Slow is the new fast

Ik loop nu ongeveer een jaar 5 kilometer. Met ups en downs, maar ik ben blij te mogen zeggen dat het mij alsmaar beter afgaat, dat lopen. Meer zelfs: laatst vroeg iemand mij of de Ladies Run van 5 kilometer in Antwerpen geen mooie uitdaging zou zijn om naartoe te werken. Hehe… ik vind het eigenlijk toch wel geweldig dan te kunnen zeggen dat ik die 5 kilometer écht wel kan, dat ik daar zelfs niet meer over twijfel. En dat is al een mooie stap vooruit. Vind ik zelf.

Dus ja, nieuwe uitdagingen, nieuwe plannen. Ik zei het hier al een keer ergens, dit jaar wil ik naar de 10 kilometer. Ik hoef die niet gelijk volgende week al te lopen, maar zo ergens tegen de zomer aan zou dat wel fijn zijn. Trainen is dus de boodschap. En dat trainen, daar wou ik het eens even over hebben. Want ik lees regelmatig berichten van mensen die vinden dat ze zo traag lopen, en dat ze beschaamd zijn te zeggen wat de afstand is die ze gelopen hebben op een bepaalde tijd. Terwijl… ze doen het wel, ze komen uit de zetel, en ze bewegen! Al geef ik toe dat ook ik het daar een hele tijd moeilijk mee gehad heb, met dat traag lopen.

Maar toch… er zijn andere dingen die primeren boven dat traag lopen. Want ik heb in december weer wat gesukkeld met mijn scheenbeenvliezen. En bijgevolg wat minder gelopen. Met zelfs 2 weken complete looprust. Maar ik heb toen wél heel veel gefietst, en ook de core-stability weer opgepakt. Momenteel gaat het weer beter, en loop ik weer pijnloos *hout vasthouden*. Zij het wel op zachte ondergrond, genre Finse paden, grasvelden, bospaden en dies meer. En ja, opbouwen, dat ook weer. Want rust, en minder lopen, dat voel je als je herbegint. Conditioneel gaat het eigenlijk wel, maar mijn spieren, vooral dan de kuiten, die laten zich wel voelen. Opbouwen dus. Rustig aan opbouwen. En ik ben nu intussen toch al zo verstandig geworden, dat ik weet dat ik dat traag moet doen. Dat traag lopen beter is, want dat ik daardoor ooit sneller ga kunnen lopen. Contradictio in terminis? Nee… want als ik traag loop, kan ik langer lopen. En bouw ik dus conditioneel meer op. Die snelheid, die volgt wel.

Ik zei het eerder al: vorig jaar wou ik eigenlijk ook alleen maar sneller gaan lopen. En nadat ik de eerste keer 5 kilometer liep, en daarna nog eens en nog eens en nog eens, was het telkens spannend: had ik mijn PR verbeterd? Was dat niet zo, dan vond ik dat ik niet goed gelopen had. Ik ben er nu achter dat dat verkeerd is. Dat ik van dat idee af moet. Ik denk dat ik er ook vanaf ben intussen. Want ik heb ergens onderweg geleerd dat genieten van het lopen, hoe traag ook, veel belangrijker is. Die snelheid, die volgt echt wel vanzelf. Ik loop intussen de 5 kilometer al ongeveer 10 minuten sneller dan de allereerste keer dat ik ze liep. Al moet de échte test nog komen, in maart. Want in maart gaat het precies 1 jaar geleden zijn dat ik aan mijn eerste jogging ooit deelnam. En die jogging, die wil ik dus dit jaar zeker opnieuw lopen. Om eens te kijken wat mijn progressie is, om eens te toetsen aan de werkelijkheid of ik nu écht vooruitgang gemaakt heb.

Al ben ik daar eigenlijk wel zeker van. Het lopen gaat mij alsmaar makkelijker af, als ik mijn focus van allerlei pijntjes afhaal toch. Gisteren ben ik ook voor de eerste keer in maanden weer in het bos in Vilvoorde gaan lopen. Vilvoorde, dat is plat, zou je denken. Teut! Mis! Want het bos in Vilvoorde, dat is best een uitdaging. En als je dat niet meer gewend bent, best een zware uitdaging. Want bergop is het, en bergop blijft het.

loopje jan 2016.JPG

Voor een eerste keer weer gaf ik mijzelf dan ook wel krediet. Ik mocht van mezelf stukjes stappen, ik mocht van mezelf tussendoor mijn hartslag terug omlaag halen. Het plan was 5 kilometer. Maar ja… pas na kilometer 4 begon het echt vlotjes te lopen, pas vanaf kilometer 4 kreeg ik pas het gevoel dat ik aan het lopen was. Dus 4 werd 5, en 5 werd 6, en bij 6 dacht ik bij mezelf dat een uur lopen ook wel fijn is. Ik heb dus het uur rondgelopen. Ongeveer 7,400 kilometer. Dat is niet supersnel neen, maar dat is wel sneller dan dat ik stap. En het was ook bergop. Ik was dus echt wel tevreden over mijn training.

Het resultaat van dat trage lopen hoop ik te zien op 1 of andere wedstrijd. De eerstvolgende is trouwens volgende week, in Lier. Ik ben er moreel klaar voor om daar, net als vorig jaar, als laatste over de finish te lopen. Maar dat is niet erg. Want ik heb het dan toch maar weer mooi gedaan! 😉

Advertenties

4 gedachten over “Slow is the new fast

  1. Patrick Vansteenkiste

    Je verbetering kun je het best afmeten aan het feit of je alsmaar rustiger je afstand kunt rondmaken. Bijv dezelfde afstand aan alsmaar lagere hartslag betekent vooruitgang. Een paar keer per jaar kan je dan proberen je PR op die afstand te verbeteren. Maar elke week is uit den boze (let op voor de burn out). Door trager (en dus relaxer) te lopen kan je ook geleidelijk je afstand uitbreiden om zo naar de 10 km toe te werken.
    Doe dus rustig voort, Sandra, en laat je niet opjagen. Er zit niemand achter je (figuurlijk dan) 😀

    Like

  2. pipsesippi

    Als ik u lees krijg ik toch altijd weer goesting om mijn loopschoenen (zwart met roze… ik zweer het u Sandra… mét roze… Gaat het? Ben je bekomen?) uit de kast te trekken. Hernia’s en achillespees een beetje ontzien dat moet toch te doen zijn he? Door wat trager te lopen bijvoorbeeld, ik vind dat geen gek plan en zou daar ook hoegenaamd geen last mee hebben (met dat traag zijn, met dat weer beginnen lopen waarschijnlijk wel…).

    Wij hebben hier ook een Finse piste, al is het daar zelfs overdag niet helemaal veilig en ’s avonds al helemaal niet. Eigenlijk is dat een soort van uithoek waar druggebruikers, asielzoekers en ander tuig naar hartelust rondhangen en massaal sluikstorten. Onze burgemeester stoeft daar graag mee in de gazet, ik denk niet dat hij er al eens geweest is.

    Ik kan hier natuurlijk een soort van “rond den blok” doen, met kasseistroken en al.
    Straks doe ik alvast een “rond den blok”, ook een redelijk zware inspanning met stout bulletje terror die “Niet trekken Dikkop!!!” enkel begrijpt als er een koekje aan vasthangt. Da’s ook sport he, een astrante hond uitlaten?

    Trouwens, hij is uitleenbaar he, voor lopers die wat extra weerstand willen tijdens hun inspanningen. En hij is ook dol op sloefkes. Interesse?

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s