Mijn eerste interval-training

Sinds ik een beetje aan het lopen ben, ben ik lid van een atletiekclub. Eerst niet heel erg overtuigd. Ik liep mijn rondjes rond een voetbalveld waar ik zeker van wist dat er quasi geen volk kwam. Stilaan durfde ik mij echter toch ook onder de ‘mensen’ begeven. Ik moest ook wel, want de rondjes rond het voetbalveld werden op de duur ook maar heel erg saai.

Dus ja, de rondjes werden uitgebreid naar het bos, en daarna ook naar een volgend bos. Ik kwam mensen tegen, en op de duur was het ook niet meer raar om te lopen waar andere mensen lopen. Ik overwon mezelf, ik overwon mijn angst voor het ‘wat als’-syndroom zeg maar.
Dus ja, ik liep. Ik liep, ik bouwde op. Op mijn manier. Eerst met de schema’s van mijn personal coach. Daarna een beetje op goed gevoel. Heel veel progressie maak ik momenteel niet meer, meer zelfs: ik zat/zit in een soort van dipje momenteel omdat het niet loopt zoals ik zou willen dat het loopt.

Bon, terug over naar de atletiekclub. Dat is een kleine club. Een club met leden die eigenlijk wel weten wat ze moeten doen. Ze zijn gerodeerd zeg maar. Opbouwen naar een marathon doen ze op gevoel, omdat ze er intussen ook al wel tig gelopen hebben. Opbouwen naar een andere afstand: idem dito, want ze lopen al jaaaaren! Zij wel. Ik niet. Ergens vorig jaar besloot er toch iemand om in de kille wintermaanden eens wat meer op de piste te gaan trainen. Interval-trainingen. Trainingen waarop de meeste lange-afstandslopers zich aansloten. En kijk, zo ontstond er zowaar een soort van nieuwe groepsdynamiek. Voor mezelf: ik probeerde wel, maar ik besloot al snel dat het eigenlijk niets voor mij was. Ik viel compleet buiten de groep wegens niet genoeg loopervaring, wegens te traag, wegens te snel pijn, wegens gewoon vanalles. Ik bleef dus maar mijn rondjes rond de Finse Piste lopen in de winter. Saai, maar goed… ik liep wél.

Dit jaar besloot de club het toch iets ‘professioneler’ aan te pakken. Er werd een coach en een co-coach gevonden. En van die coach kreeg ik vorige week al een telefoontje: ‘dat hij eens kwam checken of zijn atleten wel op tijd gingen slapen’. Ik verzekerde hem dat ik ervoor zou zorgen dat mijn man zeker op tijd in bed zou liggen. Waarna hij droog opmerkte dat hij naar mij belde, en niet naar mijn man.

De toon was gezet. Een beetje later volgde een mail. Een mail die ik met de angst in de ogen las:
Aangezien de masters heren binnen 14 dagen een ploeg afvaardigen voor het BK aflossingen, heeft het bestuur me gevraagd ook een damesploeg samen te stellen.
Bij deze dus je selectie. Hiervoor wordt je schema de komende dagen drastisch aangepast met het nodige snelheidswerk.
Ma = wedstrijddag + 2, dus rustig aan of rust
Di = 100-200-400-200-100
Woe = rust
Do = 2x  (200-400-200)
Vr = rust
Za = rust
Zo = rustige dl
Door de zware trainingsarbeid zal je dagelijks best rond 22u naar bed gaan.
Met sportieve groeten
Coach

Dat van die korrel zout laat ik natuurlijk wel even achterwege. Zo ben ik dan ook weer.
Maarreh… er was dus een nieuwe coach, en die coach verwachtte duidelijk alle “atleten” (woeha!) die mikken op de langere afstand op training. Allemaal! Ik dacht eerst nog even er tussenuit te muizen en een rondje in het bos te gaan lopen, maar op dinsdagnamiddag kreeg ik al netjes een schema in mijn mail. Ik werd ingedeeld in groep 5. Topgroep overigens, want ik werd ingedeeld bij mijn loopmaatje! Beter kon het niet!

Dus ja, dinsdagavond afspraak een de kleedkamers. Eerst opwarming. 4 groepen, 3 rondjes rond de Finse Piste, en groep 5 mocht 2 rondjes. 2 rondjes waar ik eigenlijk al heel moe van werd, hoewel ik al wel meermaals die Finse piste afgehuppeld heb. Het zweet liep al van mij af, misschien ook wel van de stress. Want halverwege het tweede opwarmingsrondje kwam de coach naast ons lopen. Dat we mochten kiezen tussen of 3×1200 meter, of 2×1600 meter. De 3×1200 was net een ronde langer, maar mocht per ronde een paar seconden trager dan de 2×1600 meter. Lastig. Ik had eigenlijk nog nooit dergelijke training gehad, dus ik wist het eigenlijk niet goed. Mijn trainingsmaatje besliste voor mij: het zouden de 2×1600 meter worden, dan waren we er sneller vanaf. Aan 3 minuten per ronde, dat zouden wij moeten kunnen. Een snelle optelsom (soms kan ik dat best goed, hoofdrekenen) leerde mij dat ik 2 keer 12 minuten zou moeten afzien, en dat ik er dan vanaf zou zijn. Er zat niets anders op dan ervoor te gaan.

