Muziek, food for the soul

Eerder op het werk ging het over muziek. Een collega gaat naar Lowlands, en dus wou ik eens kijken wat er daar op het programma staat. Teveel. Mijn hoofd explodeert van festivals als Lowlands en Pukkelpop, omdat ik daar keuzestress krijg. Teveel keuze, een te groot aanbod. Wat te kiezen? Neen… ik doe dat dus niet meer. Volgens hem is het simpel: je gaat er gewoon naartoe, en aan het podium waar je belandt, daar luister je naar de muziek. Al had hij toch ook wel enkele voorkeuren die hij wou zien. Dus ja… zo eenvoudig blijkt het dan toch weer niet te zijn. Neen. Doe mij maar simpel. Een podium, enkele groepen die ik leuk vind, en dan mag daar gerust eentje bij zijn die ik niet goed vind kwestie van ook nog eens te kunnen gaan eten, en dan ben ik perfect gelukkig. Misschien word ik gewoon oud, dat kan natuurlijk ook.

Maar doordat ik op dat Lowlands-schema zat te kijken herontdekte ik wel Jamie Woon. Jamie Woon, dat is die van Night Air. Dat is zo’n nummer om languit in het donker op de zetel te liggen, en gewoon te luisteren. De hele CD kan er zo door wat mij betreft.

Na Jamie Woon kwam ik dan weer, tijdens het strijken, bij Dream Theater terecht, The Astonishing. Zo’n concept-CD, dat is perfect voor tijdens het strijken. Die duurt lang genoeg, en het geeft mij de kans om mijn gedachten wat te verzetten. Het verhaal ken ik, al was het weer even geleden dat ik de CD geluisterd had, dus het was even weer zaak van de juiste verhaallijn terug te vinden bij het goede nummer. Wat overigens perfect lukte, ik ben er een tijdje ook redelijk intensief mee bezig geweest, met dat verhaal en die CD.

Bon, na het strijken ging ik maar weer door op de pc. En kwam ik  bij Snow Patrol terecht. Chasing Cars. En ja, ik weet dat zij nog andere goede nummers hebben, maar dit nummer ‘bijt’ mij toch altijd weer. Weer zo eentje om languit te liggen en gewoon te luisteren eigenlijk. Het nummer zegt het ook zelf.

Mjah… en daarna kwam nog Pearl Jam, Black. Die opname van dat concert in Rotterdam waar ik bij was. Kippenvel-moment, vanop de eerste rij. Eddie, dat is en blijft ‘magic’. Ik weet weer zo goed waarom Pearl Jam met voorsprong mijn favoriete groep is. Oh damn… hopelijk komen ze volgend jaar weer gewoon langs. Ik hoorde iets waaien over Pinkpop volgend jaar, maar tot nu toe is dat niet officieel bevestigd geweest door PJ zelf.

Ik heb denk ik heel erg dringend behoefte aan een avond/nacht vol met muziek, want dat is weer heel erg lang geleden. En met een avond/nacht vol muziek bedoel ik niet een uitgaansavond, maar wel zo’n avond in goed gezelschap. Zo’n avond waarop je van het ene lied naar het andere springt, van de ene groep naar de andere zanger hupst, en zo ontdekkingen doet. De ene al wat beter dan de andere. Maar daardoor wel zo’n avond/nacht die je bijblijft, waar je intens van geniet, mede dankzij de muziek. Of zeker dankzij de muziek. Zo’n avond waarmee je ziel weer gevuld geraakt, gevuld met muziek. Jeps, ik moet daar hoogdringend eens werk van maken. Mijn zieltje is eraan toe. 😉

Advertenties

6 gedachten over “Muziek, food for the soul

  1. pipsesippi

    Ik moet eerder dansen van Jamie Woon, zo wat heupgewieg tijdens de strijk … Strijk, strijk, strijk!!!! 1 weekje zee en meer strijk dan een heel jaar door…

    Like

    1. Sandra Berichtauteur

      Mwoah.. het mag toch net iets meer zijn dan wat heupgewieg tijdens de strijk. Bon… 3 manden down, nog 3 te gaan. Zoiets ongeveer. Misschien eventueel morgenvroeg, als ik goesting heb. Als. 😉

      Like

  2. Pingback: Een muzikale autorit | My thoughts are like butterflies

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s