Gedichtendag

Goh, gedichtendag vandaag. Ik heb het nogal voor gedichten, vooral dan gedichten over liefde, verliefdheid, passie, die dingen.  Geen idee hoe dat komt, want ik ben eigenlijk verre van romantisch.  Romantisch doen, dat vind ik klef, dat is dus ook iets wat anderen doen. Ik ben daarvoor vrees ik veel te nuchter.

Maar toch… een schoon gedicht, en ik ben verkocht. Ik grijp ook altijd weer terug naar dezelfde gedichten. Lezen, en herlezen. Mezelf laven aan woorden, zoiets. Het is een beetje zoals een volledig boek: je bedenkt er je eigen personages bij, hoe zij eruit zien. En het vervolg. In mijn hoofd heb ik zo al heelder verhalen gezien. Als in een film.

Enfin, ik weet dus niet wat het is, noch hoe het komt, maar goed: hierbij 2 gedichten, over verliefdheid, over liefde. ’t Is graag gedaan.

Voor de liefste onbekende

Wat ben ik blij dat ik je nog niet ken
Ik dank de sterren en de maan
dat iedereen die komt en gaat
de diepste sporen achterlaat, behalve jij,
dat jij mijn deuren, dicht of open,
steeds voorbijgelopen bent.

Het is maar goed dat je me niet herkent.
Kussen onder straatlantaarns
en samen dwalen door de regen,
wéér verliefd zijn, wéér verliezen,
bijna sterven van verdriet –
dat hoeft nu allemaal nog niet.

Ik ben nog niet aan ons gehecht.
Ik kijk bepaald niet naar je uit.
Neem de tijd, als je dat wilt.
Wacht een maand, een jaar,
de eeuwigheid en één seconde meer –
maar kom, voor ik mijn ogen sluit.

Ingmar Heytze

En een beetje het vervolg erop, vind ik:

Liefde op het eerste gezicht

Beiden zijn ervan overtuigd
dat een plotselinge hartstocht hen heeft verenigd.
Mooi, zo’n zekerheid,
maar onzekerheid is mooier.

Aangezien ze elkaar niet kenden, menen ze
dat er nooit iets tussen hen is voorgevallen.
Maar wat zeggen de straten, trappen en gangen daarvan,
waar ze elkaar al jaren misschien voorbij zijn gelopen?

Ik zou hen willen vragen
of ze zich niets herinneren –
een keer oog in oog
in een draaideur misschien?
een ‘pardon’ in het gedrang?
‘verkeerd verbonden’ in de hoorn?
– maar ik ken hun antwoord.
Nee, ze herinneren zich niets.

Het zou hen sterk verbazen
dat het toeval al jaren
met hen aan het spelen was.

Nog niet helemaal gereed
om hun bestemming te worden,
dreef het hen van en naar elkaar,
versperde hun de weg
om onderdrukt giechelend
opzij te springen.

Er waren tekens en signalen,
onleesbaar, maar maakt dat verschil?

Dwarrelde er drie jaar geleden
of vorige dinsdag misschien
een zeker blaadje van arm op arm?
Er werd iets verloren en gevonden.
Wie weet was het de bal
in de struiken van de kindertijd.

Er waren deurknoppen en -bellen
waarop voortijdig aanraking
op aanraking werd gevlijd.
Koffers naast elkaar in het bagagedepot.
Op zekere nacht misschien dezelfde droom,
uitgewist direct na het wakker worden.

Elk begin is tenslotte
niet meer dan een vervolg,
en het boek der gebeurtenissen
ligt altijd open in het midden.

Wislawa Szymborska

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s