Zomerfeesten: lopen en fietsen

Zomerfeesten. Feesten! Je zou denken: dat is party-party-party!

Awel… niks van datte! Want de Zomerfeesten, dat is buiten feesten en eten ook de stratenloop. En de Zomerfeesten, dat is ook de fietstocht! Dat kan uiteraard ook in combinatie met het lekkere eten achteraf, maar toch… het is een ander soort party dan ik vroeger zou gedaan hebben.

Eerst zaterdag. De jogging, de Stratenloop van Weerde. Ik was vastbesloten dit jaar eindelijk een keer die 7 kilometer te lopen. Die had ik al van vorig jaar op mijn bucket list staan (dat is zoiets als Nena zien optreden, die kan ik ook schrappen nu, zelfs al stond die niet op mijn bucket list. Idem voor de extended versie van ‘Killer’ door Seal. Ik denk niet dat ik ooit nog Seal kan horen zonder een grote smile – maar dat is weer een ander verhaal, voor een andere keer misschien)

Duhus… 7 kilometer lopen op een ‘wedstrijd’, die moest ik nog even doen. Even ja. Al was er vorige weken weer wat gedoe met mijn scheenbenen, en met longen die niet meewilden, en van die dingen. Het zit voor een stuk tussen mijn oren denk ik. Eerst gingen we een rondje opwarmen. Pff en blaas… 7 kilometer, dat is wel ver hé! Vlak voor de start kwam ik dan nog een vriend tegen. En kwam er weer een onduidelijke weddenschap. Iets met niet gedubbeld worden. Hij liep de 10 kilometer, ik de 7. Maar hij loopt wel een stuk sneller dan ik. Trager dan ik is dan ook quasi onmogelijk.

KnipselEnfin, heel lang verhaal kort, ik bespaar jullie de beschrijving van de 7 lange, warme, hete, kilometers: ergens op nog geen 300 meter van de aankomst ging hij mij voorbij. Awoe! Ter verdediging kan ik natuurlijk wel zeggen dat het heel erg lastige 7 kilometers waren wegens veel te warm om te lopen. Maar op zich was het toch weer een overwinning op mezelf. Ik kan dat dus best wel, dat lopen bij warm weer. Dat het niet gemakkelijk is, is normaal, want dat was het voor niemand. Maar dat mijn benen nog fris aanvoelden na aankomst, dat mijn ademhaling zich ook weer snel herstelde, dat zijn toch allemaal dingen waar ik heel blij mee ben! Zeker als ik in het achterhoofd blijf houden waar ik vandaan kom (100 meter stappen en een kwartier bekomen, zoiets was het ongeveer:) )

Bon, na zaterdag kwam zondag. En zondag = fietsdag! We zouden de tocht gaan rijden van de fietsclub zelf. Ik had deze week gelukkig ook nog even een clubtruitje kunnen scoren, zodat ik deze rit niet de vreemde oranje eend in de rood/zwarte bijt zou zijn.
Vraag was alleen wat die 7 kilometer van zaterdagavond zouden doen met mijn benen op zondagochtend. De recuptijd was echt minimaal, niet eens 24u, maar ik wou toch écht rijden. Ik had er zin in.

Dus rijden werd het. Het eerste stuk was best nog wel leuk. Doortrappen, vlakke stukken, om dan plots toch bergop te moeten. Die eerste bergop, dat ging nog wel. De tweede, dat was al heel wat minder wegens toch al wel wat langer. De derde, die had ik eigenlijk moeten zien aankomen toen iemand van de dames naar boven wees en zei dat we van het mooie uitzicht moesten genieten. Ik had toen al een halvelings vermoeden dat we nog naar daarboven zouden moeten fietsen, en dat vermoeden kwam dan ook uit.  Ik was in ieder geval content toen we op kilometer 30 aan de bevoorrading kwamen. En ik was daar eigenlijk nog contenter dat we niet voor de 90 kilometer gekozen hadden, want dat zou nog een stuk zwaarder zijn. Die bevoorrading, die was overigens dik in orde!

