Mijn lichaam en ik: liefde en haat

Plots valt het mij weer in, dat wat ik nog wou zeggen. Nu… het is maar goed dat het gisteren door de mazen van het net glipte, want anders was dat wel een hele lange blogpost geworden.
Ik wou het eigenlijk nog eens hebben over dat gewicht. Dat gewicht, waar volgens mij nog ongeveer, en minstens, 20 kilo af moet. 20 kilo, en dan is dat gezonde BMI binnen handbereik. Dan heb ik dat nog niet eens. Maar dan ben ik wel close.

Nu.. ik zei het eerder al: ik heb mij op dit moment eigenlijk wel min of meer verzoend met dat te dikke lichaam van mij. Want het kan best wel wat dingen. Dingen als redelijk snel fietsen, dingen als 10 kilometer lopen. Zonder pijn. En dat zijn dingen die sommige mensen niet eens kunnen. Dus ja, daar mag ik best wel heel erg blij mee zijn. En dat ben ik ook. Ik kan niet genoeg zeggen hoe ik van het sporten geniet, en hoe gelukkig ik daarvan word. Maar dat is een beetje een ander verhaal, dan het verhaal over mijn gewicht. Ik weet ook dat sommigen het niet eens zijn met mijn nog 20 kilo af te vallen-plannen. Daarom zet ik even het waarom nog eens op een rijtje. Ook om het voor mezelf nog eens helder te krijgen, want het is op dit moment weer allemaal heel troebel.

Eerst het positieve: Er zijn aspecten aan mijn lichaam waar ik mij mee verzoend heb. Mijn kuiten bijvoorbeeld. Ik heb zware kuiten. Altijd al gehad. De laarzentrend is dan ook helemaal aan mij voorbij gegaan. Niet alleen nu, maar ook als kind, want ook toen al had ik zwaardere kuiten dan andere kinderen. Iets erfelijks vermoed ik. Maar die kuiten maken toch maar dat ik die trappers op mijn fiets goed rondkrijg. Met het sporten zijn ze ook iets gespierder geworden, dus die komen best wel goed.
Mijn schouders en hals, die zijn ook best ok. De ‘vleugeltjes’ in mijn hals zijn zichtbaar (na een heel aantal jaren verstopt te hebben gezeten), en die vind ik eigenlijk best mooi.
Mijn borsten… ach, die zijn wat ze zijn. Intussen ook al een paar maatjes minder dan ‘vroeger’, maar er is nog meer dan genoeg. Maar ook daar heb ik vrede mee.
Het stukje been net boven mijn knieën, wat ik tot vorig jaar angstvallig wegstopte, mag weer gezien worden. Ik fiets en loop dus in een short, en af en toe zie je mij ook in een rok. Daar waar ik vorig jaar twijfelde of ik die jeans niet te kort afgeknipt had, vind ik het nu nét de goede lengte, tot halverwege mijn bovenbeen.
En tenslotte mijn gezicht. Vorige week kreeg ik nog een complimentje uit totaal onverwachte hoek, “dat mijn gezicht nu toch wel heel mooi scherp geworden is.”. Ik heb het in dank aanvaard, ook omdat de persoon van wie het kwam, mij vroeger altijd wees op hoe dik ik wel niet was. Dus daar was ik écht oprecht blij mee. En ik heb verder ook geen probleem met mijn gezicht. Het opgeblazene is weg, ik zie er gezonder uit.

Waar ik echter geen vrede mee heb, dat is mijn buik (jeps, hier komt het negatieve). Die zit in de weg. Die is gewoon te dik. Dat merk ik aan alles. Dat merk ik aan een broek, die ik perfect over mijn billen krijg, maar waar daarna toch die blubberbuik over gaat hangen. Het.ziet.er.niet.uit. Ik kan het wel proberen te camoufleren met een leuk T-shirt, maar feit is dat de T-shirts in de ‘normale’ maten wat meer getailleerd zijn dan de T-shirts in de grote maten. Dus ja, die buik dat zie je. Ik probeer het aan mij te laten voorbijgaan, en die T-shirts toch te dragen, maar het blijft een lastige.
Die buik, dat is ook wel iets als ik in zo’n fietstenue wil fietsen. Dat.is.toch.wel.heel.strak. De broek gaat, maar dan het shirt… het ziet er niet uit.
En dat merk ik ook op sommige foto’s. Dan zit ik daar te stralen op een rots, samen met de dochter, omdat we in een mooi tempo bergop gestapt zijn, en dan valt mij toch plots die buik op. Zoveel buik. Echt waar, ik werd er niet goed van toen ik de foto zag.

