Een trail!

Soms weet ik het ook allemaal niet goed. Ik stort mij regelmatig in dingen zonder goed vooraf te weten waar ik aan begin, en ga dan volledig in de stress.

Zo ook nu weer. Of ik geen zin had om mee een trail te gaan doen in Altenahr, Duitsland? Want dat was vorig jaar zo tof geweest, en leuk, en je kan stukken stappen, enzovoort enzoverder. OK, ik geef toe, ik heb nooit echt veel overtuigingskracht nodig als het over leuke uitstappen gaat. Ik hapte dus toe en schreef mij in.

En toen haalde de realiteit mij afgelopen week in. 16 hele kilometers, en ik had het al lastig gehad met de 11 van de week ervoor in 26° op de Brabant Wallon. 16 hele kilometers in wat de heetste week van 2016 bleek te zijn. Waar was ik in godsnaam weer aan begonnen? Naarmate het weekend dichterbij kwam, kreeg ik meer en meer stress. Het waren zelfs al geen 16 kilometer meer, maar bijna 17. Ergens een brug ingestort, en dus werd de route iets langer, en ook met iets meer hoogtemeters. Say what?

Om maar te zeggen: ik reed naar Altenahr, en ik was er niet gerust in. Ik ben al niet gemaakt uit hittebestendig materiaal, en een loopcarrosserie heb ik ook al niet. Het zou zwaar afzien worden, tenzij ik toch nog een plan B bedacht. Zomaar, ter plekke. Mijn eerste idee was om te zeggen dat ik mijn loopkleren thuis vergeten was. Waarna ik allerlei alternatieven aangereikt kreeg. Schoenen vergeten dan? Ook niet, er was een paar schoenen in mijn maat nog beschikbaar. Er werd zelfs al geopperd om met grotere schoenen te lopen dan, niets dat niet kon opgelost worden met wat krantenpapier. Ik was té doorzichtig vrees ik.

De laatste ingeving was helpen met de kindjes. Weer niks, want “ja zeg, alsof het de eerste keer is dat ik 3 kinderen onder mijn hoede heb”. Damn. Er was niets aan te doen, ik moest erdoor. Stress! Alweer. Wanneer zou ik het nu toch eens leren van gewoon rustig te blijven?

Enfin, de nacht ervoor sliep ik niet superveel, maar wel goed. Wekker om 7u, want afspraak om 7u30 aan de ontbijttafel. Vertrek om 8u30. En het was al warm. Dat beloofde. Pfff… wat aantrekken? Loopshirt, looptop? Loopshirt is te warm, met een looptop was er weer meer kans op verbranden met mijn huidtype. Dat ook nog eens. Ik had dan wel ‘sportzonnecrème’ mee, maar iedereen weet vast ook wel dat het niet klopt wat daarop staat. En zweetbestendig én de huid kan blijven ademen? Ik vreesde het ergste.

tussentijden Altenahr

Eenmaal ingesmeerd, loopschoenen aan, en nummer opgespeld vloog de tijd. Zomaar ineens was het 9u30, het uur van vertrek. Ik kreeg nog even wat goede raad mee (lopen waar het kan, stappen mag, en je gaat dat goed doen) en daarna werd de start voor echt gegeven. In heel lichte looppas vertrokken we voor het eerste rondje rond de hut. Na de passage aan de start ging het dan echt Altenahr in. Het duurde niet lang vooraleer de eerste klim zich aandiende. We zouden niet stoer gaan doen, en ons gelijk al niet op de eerste klim verbranden. Omhoog stappen, flink de pas erin. En dat lukte. Naar beneden ging het in lichte looppas. De hitte viel al bij al nog mee (het was natuurlijk ook nog altijd maar net 10u), en we liepen vlotjes langs de wijngaarden naar beneden. Super dit! Daarna trapje af, brugje over, en de eerste bevoorrading stond er al.

Een bevoorrading overigens die een dikke pluim verdiend. Sportdrank, cola, water, bananen, meloen, koekjes, zoute stokjes, energierepen… ze waren supergoed voorzien!

