Zelfbeeld

Dikke shit is het. Wat? Awel… dat gevecht met dat zelfbeeld, dat gevecht met mezelf, dat gevecht tegen mezelf. Ik zou mezelf wat liever moeten zien. Ik weet dat. En ik probeer dat. Maar proberen alleen, daar koop je geen brood mee. Ofzoiets. De vergelijking slaat op niets, maar bon… je snapt het vast wel.

Ik las afgelopen week bij Kelly van “Tales from the Crib” de blogpost over zeven dingen die ze niet wist tot ze haar maag liet verkleinen.  Bam! Die hakte er wel even op in. Want buiten dan dat ik mijn maag niet heb laten verkleinen, kon ik alle puntjes die Kelly aanhaalt wel “even” afvinken. Ik haal er voor mezelf een paar uit. En ja, ze hangen mee samen met dat zelfbeeld.

  • Vooroordelen: dat over op een vergadering maar zo weinig mogelijk zeggen omdat er anders de kans is dat iemand ‘dikzak’ naar je roept. Ik zei eigenlijk gewoon nooit wat tijdens vergaderingen… totdat iemand mij letterlijk zei: “Sandra, ook jouw mening willen we weleens horen, je mag écht zeggen wat jij ervan denkt”. Het ging niet van de ene op de andere dag, maar intussen heb ik het wel geleerd. Sterker nog: niet zeggen wat ik denk is intussen heel lastig geworden. Zo lastig, dat ik soms beter een stuk van mijn tong zou bijten. Maar ja… dat is dan ook weer zo lastig, zo’n tong met een stuk af.
  • Zichtbaarder worden: reken maar van yes. Ik schreef er ooit al een keer wat over op de website van WW (ik heb het even naar hier gekopieerd voor de gemakkelijkheid 😉 ), maar het blijft erg frappant. Ik had het afgelopen week nog tegen een vriendin gezegd: toen ik dikker was, nam ik veel meer plaats in, maar werd ik niet gezien. Behalve als ik iets at. Uhu. Nu neem ik een pak minder plaats in, maar het verschil is merkelijk. Ik word gezien. En dat is raar en niet zo goed te bevatten voor iemand die altijd al onzichtbaar was, voor iemand waartegen ooit gezegd geweest is dat ze niet in de spiegel moest kijken omdat dat wat daar te zien was niet de moeite waard was. (zie, sommige dingen uit dat verleden geraak ik gewoon niet kwijt! Ik zou veel liever andere dingen herinneren, want ik heb best ook wel leuke herinneringen aan ‘vroegah’. Maar op de één of andere manier drijven altijd die andere herinneringen meer boven.)
  • Alles was moeilijk: bang om klem te zitten in een terrasstoeltje? Check! Ik heb ooit klem gezeten op een wachtkamerstoeltje bij de tandarts. Terrasstoeltjes zijn van hetzelfde soort. Te smal. Al pas ik er nu wel in/op. En dat is heerlijk, om gewoon zorgeloos te kunnen gaan zitten en weer op te staan zonder dat zo’n stoel blijft hangen. Voor omstaanders grappig, voor mezelf vooral beschamend. En ik moet er zeker ook niet bij vertellen wat dat met je zelfbeeld doet. Idem voor de teambuilding-activiteiten. Ik heb ooit in Durbuy in de touwen gehangen. Omdat het moest. Niet omdat ik het kon. De begeleider is mij dan ook moeten komen helpen om uit het net, waar ze mij in gekatapulteerd hadden, te geraken. Zei ik al dat het beschamend was?
  • Dat ik vanbinnen altijd een dik meisje zal blijven. Klopt. Ik loop de grote matenafdeling dan wel snel-snel voorbij nu (ik heb altijd het gevoel dat ik daar niet meer gezien wil worden, hoewel het écht geen schande is om in de grote matenafdeling rond te lopen), ik grijp toch nog altijd naar de grootste maat beschikbaar. En die is in de meeste gevallen ook te groot. Het blijft een mindswitch die ik niet zo goed kan maken. Al betert het stilaan wel. Een beetje toch. Ik had het daarstraks nog met een loopshirt. Ik vond het nét iets te aanspannend, mijn loopmaatje vond dat het echt wel los genoeg hing, meer zelfs, dat het een leuk shirt was dat mij wel stond. Lastig, moeilijk. Ik ben een ambetant mens soms denk ik. 😉

Maar goed, dat zelfbeeld…
Neem nu bijvoorbeeld dat lopen. Dat loopt de laatste paar dagen niet zoals ik zou willen dat het loopt. Het is te warm, en dan lukt het mij gewoon niet. Ik verdenk mezelf van een gebrek aan ‘karakter’. Karakter, zodat ik het toch nog eens de volle 10 kilometer kan uitlopen. Karakter, dat niet zegt: het gaat niet meer, weer over naar stappen! Langs de andere kant: ik wéét waar ik vandaan kom, amper 3 jaar terug. En ik doe het toch telkens maar wel weer. De trainingen, de Challenges in Waals-Brabant. Ik weet dat dat best iets is waar ik trots op zou moeten zijn. En toch lijkt het mij niet voldoende. Omdat anderen wél sneller kunnen lopen, omdat anderen wél langere afstanden kunnen, omdat anderen… en zie, daar moet ik dus vanaf. Van die anderen. Of van dat vergelijken met anderen. Want het moet voor mij ok zijn. Niet voor die anderen. Maar dat niet vergelijken, dat is ook weer een lastige. Gelukkig heb ik super vrienden. Eentje zei mij zo onlangs nog dat het voor hem ook altijd nog lastig blijft, dat lopen. En daar keek ik vanop. Want de persoon die mij dat zei, is een marathonloper. Elke marathon blijft het afzien, elke voorbereiding is weer lastig, en elk loopje loopt anders dan het andere. De ene keer al wat vlotter dan de andere keer. En dat was wel een soort van eye-opener.

