Lopen, en blijven lopen…

Donderdagavond, loopavond. Ik had er eigenlijk niet zoveel zin in. Niet alleen voelde ik mij erg moe (een bed, mijn koninkrijk voor een bed!), de zin om te gaan lopen ontbrak mij gewoon.

Het is ’s avonds om 18u nog altijd donker. Vorige week waren we stipt om 18u vertrokken en liepen we nog even het bos in. Ik had er mij een beetje op verheugd dat deze donderdag ook te doen, maar helaas: mijn loopmaatje viel ziek. Niets aan te doen, alleen lopen was de boodschap. Maar alleen het bos in lopen in het donker, dat is toch een no-go, hoewel ik niet van de bange soort ben. Dus jah… evengoed toch maar de loopkleren aangetrokken. Afspraak is immers afspraak, zelfs als dat een afspraak met mezelf is.

De Finse piste dus maar weer. Een ronde die ik al zowat uit mijn hoofd ken. Hier bergop, daar bergaf, daar verhard, hier onverhard, en hier opletten want hier ligt het brikkebrak. En alleen. Remi is er echt niets tegen. Muziek als gezelschap zou een optie zijn, ware het niet dat mijn oren niet gemaakt zijn om er oortjes in te steken. Toch niet als ik aan het lopen ben. Die krengen hupsen er altijd in de eerste paar meters uit, waarna ik niets anders doe dan ze weer terug in mijn oren duwen, en ik uiteindelijk na een paar honderd meter het lopen met muziek alweer opgeef. Jammer, zeker voor een muziekfreak als ik, maar het is wat het is. Liever dan zonder muziek maar wél ontspannen lopen, dan lastig worden van het oortjesgedoe.

Maar goed, geen goesting, dat is een legitiem excuus zeker? Eerst toch maar een kilometer opwarmen. Stappen, oefeningen voor de scheenbenen, een paar zijwaartse bijtrek passen, wat huppelen. Ik had met mezelf ook afgesproken dat als mijn horloge op kilometer 1 piepte, ik zou beginnen lopen. De piep kwam er, uiteraard, sneller dan verwacht. Ok, lopen dan maar. De atletiekpiste rond, langs het tennisveld. Zou 5 rondjes haalbaar zijn? 5 rondjes, dat is ongeveer 6,5 kilometer, dan had ik toch goed getraind?

*Piep* kilometer 2. Rondje 2 net gestart. Scheenbenen. Lastige dingen. Toch maar even stretchen. Ik loop tot aan de bank aan het einde van de vijver, en ga daar wat oefeningen doen. Stretchen, en die scheenbenen ‘rekken’. En dan weer lopen. Lopen. Ik voel het nog altijd. Hehe, eindelijk weer op zachte ondergrond. Het verschil is merkbaar.

*Piep* kilometer 3.  Nog altijd onverhard. Toch wat overdreven onverhard, ze zouden beter die houtsnippers wat meer verdelen, ik zak hier helemaal in. Misschien toch maar op de bosgrond naast de Finse piste lopen. Onnozel, maar bon. Bochtje in, terug even beton. Gras, dat kan ook. Alleen is het gras verzopen. Plassen, modder. Schuiven, dat ook. Grmbl, ik denk niet dat het vandaag goed komt. En die scheenbenen, die voel ik nog steeds. Nog maar eens stretchen, nog maar eens oefeningen doen. En heel even stappen. Ok, hier is het weer onverhard, hier kan ik weer lopen.

*Piep* kilometer 4. Hoeveel rondjes ging ik lopen? 5? Zou 4 toch niet genoeg zijn? Dat is toch al ongeveer 5 kilometer. Nu ja… 5 kilometer waarvan eentje gestapt, en 4 in stukken in brokken. Niet genoeg. Ik doe er nog een rondje bij.

*Piep* kilometer 5. Goh… 5 nu toch al. Ik dacht dat ik al aan 6 was. Jammer, helaas. Na dit rondje dan toch nog maar eentje. Zou ik niet stappen? Neenee, ik loop door. Overigens… loopt het nu niet lekkerder dan daarstraks, zo die laatste 2 kilometer? Of is dat maar een idee? OK, op naar het laatste rondje dan maar.

*Piep* kilometer 6. Hehe… laatste rondje. Als ik dit uitgelopen heb, dan nog een rondje rond de piste, en dan heb ik er toch mooi maar weer 7 ‘in the pocket’. 7… en het loopt eigenlijk best lekker. Zou ik er geen 8 kunnen? Zou dat niet mooi zijn? Zou mij dat lukken?