Maar wij weer door. We doken het bos in, voorlopig was het nog vrij vlak. En toen draaiden we een kleine bosweg in. Te smal om met 2 naast elkaar te lopen. Lopen, schreef ik lopen? Het was zuchten, puffen, blazen en mezelf omhoog duwen. Steil bergop, op een scheef bospad, waar ook nog eens een omgevallen boom op lag. Ik denk dat we wel 4 keer gedacht hebben dat we nu toch écht boven waren. Pas de 6de keer, na de volgende bevoorrading nog, waren we effectief helemaal boven. De beloning was er dan ook naar. Een geweldig uitzicht over Altenahr en de wijnvelden. Daar kan een mens al eens een klimmeke voor doen. En, beter nog, het ging weer naar beneden. *kuch* Naar beneden ja, maar toch ook redelijk steil. Ons laten ‘rollen’ ging niet echt, het was meer afremmen om niet naar beneden te vallen. Maar moeilijk gaat ook, en we geraakten beneden. Alwaar we stilaan aan het laatste stuk van onze 16 kilometer begonnen.

hoogtemeters Altenahr

Alweer, mooi vlak, naast het water… hehe, ik had het zwaarste wel gehad. Dacht ik. Of hoopte ik? In ieder geval: na de derde bevoorrading, waar ze ons met applaus onthaalden en bevestigden dat het maar goed 5 kilometer meer was, gingen we weer verder. Onder een loden zon. Hot hot hot, niet eens in de city. We mochten gelukkig weer het bos in, in de schaduw. En ook weer bergop. Alweer. Het leek wel alsof ik nog niets anders gedaan had dan bergop ‘gelopen’. Maar wat moet moet, er zou heus niemand mij komen ophalen. Door dus maar. In stukken en brokken, maar uiteindelijk geraakten we boven. Halfdood. Of zelfs dood. Nog een kilometer of 3 te gaan. Op goed anderhalve kilometer van de aankomst kwamen ons plots 2 lopers van de 33km voorbij tegen een tempo.. hallooooooo, niet normaal! Gezien 1 van de 2 een clubgenoot was, gingen we wél aan het joelen. Het hielp ons ook weer voort, het gaf als het ware wat moed. Weer door dus, zelfs nog een klein stukje al lopen.

Na goed 3u bereikten we de aankomst. Stikkapot, maar content! Content! Echt waar! We hadden dat supergoed gedaan! En ja, ik weet dat dat subjectief is. Daarstraks vroeg iemand naar mijn tijd, dus ik supertrots: 3u! Kreeg ik als antwoord dat dat eigenlijk wel tegenviel. Bon… dat doen we dus niet meer, veel reclame maken over de sportieve uitspattingen tegen bepaalde personen. Gelukkig zijn er genoeg mensen die het wél naar waarde weten te schatten, in de eerste plaats ikzelf natuurlijk. En mijn loopmaatje, die supertrots op mij was. Ik overigens ook op haar, want ze had mij toch maar weer door die 16 kilometer gesleurd.

panoramalauf

In ieder geval: ik denk niet dat dit een eenmalig iets was. Ik heb er, ondanks dat het best lastig was bij momenten, heel erg van genoten. Van de kleinschaligheid van de trail (maximum 300 deelnemers), van de vriendelijkheid van de mensen, van de gemoedelijkheid. Zeker ook van de aankomst. Je naam die afgeroepen wordt als je aankomt, op applaus onthaald worden… oojaa… meer van dat, heel graag! De stress vooraf neem ik er dan maar bij. 😉

 

Advertenties

6 gedachten over “Een trail!

  1. pipsesippi

    Ok, ’t is officieel: ge zijt zot!!! Of ik, want ik moet subiet naar de zwemles met de hond, da’s ook zoiets als een trail waarvan een heel stuk baksteenslag. Neenee, ik kan zwemmen he, de hond ook, maar hij heeft nog wat schrik, vandaar de zwemles. Ik heb nog een vriendin die van die ultralopen met klimmen over boomstammen en kruipen door modder en zo doet, zal ik jullie koppelen? Die is ook zot, anders zou ze mijn vriendin niet zijn.

    Like

    1. Sandra Berichtauteur

      neenee, niet zot. D’er was geen modder mee gemoeid, bij 36°. Niet gekropen. Dus toch niet zo zot hé! 😛
      Hoe is de zwemles geweest? Heeft hij zijne ‘diplom’?

      Like

  2. katrn

    Hier ook altijd stress en een stille vloek ‘waarom doe ik mezelf die stress aan??’ maar eenmaal bezig, geniet ik van elke kilometer en hoogtemeter. :-).
    Proficiat met je 16K!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s