Lopen, sinds wanneer is dat eigenlijk plezant?

Daarstraks las ik ergens een vraag van een dame: “ik zou graag iets sportiefs doen, en ik zie heel veel mensen een doel van 5 kilometer lopen zetten, maar ik haat lopen. Wat zouden jullie mij adviseren?”

Ik zat al gelijk in de startblokken. Ik was écht zinnens haar te gaan vertellen hoe heerlijk lopen is, hoe je daarvan kan genieten, en dat echt iedereen dat kan als ik dat kan. Tot ik besefte: ik haatte lopen vroeger ook. Heel erg. En niemand kon mij toen van het tegendeel overtuigen. Serieus niet! Een dame in de loopclub zei het onlangs nog, dat ze zich nog zo goed kan herinneren dat ik altijd heel stellig zei dat lopen niets voor mij was, dat ik het niet graag deed, dat het ok was om naar te kijken, maar niet om het zelf te doen.

Dus ja… waar ging het eigenlijk mis? Ik vraag het mij echt af. Want inderdaad, lopen en ik, dat was niet iets wat je zomaar in 1 zin kon zeggen. Als ik op een loopwedstrijd was – om te kijken en te supporteren (niets zo mooi als een stel afgetrainde lopersbene2860_70237550628_6579488_nn trouwens, en dan niet die van het spillebeensoort)  – dan werd ik al moe van alleen al naar de opwarming te kijken. Na een wedstrijd nog uitlopen achteraf? Gekken! Alsof die 5, 10, 16 of ga zo maar door kilometers al niet genoeg waren! Hoe kwamen ze erbij?
Echt waar! Ik snapte het totaal niet.
Ik ging wel mee op trainingsstage naar Spanje, dat wel. Om een boek te lezen. Of 2, dat ook. En om wat rond te hangen. En om een sangria te drinken. Of iets anders. Van een vaatje. Die dingen. Tapas, ook heel lekker trouwens. Ik ben daaroverigens wel een keer mee gaan fietsen, daar in dat Spanje. “Wandelen met de fiets”, hadden ze mij toen beloofd. Nu, wandelen met de fiets, dat kon ik toen heel erg goed! Dus dat zag ik zitten. Maar met de fiets bergop wandelen, dat moest helaas wel met de fiets aan het handje, want dat lukte absoluut niet. Man, heb ik daar toen afgezien! Nu, zoveel jaar later en zoveel fitter, zou ik het eigenlijk nog wel eens willen proberen. Maar ja, er zijn geen trainingsstages meer richting Spanje.

Enfin, terug naar waar ik het eigenlijk over had:lopen. En sinds wanneer ik dat plezant vind. En waarom ik dat eigenlijk plezant vind. Hoe is dat nu eigenlijk gekomen? Awel, heel eerlijk, ik weet het eigenlijk niet. Feit is dat ik op een gegeven moment iets had van: “iedereen loopt, waarom zou ik het ook niet kunnen?” Feit is ook dat elke keer de coach in het begin zei “en nu gaan we een stukje lopen”, het voor mij was alsof ik de duivel in de ogen keek. Beangstigend. Ik ging afzien. Mijn hart ging weer in overdrive gaan, door een inspanning dan nog! Het was dan ook nog eens pijnlijk allemaal, met al die spieren en gewrichten die niet wisten wat hen overkwam. En dan al die extra kilootjes die ook meeliepen…. Neen, ik kan niet zeggen dat ik het een lolletje vond. Ik snapte ook totaal niet wat anderen eraan vonden. Hoe zij liepen, en bleven lopen. Maar ik wou, moest en zou, en nu ben ik wél blij dat ik doorgezet heb.

Wanneer die klik precies kwam, wanneer ik het écht leuk begon te vinden, kan ik eigenlijk niet goed meer duiden. Mijn eerste 5 kilometer in ‘wedstrijd’ heb ik afgezien van begin tot einde. Dus daar was het al niet. 😀
In Bern was het ook niet. Ja, die rode loper, dat was plezant, maar die helling daar vlak voor, die waar ik doodging… nee, die absoluut niet. Maar het gevoel erna was wel geweldig. Iets van: ik heb dit toch maar mooi gedaan! Dus ja, ergens daar moet het begonnen zijn. Met dat gevoel dat ik erachteraf van kreeg. Die runners’ high, die had ik alleen maar van horen zeggen. Die bestond niet volgens mij. Lopen, dat is afzien, dat was de perceptie.

