Wandelen

Looprust. Dus. Wegens verstandig. Toch? Maar wat dan? Fietsen, zwemmen? Zwemmen? Eh.. ik wil wel maar ik durf niet. Don’t ask. Iets met onverwerkte trauma’s. Again. Ik ben een en al wandelend onverwerkt trauma vrees ik.
Maar dat terzijde.

Ik wou het even hebben over mijn loop-alternatief van vandaag. Want zaterdag is normaal gezien loopdag. Dan loop ik op mijn alleen en op mijn gemak een 8-tal kilometertjes. Maar gezien ik zou rusten met mijn lastige scheenbenen, moest ik wat anders.
Mijn betere helft ging vandaag met een maat iets van machinerie huren en dan daar thuis afzetten. Daar, dat is ongeveer 7 kilometer verder. Hmz… 7 kilometer, dat zou toch doenbaar moeten zijn? Nu toch wel?

Het plan was er! Ik zou tot daar stappen, en dan kon ik met manlief mee naar huis terug liften. Op die manier had ik én een doel om naartoe te stappen, én ook gewoon beweging.
Dat ik daarvoor dan wel al om 8u moest vertrekken was een dikke streep door de uitslaaprekening. Maar alles voor het goede doel (ik en mijn lijf dus), dus ik op, en op weg om 8u10. Jaja… dat wasje moest eerst nog ingestoken, en zou ik toch ook niet eerst een koffietje drinken. Enfin, na de nodige blabla vertrok ik uiteindelijk toch.

De eerste kilometer verliep gezwind, die had ik al binnen na goed 10 minuten. 10 minuten, dat wou zeggen dat ik 6km/u stapte. Mooi tempo eigenlijk, voor iemand die nog niet eens zo gek lang geleden nog 6km/u liep! De zonsopgang onderweg kreeg ik er gewoon zomaar gratis en verniet bij. Schoon zeggiku!

2015-12-26 08.18.26

En warm dat het was! Het was ook niet dat ik zo overdressed was. Een jeans, een T-shirt, een lichte sweater en een jasje. Niet eens een winterjas. Die jeans, dat was bewust. Ik wist dat als ik een loopbroek zou aantrekken, ik onderweg stukjes zou gaan lopen. En ik zou niet, ik mocht niet.

Gelukkig verliepen al stappend de volgende kilometers voorspoedig. Al twijfelde ik hier en daar wel of ik de juiste afslag genomen had. Het plan was namelijk de kortst mogelijk weg te nemen, en die liep door het veld. Alleen kwam ik dat veld maar niet tegen. Ja, ik zag het liggen, een stuk verder aan de rechterkant. Maar ik geraakte er maar niet. Gelukkig wist ik wel dat zolang ik de E19 aan mijn linkerkant hield, ik op de goede weg was. En aan de rechterkant, daar was het gewoon heel mooi. Kijk en geniet maar mee….

2015-12-26 08.37.43

Het werd in ieder geval al stilaan wat lichter. En hierna draaide de weg naar links weg. Oewie… dat was een weg die ik nu niet op mijn plan had staan eigenlijk. Een plan dat ik overigens alleen maar in mijn hoofd had, en niet op kaart of papier ofzo. Op mijn GSM moest ik ook niet kijken, want die batterij stond nog op 1/4de. Nu… het was niet dat ik verdwaald was, want de weg waarop ik aan het stappen was ken ik wel. Van het fietsen. Alleen overvalt mij daar altijd zo een “pfff, het is nog vree ver”-gevoel. Op de fiets. En nu was ik te voet. Dus ja, ik wist dat ik ergens een afslag had gemist en dat ik aan de omweg bezig was. Misschien maar goed dat ik een doel had, anders was ik waarschijnlijk toch nog omgedraaid. Al had dat daar niet zoveel zin meer, wegens al bijna halfweg. Nu ja, halfweg als in 3,5 kilometer van de 7. Al vermoedde ik toen al wel dat het er 8 zouden worden.

Toch maar stevig de tred erin houden. Een blik op mijn horloge leerde mij dat ik nog steeds op schema zat, zijnde 6km/u. En dat ik dus bijgevolg op maximum 1u20 bij onze vrienden zou moeten aankomen.

Ah! De brug! Inderdaad, ik heb een omwegje gemaakt, maar niet alle wegen komen in Rome uit! Gelukkig maar! Van hieruit was het niet superver meer. Ik was al bijna in het volgende dorp na het vorige dorp. Logisch ook ja, ik weet het. Nog een saaie straat uitstappen, daarna de brug over, en dan was ik weer in het veld. En ook hier weer: schoon schoon schoon!

2015-12-26 09.21.42

Hier hou ik van. Water, velden, in de verte een huis. Hier krijg ik energie van. Ook als ik alleen onderweg ben ja. Vooral als ik alleen onderweg ben, want dat geeft mij de kans om te genieten van wat ik zie. Ik heb trouwens nog wat weggetjes ontdekt die ik voordien nog niet gezien had. Weggetjes die vragen, nee, die smeken om ook verkend te worden. Alleen niet vandaag. Want ik had een doel, en voor mezelf een tijdslimiet.

Ik heb daar trouwens over lopen denken, zo al stappend. Waarom ik toch altijd wil ‘winnen’, zelfs al is het van mezelf. Ik weet het niet waar dat vandaan komt. Feit is dat ik als een kind zo blij was toen mijn horloge op kilometer 5 aangaf dat ik die op 9’29 gestapt had. Niet eens de volle 10 minuten voor 1 kilometer! En dat ik ook heel content was toen ik mijn doel bereikt had. 8,33 kilometer op 1:22:56. Misschien moet ik maar eens meer gaan wandelen, dat kan ik duidelijk beter dan lopen. 😉

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s