IMG_8532De verwachtingen voor daarna waren ook nogal hoog gespannen. Want vanaf nu zouden we alleen nog bergaf en vlak rijden! Allez ja, in mijn hoofd dan. De reality check kwam er nog geen 500 meter voorbij de bevoorrading. Een helling, en wat voor een! Een helling waar geen einde aan leek te komen. Dat bleef maar duren, dat bleef maar omhoog gaan. Mijn spieren verzuurden compleet. Niet onlogisch natuurlijk, als je elke keer als een halve zotte naar boven begint te rijden, in plaats van dat allemaal een beetje verstandig en rustig aan te doen. 😉 Ik leer het wel, uiteindelijk en misschien. 😉

Ik heb toch een paar keer getwijfeld, of ik niet beter zou stoppen en te voet naar boven zou gaan. Ik deed het toch niet. Iets met mij niet willen laten kennen en van die dingen. En ook iets met koppig (soms is dat een eigenschap die helpt, dat koppig zijn. Niet altijd overigens. 😉 ) Ik fietste dus door. En eenmaal boven wachtte de beloning in de vorm van een mooie afdaling, met een maximumsnelheid rond de 50km/u. Op de vélo! Op dunne bandjes! Dat ik dat ooit zou durven!

Dat klimmen, dat is toch niets voor mij vrees ik. Die Mont Ventoux zal dus ook nooit het genoegen hebben door mij beklommen te worden. Na de zoveelste beklimming had ik er eigenlijk toch wel genoeg van. Maar de tocht was zoals hij was natuurlijk. Er kwamen dus nog enkele bruggen op het fietspad. Bruggen, waar ik voelde dat mijn spieren mij al dat klimmen toch wel wat kwalijk namen. Maar eenmaal de bruggen voorbij reed het weer vlotjes. En had ik eigenlijk, net zoals de andere Fietsmadammen, spijt dat het rondje fietsen gedaan was. Ik, en bij uitbreiding wij hadden best nog wel wat langer willen fietsen!

Maar de dorst riep, en de drankjes stonden koel. Tussen pot en pint werden er nog plannen gesmeed voor het fietsweekend in september. Iets met niet met de auto gaan, maar per fiets. Ik heb onnadenkend toegezegd mee te rijden. Ik ben soms ook veel te impulsief. In plaats van daar eerst eens goed over na te denken! Want ja, nu pas dringt het tot mij door dat dat wel een heel intensief fietsweekend gaat worden. Voordeel is wel: we rijden richting Nederland. En Nederland, dat is daar plat mannekes, plat! Ik zie dat dus zitten! Nu nog wel… 😉

Advertenties

3 gedachten over “Zomerfeesten: lopen en fietsen

  1. Gezond5

    Proficiat super gedaan,een echt sport madam geworden,waar is de tijd dat je het eerst rond de vijver probeerde te lopen,kwaad op de hele wereld,en kijk nu waar je staat!Ben heel fier op je,en in september ga je dat ook heel goed doen!

    Like

  2. pipsesippi

    Nederland is inderdaad plat, in vele opzichten 😉 Maar in elk geval geproficieerd! Ik had ze bijna aan, die loopschoenen, maar toen voelde ik het… dikke achillespees. De warmte he en mijnheer doktoor die mij ook gewaarschuwd had dat het tien jaar miserie zou zijn. Ondertussen vraag ik mij af of hij het alleen over mijn achillespees had…. You know why. Het goede nieuws is dat de hond nog leeft (allez, vanmorgen toch nog) en hem uitlaten is ook topsport (bij dit weer: betonblok voorttrekken). Het slechte nieuws is dat de ijskast/vriescombinatie het gisterenavond begeven heeft, natuurlijk moet dat met dit weer… De nieuwe is besteld, levertijd 2 à 3 weken……. En terwijl ik hier op mijn broeikasbureau zat te denken: Straks he, straks kruip ik in de ijskast. (Gelieve niet aan de rossen beire te zeggen dat de frigo het waarschijnlijk – niet bewezen!!! – heeft begeven omdat ik die onderste schuif altijd met mijn voet dichtrapte, soms nogal ferm.)

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s