Het decor in!

Afgelopen weekend was ik er een weekend tussenuit. Op fietsweekend meer bepaald. 3 dagen fietsen met de Fietsmadammen waarvan eerder al sprake. Jullie kennen het wel: een bende fietsgekke vrouwen die er alle frustraties op hun trappers uittrappen, die in de weg rijden, die op de weg rijden, die de weg terroriseren, die het verkeersreglement aan hun laarzen lappen. Losgeslagen wild, quoi. Net zoals die wielertoeristen-mannen dat doen. Naar het schijnt, ik heb bovenstaande ook alleen maar van horen zeggen en lezen. Maar ik behoor daar nu ook kennelijk bij. Nu ja, zo ongeveer een beetje.

Ik heb eigenlijk een beetje de kat uit de boom gekeken afgelopen weekend. De troep vanuit de achterhoede geobserveerd, zoiets ongeveer. Ik heb namelijk ondervonden dat ik het liefst van al achteraan de meute fiets. Vooraan vind ik veel te stresserend omdat ik dan én tempo moet bepalen én de weg moet vinden. Middenin het pack vind ik het niet lekker rijden, maar achteraan… oja, dat is mijn ding helemaal. Ik kan alles overzien, ik zie alles van ver aankomen. Tenminste, dat dacht ik. En toen ging er iemand in de voorhoede onverwacht voluit in de remmen, en landde ik in het decor. Dat is de korte versie. De langere versie gaat als volgt: iemand remt voluit onverwacht vooraan, waardoor je een domino-effect krijgt. De eerste rij kan stoppen, de 2de nog net, de 3de nog net iets nipter, en tegen dat die domino achteraan is, en dat in een fractie van een seconde, heeft de laatste de keuze om of op de voorganger te knallen of de graskant in te rijden. Dat die laatste haar reactiesnelheid misschien en waarschijnlijk niet was wat het moest zijn omdat ze met haar hoofd heel ergens anders was dan bij de weg, wordt verder wijselijk verzwegen.

Ik landde gelukkig in het groene graskantje rechts, want links waren het steentjes. Het drama zou dan nog veel groter geweest zijn dan het nu al was, een heel bloedbad zou dat geworden zijn. Maar toch zeg. Nu toch ook al. Bloed! Bloed! Heel veel bloed! En pijn ook hé, heel veel pijn! De ambulance moest net niet gebeld worden, maar toch… Aja, en ik was ook een tand kwijt. Ik was die misschien al eerder kwijt, maar dat weet die verzekering toch niet? Goh…  dat gaat het een en ander worden! Voel ik daar ook niet iets aan mijn rib eigenlijk? En mijn hersenen, die zijn ook geschud, ik voel het.

En een trauma hé, dat ook. De dag erna fietsten we terug langs de plaats van het ongeluk, en zag ik nog stukjes van mezelf in de graskant liggen. Pijnlijk, pijnlijk. De tranen stonden mij alweer in de ogen. Echtigintechtig!

la-trappe

Maar goed… een douche, wat Isobetadine en een blonde La Trappe later ging het toch weer beter. Dat ik nu met geschramde benen en vol blauwe plekken de Indian Summer deze week moet trotseren (32° mannekes!), en dat dat geen zicht gaat zijn in mijn short of in mijn jurkje… dat is niet zo belangrijk zeker? Langs de andere kant: het zijn een soort van oorlogswonden, die mogen gezien worden!

Want een 315 kilometer rijden op 3 dagen, het is toch niet niks eigenlijk. En dat daar ook nog meer over te vertellen valt dan dat ik gevallen ben, dat is ook een feit dat zeker is. Alleen heb ik nu even geen tijd. Ik moet hoogdringend aan mijn was beginnen. En aan de strijk. Dus ja…  de madammen die erop zitten wachten, moeten even op hun hongertje blijven zitten. Er zijn er toch die op dieet gingen, dus dat kan alvast geen kwaad. Goh, en het zonnetje schijnt. Fietsen, iemand? 😉

Advertenties

7 gedachten over “Het decor in!

  1. Gezond5

    Je bent er eentje hoor,je schrijf es echt wel heel mooi,ooit zou jij toch een bundel moeten maken van je verhalen.300 km op drie dagen woww,gelukkig ben je er met de schrammen vanaf gekomen hè.succes met de was en de strijk:-)

    Liked by 1 persoon

  2. pipsesippi

    Blij dat je er (halvelings en toch wat min of meer) heelhuids vanaf gekomen bent. Ik zij het toch, al die zwaartekracht, dat moesten ze afschaffen!

    Like

    1. Sandra Berichtauteur

      Ik zie dat door de zwaartekracht de ei ook uitgerokken is. Maar bon ja… heelhuids net niet hé, ik ben wat stukjes huid kwijt. En mijn hersenen geklutst, maar dat is misschien weer een goede zaak. 😉

      Like

  3. pipsesippi

    Die stukjes huid zitten in dat ij!!!! Gaat het een beetje? Veel rusten en niet te veel kompjoeteren of lezen he (allemaal raadgevingen die ik vanzelfsprekend ook strikt zou opvolgen). Wat die geklutste hersenen betreft: dobbel dooiers krijgen ze zomaar niet kapot!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s