geen km uit, maar doe het in stukken, en elke keer gaat het toch een stukje beter. + ook hier suporters, de kids lopen maar al te graag mee 🙂

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s