Core-stability

Goed, we mogen dus even niet lopen. Scheenbeenvliesontsteking, shin-splints… whatever! Het doet zeer, dus lopen is niet verstandig momenteel. Wachten tot het overgaat dan maar? Ja, dat zou ik vroeger gedaan hebben. Gewoon gaan zitten tot het weg is. Alleen… het is niet meer vroeger. Ik ben intussen gewend aan redelijk wat beweging, en ik word onrustig als ik die beweging niet krijg.

Plan B dan maar. Een PT-sessie bij de coach! Dat heeft mij eerder al geholpen – en hoe! – en dat laat mij altijd ook weer inzien dat oefeningen doen best wel intensief kan zijn. En dat die oefeningen – als ik ze blijf doen – helpen. Ik zou anders nu ook niet gestaan hebben waar ik nu sta, zonder die oefeningen. Dus ja, hulplijn gebeld, coach had nog een plaatsje vrij op maandagochtend 9u, dus ik weg.

Wel moesten eerst mijn loopsloefkes gepoetst. Want van altijd in het bos rond te hossen, waren ze wel erg ‘beslijkt’. En gezien ik vind dat een goed loopsloefke wat vuil moet zijn… inderdaad ja, worden die niet gekuist. En zo komt het dat ik op een maandagochtend, in volle vakantietijd, mijn sloefkes stond af te wassen om toch wat properkes richting indoor-sessie te kunnen.

Brr, het was best nog friskes vanochtend. Maar eens gestart, kreeg ik het toch al snel warm. Opwarming heet dat dan, ik sta gelijk in het zweet. Dat beloofde alweer voor de rest van de sessie! Ik mocht weer op de Bosu, en hoewel ik er thuis zelf eentje heb, merkte ik toch dat ik hem de laatste tijd zwaar verwaarloosd had. Het was weer even zoeken naar evenwicht, even weer de techniek te pakken krijgen.

image

Buiten de Bosu kreeg ik nog een pak oefeningen voorgeschoteld om de beenspieren te versterken. Ontlastend voor de scheenbenen, meer werkend op de kuiten en andere spieren. Die dat blijkbaar best wel kunnen hebben. Ik vrees dat ik morgen niet zo fluks uit bed zal hupsen als vandaag!
Oja, en buikspieren, uiteraard. Ik vreesde er al voor. Maar het ging allemaal best wel. Ja, het deed pijn, zeker toen ik een 2de keer de hele reutemeteut moest doen, maar… nog pain, no gain zeker? Grappig blijft het altijd als de coach een oefening voordoet, en die oefening zo makkelijk lijkt. Tot je ze dan zelf doet en alle kanten uitzwalpt, zo boven op een bal liggend. Hee vreemd is dat! Wat een beetje spierspanning aan verschil uitmaakt om je eigen lichaam onder controle te kunnen houden!

En ter afsluiting werd de verzuring nog even uit mijn kuiten gemasseerd. Pijnlijke affaire blijft dat. Ik had er trouwens geen idee van dat er weer verzuring zat, want alles voelde – op de scheenbenen na dan – toch vrij soepel aan. Maar toch, maar toch…

In ieder geval: ik weet weer wat gedaan deze en komende weken. Spieren versterken, blijven bewegen, de Bosu gebruiken. Zodat zeker al mijn werk van de afgelopen tijd niet verloren gaat. Ik denk trouwens dat ik nog maar eens even op mijn fiets hups en nog een toertje ga rijden. Het is nog mooi weer, ik kan het maar gehad hebben!  En jij? Heb jij vandaag al gesport? 😉

 

 

Advertenties

2 gedachten over “Core-stability

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s