Komt nog eens bij dat ik nog eens met de neus op de feiten gedrukt werd. Iets met shirts die iemand via-via voor mij had. Maar ze zullen niet voor mij zijn, want ik krijg niet eens de kans ze te passen, er wordt gewoon beslist dat het wel niet zal passen. Op basis van hoe ik eruit zie. Wie weet hoe geweldig die shirts mij zouden staan? Of zitten. Maar goed… ze zijn dus niet voor mij. En ach, het kan best, dat ze niet zullen passen. Maar bon ja…

Echt waar… ik dacht dat ik het allemaal achter mij gelaten had. Het op mijn tenen lopen als het over mijn lichaamsgewicht gaat, het mij onzichtbaar maken, het proberen ergens bij te horen. Maar net zoals het al altijd gegaan is: de realiteit haalt mij in. Ik ben nog steeds te dik. Ik voldoe nog steeds niet aan de norm, wat die ook moge zijn. En vooral: ik ben nog steeds overgevoelig als het over mijn lichaam gaat. Zelfs al kan en doe ik nu dingen die ik 3 jaar terug niet eens voor mogelijk had gehouden.

Kijk… Ik zeg niet dat ik met die 20 kilo minder wel zal voldoen, dat er dan weer niet iets anders zal zijn. Maar ik ga dan tenminste wél met zekerheid passen in die shirts zonder dat iemand mij moet beledigen.  Ik weet eigenlijk ook niet met zekerheid te zeggen dat ik dan nooit meer een negatieve opmerking over mijn gewicht c.q. lichaam ga krijgen. Of dat ik die opmerkingen beter ga kunnen plaatsen. Maar het is toch wel weer een poging waard. Want nu lijkt het voor mij op een soort van neverending story. Een story die mij al heel mijn leven achtervolgt. En ik ben eigenlijk toch echt wel te oud geworden voor al dit gezever. Vind ik. Vind mijn verstand. Alleen lijkt mijn gevoel soms wel een eigen leven te leiden…

zo, en nu ga ik fietsen. Iets met een hoofd dat leeg moet. 😉

Advertenties

9 gedachten over “Mijn lichaam en ik: liefde en haat

  1. pipsesippi

    Lijden wij vrouwen niet allemaal een beetje aan dysmorfie? Zien we onszelf de ene dag niet stralen en ’s anderendaags weer denken “Jeezes, met zo’n kuiten kunt ge eigenlijk niet buitenkomen?”. Ik vrees van wel. Wie voldoet er aan de norm? Wat is de norm? Kate Moss met haar kinderlijfke? Ik heb ook bobbels die niet meer te camoufleren zijn en dan net bij de jeans die zo goed zit, wat komt daar nu weer allemaal bovenuit puilen? Natuurlijk heb ik dan geen t-shirt die dat camoufleert. Ik heb zelfs dagen dat ik niks heb om aan te doen, overal blijft ge dat dik gat en die dikke buik zien 🙂 De dag daarna valt het allemaal weer mee. Of dat gaat veranderen met kilo’s minder? Ik denk het niet. Neen, ik ben zelfs zeker. Ik ben van de jojoclub, van de superjojoclub zelfs. Ik heb een vriendin die nog dik boven de 3 getallen op de weegschaal zit, ze trekt er zich niks van aan, ze is prachtig! Ze heeft er zich veel te lang, veel te veel van aangetrokken. Toen was ze lang zo mooi niet.
    En ik kan niet wat jij kan, ik ben daar dik jaloers op, ik wou dat ik het kon, maar ik heb noch de fut, noch de tijd om dat allemaal te verwezenlijken.
    Wees maar trots op jezelf. En van die beledigende uitspraken, ach, die krijgen we allemaal wel eens, je bent rad van tong genoeg om ze van antwoord te dienen.
    Groetjes van de dwerg met het dikke gat 🙂

    Like

    1. Sandra Berichtauteur

      Ik weet dat niet, ik kan niet voor andere vrouwen spreken, enkel voor mezelf. En neen, Kate Moss is voor mij niet de norm, gelukkig maar! 😀
      Ik ben ook best wel trots op wat ik kan. Maar dat heeft niets te maken met die buik die zo in de weg hangt de blubberen (echt waar, het ziet er niet uit!)
      Wat dat rad van tong betreft: de ene keer al wat meer dan de andere keer peinsek. Zo al fietsende daarnet bedacht ik mij wel dat ik ook niet altijd de meest subtiele ben in mijn uitspraken. Ik flap er ook al weleens dingen uit die ik beter niet zou zeggen. Ach ja…
      Zelfrelativering gaat de ene dag ook al wat beter dan de andere dag (het zit er nu eenmaal van jongsaf ingeramd hé, dat ik te dik ben, dat ik er niet uitzie.. ). Maar goed, dat verleden, ik moet daar dringend een keer vanaf. Roep ik al jaren! 🙂

      (ik heb nog nooit een dwerg met een dik gat gezien. Ben jij wel wie ik altijd dacht dat jij bent? 😛 )

      Like

      1. pipsesippi

        Vandaag ben ik een dwerg met een dik gat, morgen ben ik gewoon aan de kleine kant met ferme poep… De ene dag is de andere niet. En het verleden, dat is geweest, alleen het heden telt (en de toekomst een klein beetje).

