Gewichtige twijfels

’t Is weer van dat. Ik draai in de knoop, ik ben helemaal in de war. Ik weet niet wat ik moet doen. ’t Is lastig, het draait, het keert, maar het blijft in mijn hoofd hangen.

Ik weet ook wat de trigger was. Het komt eigenlijk (alweer) door de confrontatie met mezelf op foto. Een foto van vorige week. Ja, ik weet hoe ik eruit zie, maar toch, telkens ik mezelf op foto zie, zie ik toch altijd weer dingen die ik niet wil zien. Teveel van alles. Te dik. Dus ja… ik weet het niet zo goed. Of ja, ik weet het wel. Die 20 kilo, die zitten er nog altijd aan. Die zitten er ook teveel aan. Die zitten in mijn weg.
Ik zal nog eens kaderen. ’t Was toch al lang geleden, dat kaderen. Toch al minstens anderhalve week. Allez, een week misschien toch.

lichtjesknoop

3 weken terug was er weer een wedstrijd van ‘de Brabant Wallon’. Het zou wat minder goed weer worden, grijs, wat regen. Dus helemaal perfect! De afstand was ook net geen 11 kilometer, dus het doel was toen de hele afstand al lopend afleggen. Ik kan dat, of ik zou dat toch moeten kunnen.
Een vriendin liep met mij mee. Naar goede gewoonte waren we een half uurtje vooraf gestart, samen met de wandelaars. Echter, niet in een grijs miezerig weertje, doch wel onder een stralende zon. Open hemel.  Maar goed, eigenlijk liep het wel goed. Al was het warm. Of neen, na een kilometer of 3-4, was het gewoon heet. Een zon die maar bleef branden, en geen schaduw te vinden. Alles in open veld, op geasfalteerde baantjes. En op kilometer 6 was hij daar. Die met zijn hamer. *Toek*, licht uit. Zwarte vlekken voor mijn ogen, en verstandig beslist verder te stappen in plaats van te lopen. Hmpf. En ja, dan draait dat vanbinnen. Op het einde heb ik er dan nog een klein sprintje uitgeperst, dat ging nog wel, maar toch… ik was op.  Terwijl er aan mijn vriendin niets te zien was. Zij had niet eens het gevoel dat ze een grote inspanning geleverd had.

Vorige week was er dan de trail van 16 kilometer in Altenahr. Alweer onder een brandende zon, nog een paar graadjes erger dan de week ervoor. Dit keer echter wel door bossen en langs lommerrijke paden (als dat niet idyllisch klinkt zeg!). Ja, ik was toen ook op, maar ik had geen zwarte vlekken gezien. Dit was eigenlijk beter gegaan dan de jogging van de week ervoor. Eigenlijk niets te klagen. Het was zwaar, en dat zou ik achteraf wel voelen in mijn spieren. Maar dat mag, niks mis mee. En ik ben nog altijd content dat ik het gedaan heb én het ook helemaal uitgedaan.

Maar stijf achteraf hé! De trainingen vorige week waren er dan ook naar. Gezien mijn bovenbenen helemaal stijf waren van de verzuring, heb ik op training dinsdag verstandig niet gelopen, doch wel een stuk gestapt. Donderdag heb ik wel weer gelopen, een kleine 5 kilometer, maar heel erg rustig aan. Een mens moet zijn grenzen kennen, niewaar?
En toen kondigde de laatste van de Brabant Wallon zich aan. Op zich had ik er eigenlijk niet heel veel zin in. Maar het was de laatste, en we waren met wat volk, en ik kon toch ook mijn loopmaatje niet in de steek laten? Bon… ingeschreven en vanal, en gezien er dit keer ook een jogging van 20 kilometer was, beslisten we om gewoon in het pak te vertrekken, samen met alle anderen.

Maar wat was het weer hot in the city, zelfs op het platteland! De  zon brandde weer ongenadig. Zo lang mogelijk lopen was de boodschap, en zeker de stukken in de schaduw. Nah… schaduw? Welke schaduw? Ik had het warm, ik had het heet, en ik kreeg weer last van mezelf. Het ging niet, het liep niet. Het hielp natuurlijk ook niet dat de afslag voor de 6 kilometer op ons parcours lag. Ik geef toe, ik heb getwijfeld om mee met die van de 6 kilometer binnen te lopen. Maar gezien mijn loopmaatje dan toch de 12 wou verder doen, ben ik meegegaan. Gestapt. Lopen ging voor geen meter. En ja, ik weet dat zij het niet erg vindt om mee met mij te stappen, maar toch voel ik mij dan schuldig.

En dan ga ik nadenken. Wat als ik nu toch nog eens wat kilootjes afval? Zou het dan niet wat makkelijker gaan, dat lopen? En vooral dat lopen in de zon? In de hitte? Immers… minder wegen, dat is ook minder mee te zeulen. Dat is minder ‘isolatie’, want dat is het uiteindelijk, al die kilo’s teveel.
Het gaat mij nu toch ook al wat beter af dan enige jaren terug, want toen kwam ik helemaal niet buiten met heet weer. Nu durf ik er toch al in te bewegen. Maar toch… het is niet goed genoeg.

Het feit dat ik ook dit keer niet eens de helft heb kunnen uitlopen, wringt. Daarbovenop, toen ik vandaag naar het werk fietste, wilden mijn benen ook niet echt mee. Ik weet dat het voor een stuk in het hoofd zit. Uiteraard. Want mijn lichaam is nu intussen toch al wel wat gewend. Maar die correlatie lichaam/geest… soms, blegh!

