Slechte vrienden

Wij hebben slechte vrienden. Qua inkopper kan dat wel tellen denk ik. Maar ik kader, naar goede gewoonte – jullie kennen mij en mijn kaderen – het even.

Wij zijn dus verhuisd. Verhuisd naar een andere gemeente, verhuisd naar een dorp. Een dorp in de betekenis zoals ik het van vroeger ken, zoals het dorp waar ik opgegroeid ben. Want we woonden nu ook in een dorp, maar wel aan de rand van dat dorp. En daar kenden we de buren, maar daar stopte het dan ook.

Hier in dit huis verbaast het ons hoeveel mensen er even spontaan langskomen om ons welkom te heten. Gisteren een meneer, vandaag een dame én de postbode. We waren in de garage aan het rommelen, en de postbode meldde doodleuk dat hij ons pakketje in de hal gezet had omdat de deur toch open stond.  Waarna hij toch even een praatje aanknoopte over het hoe en het wat hier van het huis. En dat hij de vorige eigenaar ook kent, en ook nu weet wonen. Een dorp, quoi. En neen, wij hebben daar totaal geen probleem mee, al snap ik dat niet iedereen zo in elkaar zit. 🙂

De dame, die hupste letterlijk even langs. 76 jaar, 4 marathons op haar curriculum, en ze kende mijn man – die een stevig loopverleden heeft – ook nog van in zijn glorietijd. Fietsen lukt haar niet meer, dus ze probeerde maar weer een rondje te joggen. Ik hoop dat ik het op die leeftijd ook nog kan!

Maar vandaag lukte het mij niet, dat lopen. Dinsdag is normaal gezien trainingsdag, maar vandaag moest ik voor de eerste keer in maanden forfait geven. Mijn rug wil nog altijd niet echt helemaal mee (geen idee waar het aan ligt: de matras? de verhuis?), en daarbovenop was ik plots ook heel erg moe. Geen wonder misschien, gezien we op 29 juli de sleutels kregen van ons nieuwe huis, en op 8 augustus de sleutels van ons oude huis moesten inleveren. Echt waar, de verkoop van dat oude huis, dat verliep in sneltreinvaart. Ik vermoed zelfs dat zo’n HST het zou verliezen. Gisteren werd er in het notariskantoor in Brussel nog grappend gezegd dat dit de snelste notariële akte in de geschiedenis van de Brusselse notarissen zou moeten zijn. Ik geloof het!

clean house

Dus ja, onze jaarlijkse vakantie die bestond uit een week inpakken, en daarna verder opkuisen. Want een mens verzamelt wat in 20 jaar tijd, zeker als er wat koterij aan het huis hangt waarin het fijn hamsteren is! Ik ben eigenlijk wel content dat we die ‘opslagruimte’, hoewel we een groter huis kochten, in dit huis niet hebben. Hoera! Hoezee! Maar al dat opruimen, inpakken, uitpakken, kuisen, in orde zetten, en op het laatste moment nog de stress van de goede documenten verzamelen voor de verkoop van het oude huis, dat eiste vandaag blijkbaar zijn tol.

Deze namiddag was ik gewoon op. Ik viel in slaap waar ik zat. Beetje een bummer, want ik had best wel wat dingen gepland vandaag, maar ik besloot toch dat ik het beste naar mijn lichaam zou luisteren. Een lichaam dat zei: rusten, en slapen. Gelukkig heb ik nog vakantie, dus deze namiddag heb ik een goed uur geslapen. Daarna ging het iets beter, maar niet van harte. Geen training dus voor bibi vandaag. Ik had er niet eens de pest over in, dat zegt al genoeg lijkt mij.

