11 kilometer in de pocket!

Goh.. mijlpalen. Ik blijf ervan staan kijken als ik er eentje haal.

Ik kader eventjes. Ik kader graag heb ik gemerkt. Op papier toch. Of op scherm. Foto’s kaderen, dat is nog iets anders. Maar goed, terug naar het kaderen van de mijlpaal: eind augustus ga ik in goed gezelschap (lees: een groepje leuke vrienden) mijn eerste trail lopen in Duitsland. 16,79 kilometer. Met heel wat hoogtemeters.

trail.JPG

Bon, het is niet dat ik het niet ga kunnen. Ik ben er wel vrij zeker van dat ik ga finishen. Bergop lopen doe ik wel niet zo graag, maar bergaf, wat een plezier! En er zitten toch ook wat bergafjes in, na elke bergop (positive thinking, het is en blijft een kunst).  En mocht ik er niet klaar voor zijn, dan hadden mijn vrienden het mij toch ook afgeraden. Maar, en dan is er altijd die maar: het is en blijft wel nog een loopwedstrijd, geen wandeling. De bedoeling is dus zeker toch van zoveel mogelijk te lopen en een zo goed mogelijke tijd te behalen. Een realistische tijd. Ik weet dat 2u te hoog gegrepen is, want ik loop geen 8km/u, laat staan als het bergop is. En het is daar toch wel stevig bergop.  2u30, dat zou eigenlijk haalbaar moeten zijn. Denk ik. Hoop ik.

Maar goed… de langste afstand die ik ooit liep, en ik bedoel dan ook volledig lopen, en niet lopen/stappen zoals op de wedstrijden van de Brabant Wallon, dat is 10 kilometer. Een vriend was mij al enkele weken aan het pushen om naar die 11 te gaan. Maar mijn koppigheid (lap, daar heb je het) hield mij tegen. Zei hij. Niet dat hij geen gelijk heeft hoor (al ben ik toch te koppig om dat weer toe te geven 😉 ). Ik had die 11 al een paar weken terug kunnen gelopen hebben, maar iets zei mij toen dat 10 genoeg was. Terwijl dat kilometertje extra er misschien nog wel had bij gekunnen. Had. Want ik heb dat kilometertje extra toch maar niet gedaan. De weken erna lukte het ook niet. Iets met te warm, en geen goesting, en van die dingen. Les excuses, quoi.

Gisteren echter voelde ik al van bij de start van de training dat ik “goede” benen had. Geen centje pijn, geen scheenbenen die zeurden, geen kuiten die in een kramp trokken. Daarbovenop zat de ademhaling na het opwarmingsrondje ook wel goed. Dus ja… 1 kilometer werden er 2, en 2 werden er 3. Bij 3,5 kilometer waren we halfweg. Halfweg ja, want het plan was 7 kilometer te lopen, omdat er iemand meeliep die al goed anderhalve maand niet meer gelopen had, maar die wel al jaren loopt. Ik was toen eigenlijk al een beetje aan het rekenen, naar de 11. Dat dat nog niet halfweg was, en dat 11 nog ver weg leek, en dat het misschien wel goed was om eerst op die 7 te focussen. Het tempo zat ook goed, niet te hoog, waardoor ik mezelf niet stuk zou lopen. Gewoon, een goed, traag tempo. Geen rush, ik loop toch niet voor een gouden koe ofzo. Eenmaal aangekomen bij kilometer 7 dacht ik bij mezelf: als ik nu een extra lusje loop, dan geraak ik vandaag misschien toch aan die 11? Om maar te zeggen: dat hoofd, als zich dat nu eenmaal op iets gezet heeft, dan gaat het daar ook niet meer vanaf. Iets met koppigheid, zei ik dat al?

11km.JPG

Bij kilometer 8 liepen we de Finse piste rond de atletiekpiste op. En vroeg ik aan mijn loopmaatje of ze het nog zag zitten om daarna nog 1 Finse te doen. Na het aflopen van de piste, zouden we dan net niet aan 10 kilometer uitkomen. Ze twijfelde even, stond op het punt om iemand anders te roepen om die Finse met mij te lopen, maar hey… ik ben een groot meisje, ik kan best ook een toertje alleen lopen. Niet dat het nodig was, want ze ging gewoon mee. 9,700 kilometer hadden we toen we weer de atletiekpiste opliepen. Dat is geen getal waar je mee thuis kan komen, dus 10 zou het worden. Waarna ik toch nog, met die 11 in mijn hoofd, bij mezelf dacht dat nog 2,5 rondje op de piste extra niet zoveel was. Dat dat nog zou moeten kunnen. Ik zou dan gelijk ook van dat 11-kilometer gezeur af zijn. 😀 Maar of mijn loopmaatje dit nog zag zitten? Ja, ze ging er mee voor. We gingen die 11 kilometer gewoon keihard halen. Het is natuurlijk ook zo, dat eens je op de piste rondjes loopt, er niet meer kan gestopt worden. Dan moet je door, dan moet die 11 gehaald worden. En tadaaaaaa! We haalden het! Mijn eerste 11 kilometer ooit in 1 stuk!

Volgende week staat die 12 dus op de planning. Nu het weer geklikt heeft in mijn hoofd, moet ik daar maar gebruik van maken. Zo koppig ben ik dan ook weer wel. Uiteraard ook – jaja, ik geef het toe – met dank aan diegenen die het in mijn hoofd stoppen. Hoewel… 😉

Advertenties

5 gedachten over “11 kilometer in de pocket!

  1. Inge Keersmaekers

    Een super dikke proficiat met je eerste 11 kilometer lopen ooit! Respect! En nu naar de 12… en 13 … en dan lukt die 16,79 km in Duitsland als een fluitje van een cent!

    Like

    1. Sandra Berichtauteur

      Merci Inge. Ik vrees dat het geen fluitje van een cent zal worden, maar die voldoening daarna, daar ga ik zoooo van genieten. Nu eerst die 12 maar eens. 😉

      Like

  2. pipsesippi

    Iets in mij zegt dat ge zweeft 😉 Dat zal die 1 meter verschil tussen de totale stijging en de totale daling wel zijn. Maar: Yes You Can !

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s