De eerste 2×1600 meter liepen eigenlijk best wel ok. Aan de 200 meter-lijn hadden we een paar seconden voorsprong. Aan de 400 meter iets meer. Reserve, altijd goed voor moest het niet meer zo goed lukken in de volgende rondes. Maar het bleef eigenlijk wel goed lopen. Zo goed, dat we op het einde van onze eerste 1600 meter toch nog wat seconden over hadden.
1e-1600m

Daarna volgenden 400 meter recup-meters, om daarna de volgende 1600 meter aan te vangen. 1600 meter. 1,6 kilometer. Het leek mij zo lang! 4 rondjes rond de piste afzien. Waar was ik in godsnaam mee bezig? Maar net zoals in mijn Start-To-Run-periode: schema is schema, dus ik vertrok. 4 rondjes. En aftellen. 200 meter gelopen, 1 ronde gelopen. Bij de volgende keer ik hier passeer, ben ik al halfweg. Ronde 3 was al iets meer afzien, maar nog 1 ronde, en ik was er. Ik voelde het in mijn benen. Maar er zaten geen watten in, dat dan weer niet. Dus ik liep door. En ik liep – voor mij dan – best ok. Want de 2de 1600 meter legde ik dus écht nog wel ietsiepietsie sneller af dan mijn 1e 1600 meter! Net geen halve minuut over!

2de-1600m

Na de intervallen volgde nog het uitlopen. Gezamenlijk, op het gras. Ik moet zeggen: de coach doet dat goed! De groep is dan wel opgedeeld volgens niveau, de groep wordt toch ook wel samengehouden. En ik durf het eigenlijk niet zo goed zeggen, maar ik doe het toch: ik kijk eigenlijk al wel uit naar de volgende training! Want eerlijk: meestal zien wij niet zo geweldig veel volk tijdens de trainingen. Wij lopen onze kilometers, komen meestal wel her en der iemand die we kennen tegen, maar meestal lopen mijn loopmaatje en ik gewoon samen. Dat wij nu een keer een uur mee in groep konden trainen, op de piste, dat is zo geweldig!
En ja, ook: dat ik dit nu gewoon kan zeg! Interval-trainingen! Aan een opgelegd tempo en het dan nog beter doen. Dat ik dat nog eens zou kunnen. Echt waar: dit was even de boost die ik nodig had qua lopen, denk ik.
Dus ja: meer van dat! Al zal het waarschijnlijk nog wel afzien worden vermoed ik…. maar dat neem ik er dan maar bij. 😉

 

Advertenties

9 gedachten over “Mijn eerste interval-training

  1. Gezond5

    Woww!!! van gewicht verlies Heb je een voor en na foto,ewel moest je een foto zien van de eerste dag dat je ging lopen en eentje van nu,en ik bedoel niet het gewicht ik weet niet of je begrijpt wat ik bedoel?kan alleen maar zeggen jij ben fantastisch bezig!!!!

    Like

  2. pipsesippi

    Ok, ik snap hier niet veel van, zal aan mij liggen, ik deed duurloop, trekt dat daar niet wat op? Maar in elk geval ik zou mezelf niet zijn als ik niet moest repliceren met “We zitten met nen bospoeper!”? Of is dat met 2 p’s? Ik liep nooit in het bos, te donker met al die boze wolven, ik liep alleen maar het geijkte paadje als mijn nonkel ook liep. Die heeft een rode band judo en ik-weet-niet-hoe-veel dan’s, dat was toch wat veiliger. Oh ja, hij is 77 en loopt nog steeds marathons…we zitten dus echt met nen bospoeper of is het bospoepper? De dikke Van Daele is wel degelijk een klootzak. Luipaard, remember?

    Like

  3. Pingback: Top 20! – @Peter's Blog

  4. coach2Polle

    Er is uit het bestuur van de club de vraag gesteld van een pré-selectie op te stellen voor de dames interclub in juni volgend jaar.Hierbij staat ge op nummer 2 in de voorlopige lijst juist na het loopmaatje.Maar nummer 1…wat niet is kan nog komen.Proficiat en doe zoooo voort!!!

    PS:ik vind u ervaring wel goed voor publicatie,je raad het nooit,het SPVI maandblad.

    Liked by 1 persoon

    1. Sandra Berichtauteur

      Jaja, ik zal nog wel iets schrijven voor het maandblad, maar ik dacht eerder aan een verslag van de trail… ik peins er een keer over na! Aja… en laat mij maar op nummer 2 staan, dat is meer dan goed genoeg, ik kan die stress voor een interclub ook gewoon niet aan! 😉 😛

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s