BWEn toch kan ik intussen, eerlijk en met de hand op het hart, zeggen dat ik het graag doe, dat lopen. Starten is geen opgave meer. Die eerste 400 meter ja, die zijn afzien, dat is hijgen, zuchten en blazen, en denken dat het niet gaat gaan. Eens die door zijn, ben ik dat alweer vergeten. Het is alsof mijn adem zich naar dat lopen ‘zet’. En dan vind ik het leuk. Het lijkt dan vanzelf te gaan, de ademhaling is onder controle, en de spieren doen niet al te lastig … Maar ik weet niet of het ooit écht makkelijk wordt. Mensen die al jaren lopen, zeggen mij ook dat het een illusie is dat zij niet afzien, dat het voor hen altijd even gemakkelijk is.
In ieder geval: Feit is dat ik het heb moeten leren. Ik heb moeten leren lopen, en ik heb moeten leren appreciëren dat ik loop. En ik heb ook moeten leren genieten van het lopen. Ik denk dat ik dat ik die drie dingen nu wel een beetje onder de knie heb. De ene dag al wat meer dan de andere dag. Maar dat is heel moeilijk uit te leggen aan iemand die op dit moment zegt dat ze lopen haat. Dus ik doe dat maar niet. Maar ik hoop heel erg dat ook zij, net zoals ik, op een mooie dag zegt: ik ga het gewoon doen! Ik trek mijn loopschoenen aan, ik ga het bos in, en ik ga lopen. Want echt waar… voor mij is het nog altijd 1 van de beste dingen geweest die mij overkomen is. Ik heb er kei- en keihard voor moeten werken om te staan waar ik nu sta, om te doen wat ik nu doen… en alleen al die “reis” op zich maakt het keihard de moeite waard!

Advertenties

15 gedachten over “Lopen, sinds wanneer is dat eigenlijk plezant?

  1. Gezond5

    Ik weet nog goed toen je het begin van je sporten neer schreef in je blog,dat zal een ander Sandra geweest :-)Super wat jij hebt bereikt!Je hebt het toch maar gedaan!Proficiat!

    Liked by 1 persoon

  2. pipsesippi

    Lopen wordt met een “klik” plezant. Bij mij had dat te maken met rondekes in het park en de zwanen die van die fluffy blauwgrijze jong hadden. Elke keer ik passeerde deden ze van “Mwiep mwiep!” (beste imitatie van ganzenjongengeluid ever!) en ik deed er nog een extra rondje bij, speciaal voor de “mwiepers”. Dat de getrainde rondelopers (waaronder mijn nonkel Mussolini die op zijn 78e nog marathons loopt – jaja, hij heet niet echt zo he Sandra, ge weet wel wie ik bedoel) dat die mij uitlachten, dat kon mij geen bal schelen. En dat deden ze! De hufters!!! Maar die ganzenjongen (cueteness overload!!!) waren mijn grootste supporters.
    Ik moet wel zeggen dat ze niet zijn blijven lachen en dat het ook 2 van die alfamannetjes waren die mij ondersteund hebben tot aan het ziekenhuis toen ik mijn achillespees in frennen vaneen scheurde (fuck dat doet zeer!!!). Dus nu helaas geen loopjes meer voor mij, achillespeeszever da’s ineens goed voor een paar jaar miserie he. Misschien is het al lang genezen, ik weet het niet… Ik zou nog eens moeten proberen, dat weet ik ook… Maar ik heb hier nog geen ganzenjong gezien! Mwiep! Oh ja en er hangt grijze verf op mijn loopschoenen want bij gebrek aan schilderschoenen heb ik die gebruikt om eindelijk dat antieke tuinsetje te lakken… Excuses, excuses I know. Mwiep Mwiep!

    Liked by 1 persoon

      1. pipsesippi

        Ja, precies of gij zijt zo’n ornitoloog van de bovenste plank… Daarbij, ik ben prettig gestoord, daar is geen behandeling voor 🙂 En omdat gij gezegd heb dat ik zot ben laat ik nog zeker die loopschoenen 14 dagen in de kast staan se… NEM! 😉

        Like

      2. pipsesippi

        HerkenD!!! Dat weet zelfs die ooievaar :-))) En oppassen met ooievaars he, ge weet wat ze daar van zeggen!!! (Zelf kom ik uit een bloemkool.)

        Like

      3. Sandra Berichtauteur

        Jaja… typo enzo hé! 😀
        Diene ooievaar die knows verder van nozing zene, die komt van verder dan Barcelona! En de bloemkool ja, daar kom ik ook uit. Peinsek!

        Like

      4. pipsesippi

        Dat verklaart veel he Sandra, zo niet alles!!! Remember het mysterie van de dikke kuiten waar we alletwee mee opgezadeld zitten (in uw geval: zat)… Die bloemkool!!!

        Like

      1. pipsesippi

        Huh… ik heb in mijn volgend stukje een échte dringende vraag aan u, ik durf die dakventen daar niet voor bellen, kwestie van onnozel over te komen. Kunt ge eens zien. Het is redelijk angstaanjagend… En ja, onze kuiten zijn gewoon gespierd. Tuurlijk. Vol Bloemkool. Keigezond !!!!!!

        Like

  3. Inge Keersmaekers

    Je slaagt er telkens weer in om met zoveel enthoesiasme je lopen en fietsen aan te prijzen, dat ik vanavond, en dit zonder excuses, nu echt die loopschoenen aantrek en mijn start to run voor de zoveelste keer herstart! Duimen maar…

    Liked by 1 persoon

  4. tanjaslagter

    Ik vond het lopen in het begin echt niet leuk. Ik vond dat ik het moest doen, om mijn conditie op peil te brengen, maar die drempel die ik over moest voordat ik daadwerkelijk aan mijn training begon. Zo hoog, elke keer weer…
    Ik denk dat ik het leuk begon te vinden toen ik het volhield om 5 kilometer aan een stuk te lopen. En daarbij nog genoeg adem overhield om me bewust te zijn van mijn omgeving. Vanaf dat moment kon ik genieten van de buitenlucht, het uitzicht, de natuur, tijdens het lopen.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s