Daarom staan wij in Story deze week…

Eens iets helemaal anders. Bloggen over mijn kinderen doe ik bijna nooit. Dat is een keuze. Ik heb namelijk gekozen voor het bloggen, niet zij. Maar soms breekt nood wet (enig gevoel voor drama, het blijft mij niet vreemd), en moet ik van mezelf een woordje toelichting geven. Gewoon, opdat alles duidelijk is voor iedereen.

Dus… Jahaaa, dat zijn wij in Story Magazine van deze week. Met foto en al. En neen, ik ken “Hanne van K3” niet persoonlijk. Mijn zoon heeft leiding van haar gekregen bij de Scouts. Bij de Akabe Scouts van Thila Coloma in Mechelen.
En die Akabe Scoutsleiding, die verdienen dat zo om in het zonnetje gezet te worden. Dus toen Story ons vroeg of wij wilden meewerken aan een artikel dat kaderde in ‘de week van de vrijwilliger’ dat zou opgehangen worden aan Hanne, toen hebben wij niet getwijfeld.

12744637_10153903688440629_1183456877899112003_n

Want eerlijk? Kinderen die anders zijn, die worden niet altijd zomaar geaccepteerd. Kinderen die anders zijn, die kunnen niet overal terecht. Kinderen die anders zijn, die hebben het niet gemakkelijk bij het vinden van een hobby. Kinderen die anders zijn, die worden ook al weleens gepest. Gepest door ‘gewone’ kinderen. En dan laat ik in het midden wat ‘gewoon’ is.  Het is keihard als je kind wilt meespelen met de anderen, maar niet geaccepteerd wordt omwille van dat anders zijn. Dat je kind niet gewoon met de buurtkinderen kan opgroeien, kan spelen. Omdat jouw kind elders naar school gaat, en omdat de andere kinderen ook al snel begrepen dat jouw kind ‘anders’ is. Dus op de duur bleef er niet veel over dan de eigen tuin. En van de tuin naar de PlayStation, dat is maar een kleine stap, daar moet ik vast geen tekeningetje bij maken.

Maar bij de Scouts was het anders.  We kwamen er eigenlijk wat per ongeluk terecht, want ik wist niet eens van het bestaan van Akabe-Scouts af. Via een vriendje van mijn zoon, en of hij een keertje mocht mee komen doen bij de Scouts? Ja, natuurlijk mocht hij dat. Die ene zondagnamiddag, daar had hij zo van genoten, dat hij besloot om de volgende zondag ook te gaan. Echter…. hij werd in een andere groep ingedeeld dan zijn vriendje, en dat was best nog wel even spannend. Naar een namiddag vullende activiteit met allemaal mensen die hij niet kende? Wat deed ik mijn kind ook aan? Buikpijn, hij wou niet, hij wou wel… we hebben toch doorgezet, hij is gegaan, en ’s avonds verzekerde de leiding ons dat hij het écht wel leuk gehad had. En hij bleef gaan. Van het verlegen jongetje bleef na een tijdje niets meer over.

Hem thuishouden van een scoutsvergadering is quasi geen optie. Hij moet en zal gaan, en de teleurstelling is groot als hij een keertje niet kan gaan. Weekends met de scouts, daar wordt naar uitgekeken, en meer nog dan naar de weekends wordt er naar het 10-daagse kamp uitgekeken.

En ik snap uiteraard dat Story natuurlijk zijn titel moet hebben, want boekjes moeten verkopen.  No hard feelings wat dat betreft, maar ik wil toch wel even duidelijk zijn. Ik heb nooit gezegd dat ‘Hanne van mijn zoon een ander kind gemaakt heeft’, maar wél dat ‘de Scouts van mijn zoon een ander kind gemaakt hebben’.  Een kleine nuance, maar ik begrijp het waarom wel.
De geest van het artikel echter, daar sta ik uiteraard wel helemaal achter! Want bij de Scouts hebben wij nooit het gevoel gehad dat “andere” kinderen niet welkom zijn, integendeel. Mijn kind werd er met open armen ontvangen, hij mocht eindelijk dingen doen die andere kinderen ook doen, en hij was apetrots toen hij zijn totem mocht ontvangen. Totems die ook niet zomaar ondoordacht gegeven worden. Nee… het past hem wel, die ‘Demonstratieve Mirlo’.

En of ik dan niet het gevoel heb dat de leiding te jong is?  Ja, ik las de discussie vorige week ook.  En neen, ik heb dat gevoel niet. Nooit gehad. Want ondanks hun jonge leeftijd, heb ik nog nooit het gevoel gehad dat de leiding niet weet waar ze mee bezig zijn. Ja, uiteraard is het voor een eerstejaars-leiding wennen, maar de sterkte zit hem in de mix van leiding met al wat meer ervaring, en leiding die nog maar net komt piepen. Ze leren van elkaar, ze leren van de kinderen, en de kinderen leren van hen. Ik heb dan ook nog nooit het gevoel gehad dat de kinderen niet in goede handen zouden zijn, dat de leiding niet voor de kinderen kan zorgen. Nee, integendeel.  Ze doen dat gewoon goed! Echt waar!

En daarom werken wij dus met alle plezier mee aan dergelijk artikel. Want die Akabe-Scouts, én al hun leiding, die zijn écht helemaal geweldig! En die verdienen het ook echt om in de schijnwerpers gezet te worden. En dat wou ik toch nog even benadrukt hebben.  Oya lélé nog aan toe! 😉

Advertenties

4 gedachten over “Daarom staan wij in Story deze week…

  1. pipsesippi

    En ge kunt van de Story zeggen wat ze willen, ze hebben een verdomd goeie fotograaf!
    Mooi dat jullie dit gedaan hebben. De dochter van een vriend van ons gaat er ook, zij zit een rolstoel en heeft een hulphond, ongelooflijk wat deze mensen allemaal doen met haar en haar vrienden daar.

    Kunt ge nog wel aan “the offspring” zeggen dat het wellekes is, met dat groeien en zo? Ik voel mij daar zo oud van, en we weten allemaal dat ik met mijn 42 nog lang niet volwassen ben, dus of die leiding te jong is betwijfel ik ook 🙂 En nu ga ik opzoeken wat een “mirlo” is…

    Like

  2. Leentje

    Heel mooi Sandra. Prachtig geschreven. Leuk om op zo’n manier in ‘de boekjes’ te staan. De scouts trok mijn aandacht, en niet K3. Een tijdje geleden meende ik dat ik jouw zoon zag op tv ivm K3. Heel tof. Je mag fier zijn op je prachtige kinderen. De scouts is de max.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s