Pedal on, pedal on!

In het kader van “zot zijn doet geen zeer” en van die dingen, besloot ik dat het tijd was voor een nieuwe uitdaging. Zo gaat dat hier, vrees ik. Ja, ik kan nu een eindje lopen, en de sky is nog altijd de limit, maar er zijn ook nog andere dingen die ik graag wil doen. Uhu, jaja! Komt nog bij dat ik momenteel met die scheenbeenvliesdingen weer zit te sukkelen, dus ja… hoog tijd voor wat anders!

“Maar wat dan?”, hoor ik je roepen! Awel…. fietsen! Jeps, fietsen. “Maar jij fietste toch al”, hoor ik je denken (jaja, ik heb een goed gehoor, ik hoor tot hier wat jij denkt 😉 ) Ja, ik fietste al, een beetje rondjes enzo, of naar het werk, met mijn gewone fiets. Een stadsfiets. Zo eentje waar je zakken aan kan hangen, want dat leek mij – toen ik mijn fiets kocht – wel tof. Ik had er toen alleen niet bij stilgestaan – toen was ik ook nog niet zo sportief natuurlijk, want dat was 33 kg geleden – dat ik weleens wat harder wou gaan rijden met een fiets. Dus ja, die stadsfiets, daar fiets ik mee rond, en daar kan ik best redelijk hard mee. Maar toch nét niet hard genoeg, en dat frustreert mij weleens. OK, meermaals. Ik geef het toe. Ik wil toch altijd dat gevecht met mezelf winnen, ik wil toch altijd nét dat tikje meer gaan, maar op een moment moest ik toch toegeven dat het mij met mijn gewone fiets niet meer lukte. Op mijn laatste rit haalde ik 21,2km/u op een afstand van 25,8 kilometer.

rit 10.01.2016

En neen, dat is niet genoeg. Die 22km/u die haal ik altijd nét niet. Terwijl ik voel dat het er wél inzit, maar dat ik het materiaal er niet voor heb.

Toen een vriendin dan nog vroeg of ik interesse had om in een dameswielerploegje te stappen… dat hek en die dam, inderdaad. Maar zo’n wielerploegje, daar kan je natuurlijk niet met een gewone stadsfiets mee meerijden. Neenee, die dames die gaan toch nét iets harder dan dat wat ik nét niet haal. Dus ja, wel doen, niet doen, ik weet het niet, ik heb toch wel zin, zou het iets voor mij zijn. De eeuwige twijfelaar in mezelf was er dus weer.

Uiteindelijk ben ik dan toch maar gaan kennismaken met de dames, en ben ik gaan luisteren naar wat zij zoal doen op een wielerjaar. En eerlijk: dat ziet er wel leuk uit. Ik moet ook niet bang zijn om niet mee te kunnen, want starten doet iedereen in de startersploeg. Het is dus niet gelijk de fiets op, en proberen de madammen die al jaren fietsen bij te houden. Neen. Dus jah… fietsen, het zou ook wel goed zijn om mijn conditie te onderhouden, nu ik even weer niet meer kan lopen. Het zou misschien ook mijn frustratie omwille van dat niet kunnen lopen weghalen.

Want eerlijk? Ik zei het vanochtend nog tegen een vriendin die ik in het bos tegenkwam: wandelen is wel leuk, maar ik loop liever. Niet omwille van het lopen zelf, want dat is en blijft toch afzien, maar omwille van het gevoel achteraf. Het gevoel helemaal leeg te zijn, helemaal bezweet te zijn. Dan ben ben ik even helemaal ‘zen’. En dat gevoel, dat krijg ik niet van een wandeling in het bos met – ok, ik geef het toe, alweer, het lijkt hier wel vandaag de grote biechtdag – een loopje er af en toe tussen. Zo’n bostrap, die moet ik toch al lopend op? Dat ik daar dan blijkbaar een P.R. op liep, dat zag ik pas achteraf. En dat ik nu plots 9de in de tussenstand ben, dat zag ik ook pas achteraf. En die passage bij die berken, zaaaaalig. Een drassige ondergrond, maar dus zacht, en dan dat stukje omhoog lopen, en je dan laten ‘rollen’. Niets leuker dan dat! Maar ja… niet genoeg. En uiteindelijk: ook niet zo goed, want zo gaan die scheenbenen natuurlijk nooit helemaal herstellen. Jaja, ik weet het wel, maar die theorie versus de praktijk, da’s altijd een lastige.

