Mijn eerste trail…

Ik zei het nog tegen de mannen van Running Mate, ergens een goed half jaar geleden: witte loopschoenen, wat een idee! Ik kocht ze evenwel toch. Want ik had al de Hawaï-editie (flashy blauw met flashy roze, zoiets), en om ze uit elkaar te kunnen houden had ik dus een ander kleurtje nodig. Wit was het, wit bleef het.

En tot op heden ging dat goed. De ene keer mijn blauwe loopsloefkes, de andere keer de witte. Beetje afhankelijk van mijn goesting, én ook een beetje afhankelijk van mijn T-shirt. Jaja, daar wordt echt naar gekeken. Allez ja, een klein beetje toch.

Maar goed. Waar ik het eigenlijk over wou hebben. Zoals wel geweten is, doe ik mee met de Challenge du Brabant-Wallon. Leuke loopjes in een mooie omgeving, en met een fantastische sfeer. Meer moet dat niet zijn voor mij. Zo ook afgelopen zaterdag. Baisy-Thy.  Het zou de langste afstand zijn die ik ooit gelopen had. 14 kilometers, astemblief! Ik was dus best wat nerveus. Hoe zou het gaan, ik zou toch niet teveel moeten stappen, zou ik dat wel kunnen?

Eenmaal daar aangekomen werd er gezegd dat het best een zware omloop was. Ik besloot om mijn hoofd niet gek te laten maken (ok, gekker), en alles te negeren. Ik probeerde wel gewoon nog even niet te starten. Een clubgenoot zou niet lopen wegens gekwetst, en hij zei mij dat het best pijn zou doen de rest te zien starten en zelf niet te mogen lopen. Ik besloot zomaar om mezelf op te offeren en hem gezelschap te houden. Maar het was niet nodig, en een beetje afzien mocht toch ook nog. Bon… poging geklasseerd dus. Mijn vrienden begrijpen mij niet. Of misschien net wel. Dus ja, ik dus toch maar van start. 14 lange kilometers lagen voor mij.

De eerste kilometertjes gingen nog. Hier en daar was er wel wat slijk, en wat drassige ondergrond, maar al bij al liep het wel lekker. Tot kilometer 3. Daar ging het al stijl bergop. Maar wat moet moet. Na de bergop kwam er gelukkig een stukje bergaf, en toen stonden er supporters: ‘dat het ergste nog moest komen’. In mijn hoofd was ik bezig met dat bergop lopen, en ik vond dat erger dan het stuk dat we gehad hadden al niet meer kon. Think again! We draaiden daar ergens een bos in, en dat bos… dat was verdronken! Het eerste stukje ging nog zo, min of meer dan. Maar hoe verder we het bos inliepen, hoe drassiger het werd. Modder, modder, en meer modder. Bij elke stap ik zette, gleed ik anderhalve stap terug naar achter. Modder dus. Heel veel modder. Lopen was voor mij quasi onmogelijk, dat werd dus stappen. En met mij dachten heel veel mensen daar zo over. Ik heb nog nooit zoveel mensen zien stappen op een jogging. Jogging? Zei ik jogging? Dit was begot een trail! Nochtans, mijn eerste trail stond pas op het programma voor einde augustus! Einde augustus! Dat zijn nog 2 hele maanden. 2 hele maanden waarop ik mij moreel en fysiek nog ging voorbereiden op die eerste trail. En nu zat ik er plots middenin. Shit. Letterlijk zowat. Zeker toen ik dacht een klein plasje te doorwaden, en tot mijn enkel in het slijk zakte. Mijn loopmaatje kreeg ter plekke de slappe lach, en ja… toen was het hek helemaal van de dam. Al glijdend, lachend en elkaar rechthoudend gingen we door. En elke keer we dachten dat de moddermiserie achter ons lag, kwam er een nieuw modderig stuk aan.