*Piep* kilometer 7. Ik ben er. Maar ik heb best nog wel adem. En zin. Is het niet onnozel om te stoppen als het lekker loopt? Die 8, die zit er toch aan te komen…

*Piep* kilometer 8. Ik weet niet wat het is… ik heb het idee dat ik al lopend nog een paar uur kan doorgaan. Dit is écht wel heel fijn. Mijn scheenbenen laten zich niet meer voelen, mijn ademhaling is helemaal onder controle, en mijn tempo blijft gelijkmatig. OK, het is geen toptempo, maar voor mij loopt dit lekker, dus dit is meer dan ok. Meer van dat!

*Piep* kilometer 9. Wauw! 9 al! Als ik nu mijn rondje Finse piste uitloop, dan kom ik aan ongeveer 9,5 kilometer. Beetje onnozel, ik kan die laatste 500 meter best ook nog! Of zou ik toch… nog een extra rondje? Nee Sandra, nu ook niet gaan overdrijven! 10 zou echt al geweldig zijn. Dan maar dat extra rondje rond de vijver. En dan verder uitlopen op de Finse piste, dan komt het ongeveer net uit.

*Piep* kilometer 10! Woohowww! 10 kilometer (waarvan eentje gestapt), en ik kan best nog wel even doorlopen. Dan toch maar dit rondje afmaken, dat is wel zo netjes. Ronde cijfertjes zijn leuk, maar rondjes uitlopen is zeker zo leuk! Nog goed 200 meter, die kan ik best de baas… o ja!!!

Knipsel 10K

*Piep* resultaten opslaan. Nieuw record: 10 kilometer! Woooohoowww! Ik kan het, ik kan het! Ongelooflijk ook, dat op zo’n totale offday het plots wél lekker loopt. Zelfs op een saaie omloop. 7 rondjes Finse piste en een rondje vijver. Alleen. Onderweg ook niet veel volk gezien eigenlijk. Maar content, dat wel! Zot content, dat ook. En lopen, dat is dus écht heel plezant! Dat ik daar nooit eerder achter gekomen ben. Ik heb nog wat in te halen. In te lopen. Lopen. En blijven lopen. Zo blij dat ik het kan, zo blij dat ik eindelijk besef waar het om gaat! Ik kan het iedereen aanraden! Nu alleen maar hopen dat mijn spieren dat ook zo zien. En mijn scheenbenen. Afwachten toch maar weer, en uitkijken naar het volgende looprondje. Zaterdag denk ik. Overigens: u loopt toch ook?  😉

Advertenties

12 gedachten over “Lopen, en blijven lopen…

  1. pipsesippi

    Geproficieerd vanzelfsprekend! Maar wat ik mij nu afvraag, staat gij ook te huppelen bij een rood voetgangerslicht? Ik zie dat hier wel eens, van die lopers die “ter plaatse joggen” aan het rode licht. En op die laatste vraag, neen ik loop niet, hoewel… soms moet ik met zo’n rotvaart achter een zotte hond aan dat dit ook telt vind ik.
    En tot slot, laatste zag ik op Buzzfeed een tip voor mensen met een gebrek aan “oortjes-oren”, zoals gij en ik dus. Ge moet dat draadje over uw oor slaan en dan het oortje erin proppen, ondersteboven dus Ik heb het nog niet geprobeerd maar het zou mij niks verwonderen mocht “ondersteboven-oren” hebben.

    Like

    1. Sandra Berichtauteur

      Neeje neeje… voorlopig loop ik niet op straat, ik loop op Finse pistes en in het bos.
      Oooh, ondersteboven-oren! Ik ga het eens proberen, volgende week! 🙂

      Like

  2. Patrick Vansteenkiste

    Proficiat met je eerste 10 km. Vanaf nu zal alles piece of cake lijken 😉 Wat die oortjes betreft: ik had daar ook altijd last van en tijdens mijn lange duurlopen, als ik alleen liep, had ik ook graag muziek … de oplossing voor mij was, oordopjes met een haakje aan die je rond je oren legt, op verschillende websites kan je die vinden en die bleven bij mij zonder problemen zitten omdat ze achter mijn oren vasthingen natuurlijk.

    Like

  3. Marleen

    Neen…ik fiets, elke dag 80 minuten ondertussen, bergop en ter plaatse !Had nooit gedacht nog zover te komen met al die artrose.En ik ben blij jouw blog te kunnen lezen, kwestie van af en toe wat moed te komen scheppen.Een goeie kiné helpt ook, denk dat ik eindelijk iemand gevonden
    heb om me deftig te begeleiden, t werd tijd.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s