Maar goed, terug over naar dat fietsen. En dat wielerploegje. En dat ik een fiets nodig had. Had ja, want ik heb – tadaaaaaaa- een racefiets gekocht! Geef toe, deze zag je niet aankomen hé! 😉 😀
Niets te duur, niets op maat gemaakt, niets flashy, maar gewoon… een racefiets met een degelijke versnellingsgroep erop die niet al te prijzig was. Lang leve de Nederlandse fietswinkels! 😉

Goed, ik heb er een testritje op gemaakt, en dat fietst wel lekker. Maar eerlijk? Het is ook wel wennen. Want ik zit (lees: lig) er toch anders op dan op mijn gewone fiets. En die versnellingen, dat zal ook nog wat zijn eer ik daar mee weg ben. Want nu zie ik welke versnelling ik rijd, maar daar is het op het gevoel. Een tik tegen de linkerrem is voor de ene versnelling, een tik tegen de andere rem voor de andere versnelling. Welke versnelling nu precies waar zit zal ik dan nog moeten ondervinden. En het knopje boven de rem, dat is dan om terug te schakelen. Alleen… dat zit allemaal dus op dat racestuur. Een écht racestuur ja. Ik wou eigenlijk een ander stuur, maar dat kon niet op deze fietsen. Tsja, ze zijn ook niet op maat natuurlijk, en ook niet duur, dus logisch dat dan niet alles kan.

Dus dat wordt oefenen. Veel oefenen, eer ik daar écht mee ga kunnen rijden. Maar het kriebelt wel, ik heb er enorm veel goesting in! Pedal on, pedal on, pedal on for miles, Luka Bloom zong het al op zijn Acoustic Motorbike…  pedal on, pedal on for miles! Oja, dat is exact wat ik binnenkort ga doen! Reken maar van yeskes!

 

Advertenties

5 gedachten over “Pedal on, pedal on!

  1. Gezond5

    Was wel te denken dat het geen haken of breien ging zijn:-):-) Eerlijk?ik had wel gedacht aan fietsen,maar meteen een nieuwe racefiets?en mee doen in een dameswielerploegje?ik geef toe:-) nee dat had ik niet zien aankomen woow!heel veel succes met de nieuwe fiets en jij gaat dat weer goed!!!

    Like

  2. pipsesippi

    Allez lap… ’t is van da. Ik ben geen helderziende he, maar ik voorspel – en dit als doorwinterde koersliefhebster – dat er binnen dit en een jaar een customized velooken staat te blinken, helemaal netjes uitgemeten bij de Bioracer.
    Daarnaast kan ik nog bijles geven, ge gaat dat nodig hebben. Niet in het fietsen zelf, want daar heb ik net iets te weinig talent voor, maar wel in het “HOW!” roepen wanneer ge trage fietsers of, godbetert, voetgangers voorbijraast; want fietsbellen zijn uiteraard verboden op een racefiets.
    Daarnaast wil ik ook wel bijles geven in de Tour de France, ik maak heelder mannenbastionnen jaloers met mijn koersinzicht én met het feit dat ik het altijd sneller heb gezien dan de José (De Cauwer) als er ene demarreert. Thuis krijgen ze de weubes van mijn koerskennis, ook omdat ik meestal de pronostiek wel win, maar vooral omdat ik tegen mijn favorieten zit te brullen “Een gat, een gat, duik in da gat godverdoemmenondedju!!!” 🙂 Elk jaar maak ik zware ambras met vaderlief over de top 5 van de Tour, hij heeft al altijd ongelijk gekregen…
    Dus Sandra… Ik heb hier ook ne koersfiets, ne retro, maar ne goeie. Helemaal mijn maat. Helaas heb ik ook mijnheer echtgenootmans die die fiets als de zijne beschouwt (ik heb er al meer op gereden dan hij) en als een vintage-item beschouwt uit zijn collectie “Retro vintage dinges waar ge niks mee doet”.
    Ik denk dat ik er een pronostiekske over ga doen, met als inzet dat velooken. Ik oefen alvast mijn overwinningsdanske.

    Like

  3. Pingback: Wielerkleding | My thoughts are like butterflies

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s