        Like

  2. Inge Keersmaekers

    Ach Sandra, ik begrijp perfect hoe je je voelt. Ook ik vind heel wat moois aan mijn lichaam maar die buik…! Sinds ik bevallen ben van een tweeling (23 jaar geleden) is er niet alleen veel huid extra maar ondertussen ook nog eens veel vet extra. En hoe hard ik ook dieet en sport, die buik blijft te dik en dat stoort mij mateloos. Ja 20 kilo afvallen zal wel helpen maar dat lijkt nog zo’n lange weg te gaan… Vooral omdat gezond leven en eten en sporten, dat ik nu toch weeral een maandje of 2 doe, geen grammetje minder op de weegschaal toont. Dus ja, het zal alleen maar gaan met punten tellen en streng opletten. Maandag as begin ik eraan! Zodat ik niet alleen zoals jij trots kan zijn op mijn sportprestaties maar ook kan flaneren in mooie t-shirts! Succes!!

    Like

  3. Sandra Berichtauteur

    Hey Inge… het is eigenlijk toch wel bizar hé, dat zo 1 lichaamsdeel dat allemaal bepaalt? Nu, van sporten van je sowieso niet af, tenzij je het extreem gaat doen. Maar het helpt wel om je lichaam steviger en compacter te maken, dat wel. Dat merk ik.
    Ik zie ook dat mijn benen veranderen, en dat algemeen de vorm van mijn lichaam verandert is sinds ik sport. Maar inderdaad, die buik, die blijft. Met geen stokken weg te krijgen. Ik ben eigenlijk zinnens om weer eens wat meer buikspieroefeningen te gaan doen. Misschien dat die buik dan ook het hazenpad kiest. Ik weet het niet. Time will tell! In ieder geval: veel succes jij ook! (overigens: was jij nu al een keer gaan lopen? )

    Like

    1. Inge Keersmaekers

      Ja hoor al kan ik het bezwaarlijk lopen noemen. Het is nog veel stappen (zelfs het pgm van Evy G is mij te zwaar) maar ik doe mijn best: om de dag een grote toer in het park en probeer ook elke dag een half uurtje te fietsen na het werk. Ik voel (héél lichtjes: de trap oplopen lukt al met veel minder gehijg) al enige verbetering in mijn conditie… En je blijft mijn grote voorbeeld!

      Like

      1. Sandra Berichtauteur

        Oh, herkenbaar! Dat programma van Evy was voor mij ook te zwaar. Gewoon blijven lopen, en op een dag zal je zien dat je zomaar (nu ja, zomaar) toch dat half uur loopt. In totaal heeft het mij anderhalf jaar gekost. Dus wat dat voorbeeld betreft: ik loop nog altijd, zelfs al was het in het begin (en nog steeds) lastig. Binnenkort vlieg jij die trap gewoon op! 🙂

        Like

      2. Inge Keersmaekers

        Oef ben blij te lezen dat ik niet de enige ben die moeite heeft met de start to run, iedereen lacht me zo’n beetje uit als ik dit vertel … Maar ik hoop zo dat ik binnen een jaar (of meer) ook kan zeggen dat ik 5 km kan lopen en ik zie me ook wel meedoen met wat van die runs waarover je in je blogs spreekt. Nog een lange weg te gaan… maar ik houd me altijd voor dat Rome ook niet in 1 dag gebouwd werd …
        Fijn weekend en veel sportplezier!

        Like

  4. Leentje

    Oh Sandra, als sinds mijn jeugdjaren zeg ik dat ik te dik ben. Toen ik twintig kilo lichter was zei ik dat ook. Dus ja, het zit ook voor een stukje tussen de oren. Ik heb mij leren aanvaarden zoals ik nu ben. Maar het blijft toch wel en mijn hoofd hangen. Als ik over mijzelf droom, zie ik mij slank, met leuke jurkjes aan, want dat wil ik stiekem wel. Maar ik ben een heel pak ouder als jij, en ik kan niet wat jij allemaal kan. Daar doe ik mijn petje voor af. Veel plezier met het sporten. Hou van jezelf en wees voorzichtig.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s