En dan vorige week. Ik had tegen een vriendin een keer teveel geroepen over dat ik mezelf nog altijd dik vind, en onknap, en blablabla.. Enfin, in een notendop: Iedereen is mooi, behalve ik, en dat iedereen dat ook maar zo moet zien. Dat het niet kan dat mensen oprecht interesse hebben in iemand als ik. Daar kwam het een beetje op neer. Dus vond zij dat ik mezelf eens moest zien zoals zij mij ziet. En dat ze mij dat ook wel zou laten zien. Waarna ze haar fototoestel bovenhaalde, en mij maar liet doorpraten. Nu ja, niet zomaar. Want dat blijft onwennig, een fototoestel op mijn gezicht gericht. Blazen, zuchten en tegenpruttelen, het hielp niet. Ze moest en zou haar punt maken. En dat deed ze. En dat dropte ze ook in mijn mailbox. En eerlijk, ik ben er eigenlijk wel blij mee, met de foto’s. Ik kan ernaar kijken zonder ‘iew’ te roepen. Wat dan ook weer bewijst dat een goede fotograaf het verschil kan maken! Zei ik al dat ik het lastig heb met mijn zelfbeeld eigenlijk? 😉

13413132_1201745873171709_5566670697426173624_n 13427977_1201745496505080_7207302155445793495_n

 

Maar goed, wat ik nog wou zeggen: mijn zelfbeeld kan misschien wel stukken beter (maar er wordt aan gewerkt), maar mijn vrienden: laat die maar gewoon blijven wie ze zijn, want zij zijn de beste vrienden ter wereld! Dikke kus, jullie weten wie jullie zijn!

Advertenties

10 gedachten over “Zelfbeeld

  1. Inge Keersmaekers

    Ik kan me perfect terugvinden in jouw gevoelens die je in deze blog verhaalt. Maar wat een prachtige foto’s! Gelukkig dat je zo’n goede vrienden hebt. En binnenkort begint de echte zomer, misschien stemt jou en mij dat wat milder … Niet opgeven en blijf je zelf belonen voor elke inspanning met een schouderklopje én verwen je zelf met een bosje bloemen af en toe. Dat tovert bij mij toch telkens weer een glimlach op mijn gelaat. Je bent meer dan de moeite waard!

    Liked by 1 persoon

    1. Sandra Berichtauteur

      Oh, jij gelooft nog dat we een echte zomer krijgen? Ik denk dat ik dringend terug moet gaan zwemmen, want nog even en ik kan niet meer lopen of fietsen wegens overal water. 😉
      Dat mezelf belonen werkt ook niet altijd. Of tenminste niet met materiële dingen. Been there, heb heel veel spullen om dat te bewijzen.
      Dat bosje bloemen, dat ga ik morgen wel even halen, dat brengt sowieso al kleur! Dank voor de tip.
      Dankjewel voor je mooie reactie! 🙂

      Like

      1. Inge Keersmaekers

        Berchem is nogal hoog gelegen, dus bij ons valt de wateroverlast nogal mee. En kijk vandaag is het zonnetje er al van ’s morgensvroeg… Volgende week heb ik een weekje vakantie (stappen in de Ardennen) dus logisch dat ik het allemaal wat rooskleuriger zie. Dat was 2 weken geleden wel anders toen ik mijn ‘start to ru’n heb moeten stoppen wegens te pijlijk. Maar kijk deze week ben ik voor de eerste keer een fitness binnen gestapt en heb zowaar een half uurtje gecrossfiets (of hoe zoiets mag heten). Eén van mijn zoons die een echte sportfreak is (gaat 4 x per week zwemmen om 7u ’s ochtends, ook tijdens de examens van zijn masterjaar TEW) was best trots op zijn mama. En dat doet een mens weeral deugd… Die bloemetjes heb je meer dan verdiend. Ik stuur je vanaf hier virtueel een héééle groot boeket toe omdat je voor mij zo’n inspiratie bent!

        Like

  2. pipsesippi

    Hier zie ik de Sandra die ik ken! Die ik altijd zo gezien heb, blij dat jij dat nu ook ziet. Een vrolijke, spitsvondige, vrolijke trienemie met schrijftalent om jaloers op te worden en die ijzeren wil die je hebt, die straal je nu helemaal uit. Goeie foto’s als de binnenkant er ook van buiten opstaat!!! En dat zelfbeeld, dat moet groeien he, dat is gelijk een cactus, traag maar zeker groeit hij (stekels inbegrepen) 😉

    Liked by 1 persoon

    1. Sandra Berichtauteur

      Trienemie. Zie, die vind ik nu eens leuk! En van jou kan ik dat hebben, omdat jij mij altijd al geapprecieerd hebt zoals ik was. Valla!
      Hahaha.. die stekels is wel een goede, die komen inderdaad mee, met dat groeien. Wel op de juiste plaatsen, zodat ze ook de juiste prikken kunnen uitdelen! 😉

      Liked by 1 persoon

  3. Gezond5

    Ja dat zelfbeeld,ook alle moeite van de wereld mee,jij bent nog thans een stralende vrolijke lieve Sandra,en schrijven doe je als de beste!De foto’s super mooi!

    Liked by 1 persoon

  4. Anita

    Ik vermoed dat die vrienden net hetzelfde denken over jou!! En idd hele mooie foto’s die denk ik perfect weergeven hoe je bent en daar mag je best trots op zijn!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s