Get moving challenge

Het is geweten, ik ben nogal van de uitdagingen. Een recente uitdaging, in een groepje op Facebook, is een ‘get moving challenge’. En die challenge, dat is 1 mijl per dag ‘doen’. Hoe, maakt niet uit: dat mag stappen, lopen, fietsen zijn. Zolang je maar beweegt. Ok, 1 mijl per dag, dat zijn er 30 in april in totaal. Dat is ongeveer 42 kilometer, de marathonafstand. Er is een tijd geweest dat ik het hier moeilijk mee zou hebben, maar momenteel ben ik natuurlijk al een stukje sterker dan ‘toen.’
Ik loop wekelijks ongeveer 25 kilometer. De ene week wat meer, de andere keer wat minder, maar 25 kilometer is mijn gemiddelde zowat. Tegenwoordig fiets ik ook. Minimum 30 kilometer per week. Dat maakt dus dat ik gemakkelijk die challenge zou halen, want op 1 week tijd zit ik dan al aan 55 kilometer. Gelukkig zijn over-achievers ook welkom in de challenge.

Dus ja… ik wou eerst de afstand verdriedubbelen.  Maar dat zou nog te gemakkelijk zijn. Daarom dacht ik aan vervierdubbelen. Dat zijn dus 168 kilometer deze maand, lopen én fietsen. Ik denk dat ik die ook nog gemakkelijk zou moeten kunnen halen. Om het voor mezelf toch nog iets uitdagender te maken, ga ik toch voor de verzesvoudiging. 252 kilometer dus.  Ook dat zou haalbaar moeten zijn. De maand is nu 4 dagen bezig, en ik heb al goed 53 kilometer in de pocket. Pakkie-makkie, toch?

Nee… niet dus. Want ik loop dan wel graag, en ik fiets ook graag dat rondje op zondag, maar met die 55 kilometer ga ik er dus niet geraken. Ik ga dus een tandje moeten bijsteken. En dat tandje bij, dat zal dan met de fiets naar het werk rijden zijn. Bon.. en daar wringt het dus wel wat. Want naar het werk, dat is ALTIJD, maar dan ook ALTIJD, tegenwind. Op zich niet erg, als de terugweg vlotjes zou gaan. Niet dus. Want ook op de terugweg is er ook ALTIJD en ALTIJD tegenwind. Vandaag leek het dan ook nog alsof ik watten in mijn benen had op de terugweg. Het ging niet, het reed niet. Voor geen meter.

Van en naar het werk, dat doe ik met mijn gewone fiets. Het principe was: relaxt van en naar het werk fietsen. Erase and rewind. Zo werkt dat duidelijk niet voor mij. Dat relaxte, dat duurde welgeteld anderhalve kilometer. En toen moest ik een straat oversteken, en zag ik enkele meters verder iemand op een racefiets rijden. Mijn richting uit. Jeps… inderdaad. Het kon en mocht en zou niet zo zijn dat die mij ging voorbijrijden, zelfs niet met de brug in het vooruitzicht. Ik ben helemaal buiten adem de brug boven gekomen, maar… die persoon op die racefiets is mij niet voorbijgegaan! Jeuj! Daar kan ik oprecht van genieten, dat is voor mezelf een echte boost. Dat ik dan voor de rest van de weg de verzuring uit mijn spieren moet trappen, dat is een lastige bijkomstigheid.

Goed, de terugweg dan. Die zou toch anders moeten. Relaxt, dat was het codewoord. Overigens, na enkele weken met een racefiets rondtoeren, was het toch raar om weer met een gewone fiets te rijden. Heel anders, een heel verschil. Raar, hoe je zo snel gewend raakt aan een andere houding op die fiets. Maar bon… relaxt. Dit ging mij lukken. Tenminste, zonder tegenwind. Was ik op het werk nog even bezorgd dat mijn haar in mijn gezicht ging waaien, onderweg werden mijn krullen zowat uit mijn haar geblazen. Wind op kop, alweer. Trappen, en blijven trappen was de boodschap. En mezelf ook vervloeken. Waarom wou ik vanochtend ook weer zo nodig met de fiets naar het werk? Met de auto is toch zoveel makkelijker? Zoveel zotten op de fiets zijn er vandaag toch blijkbaar niet onderweg. Ja, die ene aan de overkant, met zijn motortje. Die heeft het makkelijk. En meewind, en trapondersteuning. Even nakijken… ojee… achter mij komen weer van die wielertoeristen aan. *flashback* Die gaan mij écht niet voorbijgaan. Trappen Sandra, trappen. Niet toegeven. Doortrappen…. yes! Hier mag ik afslaan, en ze zijn mij niet voorbijgegaan.

Onnozel, ik weet het. Maar toch alweer even deugddoend. Maar relaxt? Neen… dat lijk ik mezelf op 1 of andere manier niet te gunnen. Misschien, als de wind er niet was geweest. Als en dan, misschien en eventueel. In ieder geval: ik was blij toen ik thuis was. Mijn benen ook. Watjes zijn het. 252 kilometer had ik toch gezegd? Nog 199 te gaan, nog 26 dagen. Zou 294 kilometer haalbaar zijn?challenges

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s