Dus ja… ik weet het niet. Kan ik nog een keer de klik maken om weer helemaal gezond te gaan eten en drinken? Kan ik de klik weer blijvend maken? Dus niet voor 2 à 3 dagen, en dan weer olé ola? Al bij al doe ik het momenteel niet slecht. Mijn gewicht is vrij stabiel.

Maar ergens is er toch iets wat ik niet helemaaaan-uit-knopl correct doe, want ik val niet af. En ja, ik voel me soms (nog altijd) beperkt. Beperkt door mijn gewicht. Hoewel ik weet dat dat in mijn hoofd zit, geraak ik het toch niet kwijt.

Misschien zou ik beter het knopje zoeken om dat hoofd van mij af en toe een keer uit te schakelen… *klik* en *uit*. Ik kijk er nu al naar uit! 🙂

Advertenties

7 gedachten over “Gewichtige twijfels

  1. @peterdegroof

    Hoi ! Sporten EN gewicht verliezen, dat is zeker niet gemakkelijk !! Een tijd geleden heb ik me laten helpen door een sportdietiste, dat heeft me veel geholpen … veel tips over basiszaken die ik niet goed deed. En de consults waren toch een trigger om goed m’n best te doen !! 🙂 veel succes !!

    Like

    1. Sandra Berichtauteur

      Ja, ik zit een beetje te twijfelen. Terug Weight Watchers, of toch maar een persoonlijke consult bij een diëtiste. Of zelfhulp met sportkookboeken. Of Pascale Naessens. Of Sandra Bekkari. Of of of… er is gewoon teveel keuze, ik zie soms door het bos de bomen niet meer. Ik denk er eens goed over na om te beginnen. 🙂

      Liked by 1 persoon

  2. pipsesippi

    Ge had vandaag bij ons op het bureau moeten zitten. 10 kiekens waarvan er eentje niet op dieet is, de andere 9 kiekens dus wel (waaronder ik). Het kieken dat niet op dieet is, is de oudste van ons en loopt – jawel – marathons. Van nature is ze model pannenlat, dat is ze naar eigen zeggen altijd al geweest. Volgens haar is dat ook niet plezant. Ik geloof haar van geen kanten natuurlijk. Een andere collega houdt sinds 3 jaar bij hoeveel ze elke woensdag weegt, dat valt allemaal samen met haar beginnen diëten en beginnen “sporten” (sorry, het is volksdans dus ik moet dat tussen aanhalingstekens zetten), maar dat kan naar ’t schijnt behoorlijk intensief zijn. Ze is op die 3 jaar, inclusief dieet dus, 5 kilo bijgekomen ondanks de vele Boerinnekesdansen (niet pejoratief bedoeld er is naar ’t schijnt echt een volksdans die zo heet). Van wat ik zie leeft ze op tomaten en sla…. Ik leef op yoghurt, bonen, nog wat andere groensels en een beetje vlees of vis en 2 dagen in de week op 500 cal. (En jawel dat valt goed mee – behalve gisteren, toen was het een zware vastendag). Ik val zeer traag af, maar misschien is dat net goed. Want anders viel ik pijlsnel af en kwam het er nog rapper weer bij. Buiten fietsen als een bezetene door de stad en wandelen met een hond die 2 x zo sterk ik als ik, doe ik geen sport (of toch wel… van ’t weekend hebben we het onkruid hier uitgetrokken, dat was topsport!!!) Een andere van die 9 dieetkiekens gaat nu al een paar maanden zumba-en, resultaat + 2 kilo. Toen ik nog liep – dat was voor ik het park moest uitgedragen worden met gescheurde achillespees – woog ik eigenlijk even veel als nu, alleen zo zag het er niet uit. Spieren wegen ook gewoonweg meer dan vet. En dat vet, niet je eigen vet natuurlijk, dat heb je dan toch ook weer nodig om te kunnen afvallen… Ik moet ook toegeven dat ik er soms geen lor van begrijp hoor….
    En dan heb je de onverbiddelijke wet van de zwaartekracht nog… daar ontsnapt een mens ook niet aan. Ik vind dat ze dat moeten afschaffen, dat van die zwaartekracht, maar dan enkel voor ons, de rest mag rustig met zijn voetjes op de grond blijven.
    (En trouwens, als ge de Frank ziet, vraag eens waar die 25° en die zon zijn?)

    En een vriend(in) (ja, ze is allebei) van mij zou zeggen: “Doe het met Dame Shirley, die heeft ALTIJD gelijk!!!!” (Zou nonkel Jos nog altijd die haar haar doen?)

    Like

    1. Sandra Berichtauteur

      Jaja, ik denk dat ik je wel snap hoor. Daar heb ik dan vriendinnen – en de zwaartekracht 😛 – voor, om mij weer eens met de 2 voeten stevig op de grond te zetten.

      De Frank laat weten dat het nog niet voor morgen zal zijn, die 25°. Donderdag en vrijdag evenwel… Ik stond overigens laatst met de Frank aan een verkeerslicht in Mechelen, op de velo. Ik heb wel niet gewacht, ik moest een PR fietsen.

      Shirley heeft gelijk. Je vriend(in) ook. Peinsek.

      Nu ja goed… ik raap mezelf wel bijeen, het komt wel weer goed! 😉

      Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s