13418761_1206546856024944_5973660696700500202_n

Op de koop toe besloot de hemel toen ook nog even alle sluizen open te draaien. Optimistisch dacht ik nog even dat dat wel handig was, want dat zo mijn schoenen wel gelijk zouden schoongespoeld worden. Dat dat weer wishful thinking was, hoef ik vast niet te vertellen. Niet alleen kwam het water van de heuvels gespoeld, ook de modderplassen groeiden weer stevig aan. Serieus.. ik ben nog nooit zo content geweest dat we eindelijk weer het asfalt opliepen. Gedaan met het glibberen en glijden!

Dat het toen nog een kilometer of 5 was richting aankomst, was anders wel een serieuze domper op de feestvreugde. De kilometertjes in de modder hadden serieus hun tol al geëist. Dit was loodzwaar! Maar ook nu weer: wat moet, moet. En wij dus maar door. Met natte voeten, door- en doornat, maar nog altijd met een positieve geest.

Het doel was binnenlopen op 2u. Het werden er 2u48′. Beetje een bummer, maar langs de andere kant: ik had dit toch maar mooi weer tot een goed einde gebracht. Het tempo was wel niet om over naar huis te schrijven, het parcours daarentegen, daar kunnen wel wat paginaatjes over geschreven worden. Bij deze dus. En die benen, die konden een goede schrobbeurt wel gebruiken. Een schrobbeurt onder ijs- en ijskoud water overigens. In gemengde douches, dat ook nog. Dat van die welverdiende beloning na het lopen, daar was dus ook weer niks van. 13413088_1207061845973445_5135665304868858323_n

Intussen hebben mijn schoentjes een welverdiende borstelbeurt gekregen en een heerlijk voetbadje. Al denk ik niet dat ze ooit nog zo mooi wit gaan worden als enkele maanden terug. Maar ze staan nu te drogen. Welverdiende rust. Zij wel. Ik niet. Want ik ben vandaag nog ‘even’ de beentjes gaan losfietsen met de dames, 60 kilometer lang. Ik vreesde er trouwens een beetje voor. Dat het niet zou lukken, dat fietsen, na al dat afzien van gisteren, en dat de dames mij er los zouden af fietsen en bijgevolg op mij zouden moeten wachten omdat mijn benen niet zouden meewillen. Maar het ging best wel. Meer zelfs, het was weer een heerlijk fietsttochtje, ik ben blij dat ik het gedaan heb. (nota aan die ene lezer specifiek: haal die grijns van je gezicht! 😛 )

Dus ja.. harder, better, faster, stronger, er is waarschijnlijk toch wel iets van, denk ik.

En nu ga ik voor écht trainen voor die trail van augustus. Ze gaan mij geen 2 keer liggen hebben! 😉

Advertenties

6 gedachten over “Mijn eerste trail…

  1. pipsesippi

    Om het met de woorden van de Bomma te zeggen: kleren uit in de garage!!! Eerst in de douche… en niet eten in de living. (Dat laatste heb ik ook nooit gesnapt omdat iedereen dat wel deed). Maar desaltewelteplus: GEPROFICIEERD!!!

    Like

    1. Sandra Berichtauteur

      De kleren gingen eigenlijk uit in 1 of ander raar lokaal in het cultureel centrum, met de vloer vol modder. Bijgevolg: kleren aan, dat heb ik in de nabijgelegen zaal gedaan, waar een goochelaar zijn spullen aan het klaarzetten was. Hij heeft heel hard zijn best gedaan om zich te focussen op zijn goochelspullen. Ik snap ook niet waarom je niet mag eten in de living trouwens. En merci! 🙂

      Like

      1. Sandra Berichtauteur

        Ik zou die wel willen overwegen, maar ik heb nog niet voldoende wedstrijden in de Challenge BW. Ik ga dan in Nil-St-Vincent lopen. Altenahr is blijkbaar wel leuk, enkele clubgenoten hebben er vorig jaar al gelopen. Ben heel benieuwd! (en er volgt daarna vast nog een verslag 😉 )

        Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s