Nadat mijn man naar de training vertrokken was, kreeg ik een SMS van een vriendin: of ik zin had om bij haar wat te komen drinken? Wat een vraag! Ik heb vakantie, ze woont nu op ongeveer een kilometer van mij af, dus jaaaaaaaaaaaaaa! Ik had zeker zin om bij haar wat te gaan drinken. Het werk in huis, dat gaat echt niet weglopen. Jammer genoeg. Overigens, die kabouters… die zijn ook in bouwverlof ofzo vrees ik, want veel hulp uit die hoek komt er ook niet eigenlijk.

En dat het in orde was, dat aperitiefje. Een drankje, hapjes erbij. Helemaal geweldig op wat toch nog een zonnige dinsdagavond werd. Zo op het terras zittende, besloten we ook dat we het avondeten ook samen konden doen. Onze spaghettisaus in combinatie met hun paprika’s met gehakt, dat kwam helemaal goed.

Om maar te zeggen: de avond was weer gevuld. Met slechte vrienden. 😉 Want in plaats van te werken, te poetsen, en dozen uit te pakken, had ik een super gezellige avond op een zonovergoten terras. Daarom: ik prijs mij gelukkig, met die slechte  vrienden. Want zonder hen zou het een saaie TV-avond geworden zijn. Ik vrees zelfs dat ik niet eens nog een doos zou uitgepakt hebben. Ken jezelf, heet dat dan! 😉

Dat verder opruimen, dat is voor de volgende dagen. En dan nog. Tijd genoeg lijkt mij. Ik ben in ieder geval nog niet zinnens om alweer elders te gaan wonen! 😉

Advertenties

11 gedachten over “Slechte vrienden

  1. Gezond5

    Ja verhuizen heel veel werk,maar je bent nu al zo ver en de rest misschien iets meer op je gemak doen,dat gaat niet weg lopen hoor.Ja goeie vrienden hebben is leuk!Slaap zacht!

    Like

  2. Marianne Vanden Eynde

    Hey Sandra, mijn dag is goed begonnen, ben zoals gewoonlijk helemaal vrolijk geworden van je blogje ! Blijf vooral schrijven, het leest echt zalig ! En groot gelijk,af en toe moet een mens het werk kunnen laten liggen voor de aangenamere dingen des levens ! Goed bezig dus !

    Liked by 1 persoon

  3. Leentje

    ‘Slechte’ vrienden die op het juiste moment je plannen overhoop gooien. Zo zie je maar, kan best leuk uitdraaien. De goesting op het op een lopen te zetten, dat komt wel terug Sandra. 😉

    Like

    1. Sandra Berichtauteur

      De goesting is er wel Leentje, het lichaam moet alleen ook mee willen. Het heeft geen zin om met rugpijn te gaan lopen, dan doe ik waarschijnlijk meer kwaad dan goed. Enfin, morgen zien we wel weer, nieuwe dag! 🙂

      Liked by 1 persoon

  4. pipsesippi

    Zo’n avond doet meer goed dan kwaad, die dozen gaan inderdaad niet lopen. Maar wat ik mij nu afvraag had jij ook zo van die dozen met onnozele labels “vanalles”, “reservebadmat en boeken unif”, “beitels en chique schoenen”… ? Een kleine bloemlezing uit ons nog steeds niet uitgepakt arsenaal (het zou toch maar nat worden anders).

    Like

    1. Sandra Berichtauteur

      Oja, zo’n dozen had ik ook. Ik deed er daarstraks eentje open, en daar stond op: ‘vanalles papa, mama en Tara’. Goed, Tara had die dus ingepakt. En dat vanalles mag je letterlijk nemen. 2 boeken van mij, een puzzelbal van haar, een potje met schrijfgerief, en ook juwelen in doosjes. Ringen en oorbellen en toestanden. Enfin, de helft zit in de vuilzak, de rest in de kast. 😉

      Like

      1. Sandra Berichtauteur

        Waar staat dat dan? De puzzelaar staat veilig op haar kamer hoor. Al die andere prullaria daarentegen…. *fluit een deuntje* 😛

        Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s