Een zonnige zondag…

Er waren tijden dat ik met het weer zoals het zondag was gewoon binnen bleef. Er waren ook tijden dat ik gewoon mijn zetel niet uitkwam dan. Dat waren ook de tijden van het wat langer uitslapen, van het blijven liggen in bed tot ik écht niet meer kon slapen. Dat waren pas tijden!

Want ja…
met dat afvallen, met dat actiever worden, braken er andere tijden aan. Tijden van vroeg op om te gaan fietsen/joggen/wandelen, tijden van toch buiten gaan ondanks de hitte, tijden van mezelf meer onder de mensen te begeven.

Zondag was ook wP1040079eer zo’n dag. Een vriend had een looptocht én een wandeltocht georganiseerd, in het mooie Zoniënwoud in Brussel. Afspraak om 10u daar. Mijn man voor het lopen, ik voor het wandelen. De wekker stond op 7u15. Veel te vroeg. Ik slaap eigenlijk wel graag uit. Correctie: ik slaap gewoon graag. Dus toen de wekker ging, werd die afgeklopt. Snoozen.  En nog eens. En nog eens. En ja, nog eens. Uiteindelijk werkte dat gedoe alle 9 minuten op mijn zenuwen, en geraakte ik rond 8u toch mijn bed uit. Ik weet het niet, maar ik vrees dat ik nooit écht een ochtendmens zal worden. De ijskoude douche maakte mij wel wakker, en tegen 9u15 zaten we in de auto. Ruim op tijd.

De wandeltocht ging gelukkig merendeels door het bos. P1040084.JPGDe looptocht ook vermoed ik, maar dat was een andere lus dan de wandeltocht. In ieder geval: met ongeveer 10 personen deden we de wandellus, inclusief tussenstop op een terrasje onderweg. Voor de looplus waren er ongeveer 20 personen present denk ik. Helaas geen foto’s van de lopers, die moesten lopen. Maar het moet gezegd, het was een leuke tocht, via onverwachte wegen door het Domein van Solvay. Voor diegenen die daar nog nooit geweest zijn: aanrader!

P1040085.JPGNa het lopen en het wandelen kwam de beloning in de vorm van een glaasje (ok, meer dan 1) sekt, en een hapje. Heel gezellig, echt waar! Maar daar ging het ook ergens mis. Nu ja, mis. Niet echt mis. Daar ben ik een beetje dom geweest eigenlijk. OK goed, ik corrigeer. Daar ben ik een beetje dommer nog dan anders geweest. Beter zo? 😛

Het was dan ook lang geleden, en ik ben er ook niet trots op: ik ben weer eens verbrand. Door de zon. Resultaat van niet-smeren en toch te lang in de zon te blijven staan. Ik had nochtans wel iemand anders richting schaduw gedirigeerd, maar er niet bij stilgestaan dat ik zelf ook een rood kleurtje aan het opdoen was.

En ik weet het gewoon, ik weet dat ik moet smeren, ik weet dat ik uit de felle middagzon moet blijven. Ik heb een verleden van verbranden, een verleden van zonneslagen. En ik lijk het maar niet te leren.
Nu, het is al wel gebeterd moet ik zeggen. Door nu zoveel buiten te zijn met al dat geloop en gefiets, lijkt het wel alsof ik iets beter tegen de warmte, tegen de hitte kan dan vroeger. Mijn huid lijkt er ook iets beter tegen te kunnen. Maar ik moet natuurlijk ook niet gaan overdrijven. Die lichte huid met sproeten, die is en blijft heel zongevoelig.

Dus ja, wie zich brandt, die moet op de blaren zitten. Zo ver is het gelukkig niet gekomen. Het ziet wat rood ja, de bandjes staan afgetekend in mijn schouders, maar ik loop niet kajietend van de pijn rond. Slapen gaat ook gewoon. Voordeel is nu wel dat die ‘wielrennersmouwtjes’ van mijn armen zijn. Nu nog eens iets vinden op die ‘wielrennersbeentjes’. Want eerlijk, dat is het nadeel van dat sporten, die aftekening van die sportkleding op armen en benen. En dan zwijg ik nog over de aftekening van mijn sokken. Geen zicht, ik zeg het zelf. 😀

Maar goed, de moraal van het verhaal is wel duidelijk denk ik: zonnecrème smeren dus mannekes, heel veel smeren als je de zon ingaat! Ik ga mezelf ook weer verplichten er weer aan te denken! En vooral het te doen! 😉

Buiten deze moraal was dit zo’n dag die zeker voor herhaling vatbaar was! Want wat moet een mens op een zonnige zondag meer hebben dan wat beweging in het gezelschap van wat goed volk, een verfrissend drankje en wat leuke gesprekken?

Advertenties

7 gedachten over “Een zonnige zondag…

  1. Marianne Vanden Eynde

    wat ben jij toch een sportieve dame geworden, Sandra ! Daar heb ik echt respect voor. En op jouw schrijftalent, ben ik een beetje jaloers 🙂

    Like

    1. Sandra Berichtauteur

      Ik ben eigenlijk gewoon al heel tevreden dat ik zonder problemen die 9 kilometer kan stappen Marianne. Er is een tijd geweest dat ik na 100 meter al doodop was en bijna door mijn benen zakte. 😦 En dank voor je compliment! 🙂

      Like

  2. pipsesippi

    Maar gij se geitemie toch! Ik verbrand haast nooit en zelfs ik smeer. En de rossen beire, die smeert ook, overvloedig, met factor 50 voor baby’s (ik denk dat die nog een pakske witter en sproetiger is dan gij hoor). Hij verbrandt alleen als hij per ongeluk (Mannen die geen verpakkingen kunnen lezen, klinkt dat bekend?) mijn factor 20 pakt. Dit jaar heeft hij zelfs een soort van bruine tint (zonder surfen, met surfen telt dat niet want dan gaat hij “geblockt” in ’t water en wordt hij een soort van lichtbruin). Dus SMEREN !!!!!!!!!!!!

    Like

    1. Sandra Berichtauteur

      Kweetet, kweetet. Een beetje overmoedig zeker, geen idee? Dat, en dat dat spul zo plakt. Ik doe ook altijd factor 50, anders is het miserie troef. Enfin, het is nu niet speciaal voor die bruine tint, ik ben allang de tijd gepasseerd dat ik vriendinnetjes en vriendjes had die dat het belangrijkste vonden van de hele zomer. 😉 Maar ik zal vanaf nu weer braaf smeren! 🙂

      Like

  3. Leentje

    Leuk om lezen Sandra. Zo actief bezig zijn op een warme dag, Petje af hoor. Ik heb deze kracht niet. Lees maar op MijnTekstjes.wordpress.com, ik had het er net over. Lekker lui en niets doen.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s