9 kilometer, geen 10

Kilometertjes. Daar ging het vandaag over, op de atletiektraining. Daar ging het dinsdag eigenlijk ook al over. Atletiek is ook lopen, dus logisch dat het daar weleens over kilometers gaat, zou je denken. Je wilt niet weten waar het anders over gaat dan! Of weten jullie hoe konijnen weten in welk holletje ze moeten zijn om hun mama en papa te vinden? Of weten jullie hoe konijnen überhaupt weten wie hun mama en papa zijn? Om maar te zeggen: dat lopen, dat maakt wat gesprekken los bij mensen!

Maar eerst even een kleine huishoudelijke mededeling, die overigens perfect bij het onderwerp past: ik heb dit jaar al 750 kilometer gelopen! Dat zijn er al 35 meer dan vorig jaar op 1 volledig jaar, want toen ben ik  op een volledig jaar ‘maar’ aan 715 kilometer geraakt. En die 750 kilometer heb ik nu al zo hard in de pocket! Ik zit dus nog steeds op schema om op het einde van dit jaar die magische 1.000 kilometer te halen. Al vind ik die 750 kilometer ook best al wel boel veel!

keep-calm-this-is-only-the-beginning-1

Terug naar de kilometertjes. Vorige week vond ik dat ik maar eens weer wat verder moest lopen, en minder/niet moest stappen tussendoor. Dat ik dat best kan, dat ik niet zo flauw moet doen als het eens even een beetje minder loopt. En als ik mijn hoofd ergens opgezet heb, dan zal dat ook gebeuren. Zaterdag liep ik dus al een mooie 8 kilometer, dinsdag 9, en vandaag ook weer 9.

jamaar-neeEen vriend kwam dinsdag al eens even polsen hoe lang het ook alweer geleden was dat ik 10 kilometer gelopen had? En of ik niet nog 2 Finse pistes zou doen dan? Feit was dat ik op dat moment nog een paar 100 meter moest doen om afgerond 8 kilometer te hebben. Een kilometertje meer was wel welkom, in die opbouw naar de 10 terug toe. Dus ja, een extra rondje. Eentje. Geen twee. Had ik daar spijt van? Dat weet ik niet goed. Ja en neen.
Overigens, over die ja en neen: afgelopen week was er ook weer een man/vrouw-discussie over dat vrouwen nooit eens kunnen zeggen wat ze precies bedoelen. Terwijl het eigenlijk simpel is: neen is neen, al kan neen soms ook ja zijn. Ja is ja, en soms ook neen. En misschien, dat kan zowel ja als neen zijn. Duidelijk, toch? Ik snap niet dat mannen dat gewoon niet snappen.

Maar weer naar de kilometertjes. Dus: had ik spijt van dat niet-gelopen rondje? Ja en neen. Neen, omdat ik het gevoel had dat 9 kilometer wel meer dan ok was. Ja, omdat een rondje Finse piste in fijn gezelschap lopen altijd wel leuk is.

En vandaag was het dus weer training. Ik moest eigenlijk interval-training doen, maar omdat het nog zo’n mooi weer is, en omdat het nu toch nog licht is ’s avonds, vond ik dat we van de gelegenheid moesten gebruik maken om nog een keer het bos in te lopen. Het is er zo mooi nu, met de opkomende herfstkleuren. Met de vallende blaadjes. Met de notengooiende eekhoorns. En daarbovenop… ik moest vandaag nog 8 kilometer lopen om aan die 750 kilometer te geraken. Dus ja, ik moest en zou die vandaag gelopen hebben.

En dat deden we dus. 8 kilometer, die best wel vlotjes liepen. Was het omdat ik een doel had, of gaat het gewoon écht goed de laatste dagen? *hout vasthouden*
Terug aan de piste hadden we 8,2 kilometer. Ik dacht eerst berustend te zijn, iets van “ok, geen afgerond cijfertje, het is ook wel ok”, maar zo werkt dat dus niet bij mij. Nog geen minuutje erna besloot ik dan toch maar om het cijfertje te gaan afronden. 800 meter nog, dat zijn 2 rondjes rond de piste. En dan had ik alweer 9 kilometer. Tadaaaaaa! Ik vond het best ok, al twijfelde ik toch weer om naar de 10 te gaan. En ik weet eigenlijk niet waarom ik dat niet gedaan heb. De benen zaten goed, het hoofd ook. Misschien ben ik gewoon zo koppig dat ik mezelf dwarsboom? Ik weet het niet goed. Maar goed, 9 kilometer vind ik toch ook wel al goed gelopen. Nem. Speekmedalje.

perspective-quotes-5Echter, en nu gaan we terzake komen (eindelijk ja 😛 ). 9 kilometer, dat is vis noch vlees. Geen afgerond 10-tal. Of zoals iemand (die ja) het al lachend uitdrukte: 9 kilometer is een belachelijke afstand. Ik heb er – uiteraard zeg! – verontwaardigd over gedaan, maar bon ja… grapje of niet, hij heeft wel een punt. En ik weet waarom hij dat punt heeft (let wel, dit gaat écht de enige keer zijn dat die iemand gelijk krijgt! 😛 ). Ik ben gewoon bang eigenlijk. Bang dat ik toch die 10 kilometer niet kan, bang dat ik dan toch een stukje moet stappen terwijl ik nu mooi die 9 kilometer helemaal uitgelopen heb. Ik zie het zelf een beetje als “mislukken” als ik dan zou moeten stappen. En ja, ik weet het, dat slaat nergens op.

Dat is net als met die 16 kilometer trail. Kijk.. volgens mij is de langste afstand die ik ooit gelopen heb 12 kilometer. Volgens iemand anders 16 kilometer, want ik heb die trail uitgedaan. En dan ga ik pruttelen. Dat ik op die 16 kilometer best wel grote stukken gestapt heb, dat dat dus geen volledige gelopen 16 kilometer zijn. Relativeren, en alles stuk relativeren, ik kan dat. Ik kan dat zelfs heel goed. Dat ik wel loop, maar niet snel. Dat ik wel loop, maar niet mee kan met de grote hoop. Dat ik wel loop, maar…

10kmDus jahaaa, ik weet het, er is nog wat werk aan, aan mezelf. Maar nu eerst die (puberale 😉 ) koppigheid maar eens opzij zetten en die 10 kilometer eindelijk maar weer eens lopen. Ik heb er gelijk maar een afspraak mee gemaakt nu komende zaterdag, met die 10 kilometer. Dat ze maar al beginnen bibberen, want ik kan die écht wel de baas! (normaal gezien en misschien en eventueel en zo vanal 😉 )  Neen, echt! 😉

Advertenties

Een gedachte over “9 kilometer, geen 10

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s