De testrit!

Bon, die koersfiets staat hier nu… daar moet dus ook mee gereden worden. Het toeval wil dat ik vandaag een dagje verlof had, dus de perfecte gelegenheid om dat testritje eindelijk te doen. Ik moet toch weten hoe die fiets werkt voor ik met de dames ga fietsen?

Vanochtend zag het er echter eerst naar uit dat de zon ook een dag verlof genomen had. Grijs, koud… ik besloot om toch optimistisch te blijven, en de was dan al buiten te hangen, in afwachting van de zon. Ik had een hele dag, toch?

Een volle mand strijk verder was het eindelijk zo ver! De zon was er, dus ik fietskleding zoeken. In de kast van mijn man vond ik een koersbroek (die dingen, zijn die eigenlijk unisex?), en hoera hoera! Ze past. Wel raar, zo met die bretellen, maar bon… gezien er roze bandjes op de broekspijpen staan, denk ik niet dat hij die nog veel zal aandoen. Achteraan staat er, ook in het roze, Carpe Diem op.
En neen… dit is geen miskoop geweest. Dit was een fietstenue die ooit aangekocht werd om een herdenkingsrit ter ere van een vriend te rijden. Er hoort ook nog een fietsblouse bij, maar daar staat “j’aime bien que tu me touches” op, dus die doe ik maar niet aan. Niet dat ik denk dat ik ga getoucheerd worden, maar ik neem het risico toch maar liever niet. En het is ook gewoon nog te koud om in korte mouwen rond te rijden, dus het werd een koersbroek, daarover mijn lange loopbroek, dan een T-shirt met lange mouwen, een loopshirt met fleece in, en dan nog een fluo-loopvest. Zo zou het wel lukken.

Ik dus weg. Ik had een klein toereke in mijn hoofd, niks te moeilijk, zodat ik onderweg ook kon leren schakelen met mijne koersveloo. Het begin was wat lastig…. stuur wat lager, hoe hou ik dat vast, en oh help, die remmen staan zo ver! Eens vertrokken fietste het wel. Handen een keer zo, en een keer zo, of zal ik ze zo houden? Multifunctioneel, zo’n koersstuur! Stoppen aan het licht ging vrij gezwind…. ’t is te zeggen, ik zag al van ver dat het rood was, dus ik liet mij uitbollen en kon aan de lichten voet op grond zetten. De grootte is dus ook in orde. Maatje 50, perfect voor mijn 1m64 dus.

Maar… ja, hier komt de maar…. ik vond wel dat ik zo ‘snel’ moest trappen. Snel als in: sta ik wel in de hoogste versnelling? Ik ben namelijk gewend van met mijn gewone fiets in de hoogste versnelling te trappen. Ik trap graag groot, ik heb de indruk dat dat ook het beste vooruit gaat. Ik ben pro minder omwentelingen en sneller vooruit gaan! Echt!

Maar dit, dit ging niet vooruit. Of die indruk had ik toch. Een kilometer of 5 verder maakte ik dan ook even een korte tussenstop om te kijken, echt visueel, naar mijn ketting, of die wel over de grootste tandwielen lag. Dat deed ze. Ik had slash heb dus een probleem. Peinsek. Maar bon, ik was onderweg, ik ging door.

In Hofstade ging ik de tunnel in, en weer omhoog. Ging perfect, zonder schakelen. Het bochtje nemen ging nog wat wankel, maar hey.. iedereen moet leren hé! Door naar het kanaal. Had ik nu tegenwind? Ja toch hé! En die dame hier voor mij op die fiets, kan ik die inhalen? Die rijdt toch maar op een gewone fiets… maar ze trapt wél stevig door. Verdorie… die haal ik niet in. Oh, hoera ze slaat af, probleem opgelost.

De dijk leek mij perfect voor het grote schakelmoment. Ik stond op de grootste versnelling, dus eentje lager. Oh help… ik trapte nu helemaal door! Had ik er nu écht 3 in 1 keer naar beneden geschakeld? Terug. En voorzichtiger. Tik… eentje naar beneden. Dat trapt lichter ja, veel lichter. Nog een tik… en… ketting eraf? Bol ik nog? Waar zit die weerstand? Dit was écht niet te doen. Snel weer eentje hoger, en nog eentje… oja, juist… ik kan niet meer hoger. Ik ben dit echt niet gewend, zo’n lage versnelling.

Eens het kanaal voorbij, en terug op de steenweg, ging het weer beter. Geen tegenwind meer, en het fietste best lekker. Maar toch bleef het gevoel van: als ik nu eentje kon hoger schakelen, dan zou ik best wat sneller kunnen. En dat is best wel frusterend.

nieuwe fiets

Thuisgekomen las ik mijn horloge uit, en inderdaad… ik fiets met deze fiets ongeveer even snel dan met mijn gewone fiets. Ja ok, ik had 7 bekertjes op Strava. 2 PR’s, en een paar keer een 2de beste tijd. TWEEDE beste tijd! Dat wil dus zeggen dat ik met mijn gewone fiets op die segmenten sneller was. Zucht. Dat is dus écht de bedoeling niet! Ik had op zijn minst verwacht dat ik toch een kilometertje of 2 per uur sneller zou gaan. Op deze manier kan ik het wel vergeten, dat vlotjes meerijden met de dames van de fietsploeg.

Dus ja… ik denk dat ik een plan B moet. Een plan B dat zegt dat ik een fiets in de verkoop heb staan. En dat ik een andere moet. Eentje met een versnelling méér, eentje waarmee ik in een hogere versnelling kan trappen. Ja, ik wist uiteraard wel toen ik de fiets kocht dat er ‘maar’ 16 opstaan, en ik heb er ook een klein stukje mee gereden voor aankoop, maar gezien ik de versnellingen niet kende, dacht ik dat dat wel zou goed komen. Wist ik veel dat ze dan de laagste versnellingen daarop zetten. Ik hoor al iemand roepen dat ik nochtans de theorie per mail gekregen had. Ja ja en ja… maar ik ben zo’n leek met deze dingen… en al doende leert men zeker?

Enfin…. ik ga mijn plan B uitwerken. Zaterdag is er hier in de buurt een opendeurdag in een fietswinkel. En wat verderop is er ook een fietswinkel met een outlet. Ik heb al zo half en half iets op het oog. Dus als jullie mij zoeken, dan hang ik ergens in een fietswinkel rond… 😉

Advertenties

5 gedachten over “De testrit!

  1. pipsesippi

    Haha, naïeve kiek moi, ik dacht dat het een jaar zou duren….
    Bij echtgenootmans staat een nieuwe Scott , 650 neurodollars… moet ik naar de maat vragen? Als ge rap zijt natuurlijk, want ik vrees dat hij anders vandaag al verkocht is. Waarschijnlijk binnengebracht door een vrouw die haar man heeft buitengezwierd omwille van het vele koersen, is zo goed als nief. Te bezichtigen in Herentals en voor u wil hij hem vast wel efkes reserveren.

    Like

  2. Sandra Berichtauteur

    Jaja, een jaar… toch toch! Maar ’t kan toch niet zijn dat ik er niet rapper mee kan dan met mijne gewone veloo?
    Enfin… wat is de maat van die nieuwe Scott? Want mansvolk, da’s meestal wat groter dan ik. En ook belangrijk: hoeveel versnellingen? 😀 😀 😀

    Like

  3. Pingback: Wielerkleding | My thoughts are like butterflies

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s