Back in loopbusiness!

Enige tijd terug dacht ik dat 5 kilometer in 1 stuk lopen mij nooit meer zou lukken. Scheenbenen die lastig deden, waardoor ik mezelf verstandig wat rust oplegde. Looprust. Waarna ik het gevoel had dat mijn conditie zienderogen naar beneden ging. Enkele honderden meters, en ik was buiten adem. Of de scheenbenen speelden weer op. Of mijn kuiten deden lastig. Misschien zat het ook voor een deel in mijn hoofd, ik weet het niet.

Feit is dat ik op een moment toch iets had van: ik heb hier verdorie zo hard voor gewerkt, om dat lopen te kunnen, ik ga dat toch niet zomaar laten gebeuren, dat niet lopen? Dus ik grabbelde al mijn moed bij elkaar – en mijn adem – en besloot om van piep naar piep te lopen. Piep als in: 1 kilometer op mijn Garmin. Ik mocht van mezelf niet stoppen met lopen vooraleer de verlossende piep kwam. Waarna ik wel even mocht stretchen, of even mocht wandelen. Een soort van start-to-run dus. Het waren zware kilometers. Kilometers waarop ik constant op mijn horloge keek om te zien hoever ik nog moest. Het gevoel van “ik kan het niet meer” overheerste. Rotgevoel.

before you quit

Maar omdat ik het zou graag wou, en wil, liep ik toch door. Van training naar training. Van 1 kilometer naar anderhalve kilometer, van anderhalve kilometer naar 2 kilometer. Van 2 kilometer naar 3. Maar de volledige 5, die vooralsnog niet. Ja, ik liep er hier 2, daar 3, met wat gedraal tussendoor, maar dat is dus geen 5 kilometer in één stuk.

Tussendoor deed ik nog wel mee met de Challenge du Brabant Wallon. Nu… niet met de jogging op zich. Neen, ik pak dat verstandiger aan. Ik vertrek namelijk samen met de wandelaars, en loop/stap de afstand van telkens ongeveer 12 kilometer. Maar ook hier: nooit 5 kilometer aan 1 stuk. Denk ik.

Vandaag echter had ik het gevoel dat er wel iets inzat. Ik had nog een kleine sportieve frustratie te verwerken, en ik had er zin in.
Trouwens, over die sportieve frustratie: die heb ik op een verkeerde manier verwerkt. De goede manier was geweest: op de fiets springen, en alle frustraties eruit gaan rijden door vooral heel hard te trappen. De slechte manier, die waar ik onbewust voor ‘koos’, was chips en andere rommel eten. Reken maar dat mijn lichaam daar niet blij mee was. In de toekomst kies ik dus toch maar voor die fiets!

Maar weer over naar vandaag. Ik had er zin in, en het weer zat ook mee – het zonnetje scheen stralend na een pollenwassend regenbuitje. Wij op weg. Eerst een kilometertje ter opwarming gestapt, en daarna start. To run. Een klein berg-opje, ik ging hijgen. Niet goed, vertragen was de boodschap. Want snel boven willen zijn om er vanaf te zijn is natuurlijk een strategie, maar geen goede. Eens boven ben ik dan toch kapot, en stop ik weer met lopen. Niet vandaag. Er werd gedoseerd, ik liep rustig naar boven (met dank aan mijn loopmaatje die tijdig aan de denkbeeldige lus trok om mij tot kalmte aan te manen), en ik bleef lopen. Ook daar waar ik vorige week gestopt was. En daarna ook. De bank waar ik vorige week nog absoluut moest stretchen werd volledig genegeerd. Het rondje Tangebeek ging ook vlot, en de bergop daar leek niet meer zo erg als vorige week.

Na dat rondje negeerde ik alweer de bank, en liep fluks door. Enkel de Poststraat, met die vermaledijde helling erin, brak even mijn kadans. Eens daar weer boven ging het weer verder. Achter de VTM lichtjes bergop, en weer door. Toen ik op mijn horloge keek, zag ik tot mijn verrassing dat we de 6 kilometer al gepasseerd waren! Onbewust, en gemakkelijk, had ik nu toch eindelijk weer vijf kilometer in 1 stuk gelopen! Woohowww! Ik kon het nog. Correctie: ik kan het nog!

Het liep daarna nog zo lekker, dat we nog even een extra lusje inbouwden. En uiteindelijk aankwamen met 10,5 kilometer op de teller, waarvan ik er meer dan 9 in 1 stuk gelopen had. Niet aan een toptempo, maar wel in een voor mij mooi haalbaar tempo, en heel gelijkmatig. Geen pieken qua tempo, maar heel mooi gedoseerd.

Dus ja, blijkbaar is er toch wel iets van, van die conditie die eigenlijk niet achteruit gaat met een beetje rust. Het zit bij mij voor een groot stuk tussen mijn oren. Maar nu ik weet dat ik het écht weer kan, zal het tussen mijn oren ook weer mooi klikken. Die sky, die is weer de limit. De 10 kilometer zijn zo hard binnen handbereik. En nog mooier: dit was zo’n loopje waarvan je denkt: laat er zo maar meer komen. Dit was puur genieten. Dat ik dat kan, zeg! Ook die gedachte is puur genieten.

En die scheenbenen: ik vermoed dat het iets chronisch is, iets in de wintermaanden. Al hoop ik toch heel erg dat het nu gewoon wegblijft! Want hey… ik ben helemaal back into loopbusiness!

Advertenties

2 gedachten over “Back in loopbusiness!

  1. Patrick Vansteenkiste

    Echt blij dat te horen. Top.
    Ik weet goed waarover je het hebt want tijdens mijn 9 maand revalidatie zijn er ettelijke kilootjes bijgekomen (en ik spreek hier niet van 10 hé, maar meer). In een dipje zitten doet iets met een mens. Maar gelukkig … het dipje is voorbij.
    Binnenkort begin ik terug met een start to run. In feite wordt het een een learn to run, want ik moet een volledig andere looptechniek aanleren. Gezien mijn chronisch rug- en heupprobleem moet ik absoluut vermijden nog op de hielen te landen en moet ik dus leren lopen met voorvoetlanding. Als dat maar goed komt op mijn oude dag 😀
    Veel succes, Sandra en blijven lopen en niets forceren hé. Voor ons spelen de tijden geen enkele rol meer … gewoon kunnen blijven lopen is al een overwinning.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s