Frustraties

Dat lopen, ik weet het zo soms allemaal niet goed. Toen ik ermee begon, was het doel een paar minuten kunnen lopen. Daarna werd dat een halfuur. Dat halfuur werd 40 minuten, en vanuit die 40 minuten ging het naar de 5 kilometer. De 5 kilometer werden er 7, op een goede dag zelfs 8, en het tempo ging ook wat hoger. Ietsiepietsie toch. Van 45 minuten op de 5 kilometer naar 35 minuten op een uitstekende dag waarop alles meezit.

En ja, ok… ik weet dat het nog altijd beter is dan niets doen, en ik weet ook dat ik moet kijken naar waar ik vandaan kom, en dat ik nu niet gelijk wonderen moet verwachten. En dat ik ook al veel progressie gemaakt heb. En dat veel mensen dat niet eens kunnen, 5 kilometer lopen. Enzovoort enzoverder. Maar bon ja… feit is dat ik ook gewoon ik ben, en feit is dus ook dat ik gewoon altijd teveel wil, en dat ik eigenlijk gewoon veel te competitief en te veeleisend ben voor mezelf.

Dus ja, dan zijn er van die dagen waarop ik het allemaal even niet zo kan relativeren. Die jogging van zondag bijvoorbeeld. Iemand zei mij daarstraks dat ik toch tevreden moest zijn met mijn resultaat van zondag. Ja nou… niet helemaal dus. Want ik wou een betere tijd dan de 38 minuten die ik liep over de 5,5 kilometer. Terwijl dit eigenlijk helemaal, voor mij, niet zo slecht was. Ik liep mijn 2de beste tijd ooit op de 5 blijkbaar, ik liep alle kilometers onder de 8 minuten, en ik liet er nog ongeveer 13 achter mij op dezelfde afstand. Maar ja… ik had dat in mijn hoofd, en dan is dat heel lastig om die switch te maken en gewoon tevreden te zijn.

Een ander voorbeeld, want vandaag was het nog zo’n dag. De lichten rond het atletiekveld werkten niet, dus kon er geen interval gelopen worden. De kids weken uit naar het voetbalveld, en de heren en dames besloten om samen een loopje van 7 kilometer te gaan doen op straat. Superleuk. Alleen… realistisch, ik kan geen 10 kilometer per uur lopen, niet eens 9, dus ik kan niet mee.

Nu, het is ook niet zo dat ik dan alleen achterbleef. Mijn vaste loopmaatje bleef standvastig bij mij. Samen uit, samen thuis. En het is heel leuk lopen met haar. Zij praat mij door alle kilometers door, en de tijd vliegt zo voorbij. Maar ik voel me dan wel schuldig, want zij zou wel meekunnen met de anderen.

En ja, als de anderen dan toekomen, vol enthousiasme over de leuke loop zo samen, en dat het zo gezellig en zo leuk was, dan steekt het. Omdat ik dat niet kan, omdat ik niet mee kan. En ik weet dat dat puur mijn eigen gevoel is, dat dat steekt, dat ik daar lastig van word. Het is anderen uiteraard gegund om leuke loopjes samen te hebben, maar toch… het zit er voor mij niet in. Vroeger niet, nu niet, en in een nabije toekomst ook niet.
Ik weet ook niet waar dat vandaan komt, die ‘jaloezie’, die frustratie over dat wat ik niet kan. In plaats van gewoon tevreden te zijn met wat ik wél kan.

Die 750 kilometer lopen is nog zo’n voorbeeld. Ik zit aan 695 momenteel. Wat best wel knap is, komende van nog heel veel minder vorig jaar. Maar ja… 695 kilometer, dat zijn er geen 750. 55 kilometer zit daartussen. En ik weet dat het eigenlijk niet meer kan, maar in mijn hoofd heb ik dus wél al zitten rekenen. Als ik donderdag aan 8 kilometer zou geraken, dan zijn er nog 47 te gaan. Zaterdag loop ik ook een stukje, met wat geluk ook een kilometer of 7. Dat zijn er dan nog 40. Die ik dan op goed 11 dagen nog moet lopen. 20 kilometer op 5 dagen. Dat zijn er 4 per dag. En ik weet dat dat teveel is voor mij, maar toch wil, moet en zal ik mezelf bewijzen dat ik die 750 kilometer op 1 jaar wél kan lopen.

Enfin… het gaat wel weer over. Denk ik. En verder gaat het ook goed met mij. Ik vind lopen trouwens nog steeds leuk. Als nu alleen dat godverdekse duiveltje in mijn hoofd eens zou ophouden met mij allerlei dingen in te fluisteren… 😉

 

Advertenties

13 gedachten over “Frustraties

  1. pipsesippi

    Maar hier se, de Keizerin van het Relativeringsvermogen, heeft een dip. Natuurlijk gaat dat over! En laten we wel wezen, je hebt de lat keihoog gelegd voor jezelf, dat heb je mooi netjes allemaal gedaan en zelfs nog meer dan dat. En nu leg je die lat nog een stukje hoger? Komaan zeg… en nu ga ik klinken als een oude Chinese wijze man: De weg is belangrijker dan de bestemming! Wees blij met uw lat zoals ze daarboven nu ligt 🙂 ik ken er weinig die het je zouden nadoen (geen eigenlijk…). En voor mij de 34 met gebakken rijst en curry!

    Like

      1. pipsesippi

        In dat geval moet ik toch ook een Harley Davidson en een leren vest voorschrijven…. en van die coole motobotten 🙂

        Like

      2. Sandra Berichtauteur

        Een Harley trapson zeker… ik heb geen brommerrijbewijs. Coole motobotten wil ik wel! Ik voel het… dit wordt een zware crisis!

        Like

      3. pipsesippi

        Ik vermoed dat het woordje “brommerrijbewijs” in combinatie met een Harley Davidson inderdaad sluitend bewijs is dat het een zééééééér zware crisis is. Sterkte! 😉

        Liked by 1 persoon

  2. Patrick Vansteenkiste

    Toen ik begon met lopen zo’n goede drie jaar geleden had ik dat duiveltje ook in mijn hoofd. Op een bepaald moment was het zo erg dat ik alleen nog dacht aan nieuwe PR lopen (zij het in tijd of afstand). Op de duur werd het bijna een obsessie. Na mijn eerste 10 Miles kwam de decompressie … wat nu ? Het duurde een maand voor ik weer zin in lopen kreeg en toen besefte ik dat ik door deze drang naar alsmaar sneller of langer, niet echt meer genoot van het lopen. Vanaf dat moment besliste ik van terug naar de basics te gaan en gewoon te genieten. Zelfs soms langzamer te lopen dan ik kon … gewoonweg om het genot terug te vinden. En het lukte … en wonder bij wonder, als ik toen toch eens doorliep dan brak ik mijn PR en vorig jaar zelfs een marathon.
    Nu, na zes maand blessureleed zou ik zo graag terug beginnen … zelfs al was het maar 1 kilometer in 10 minuten. Gewoonweg terug loper zijn.
    Dus Sandra, laat je niet opjagen door dat duiveltje … geniet ervan en er zullen altijd mensen zijn die sneller zijn en die verder kunnen gaan. Laat het competitieve varen en geniet van volle teugen dat je kan en mag lopen. Beetje bij beetje word je automatisch sneller en ga je ook verder gaan. In plaats van tijden zou ik me meer focussen op afstand … rustig aan uitbouwen naar 10 kilometer, om ooit de Ten Miles te lopen … nooit forceren gewoonweg elke week een half kilometertje erbij.
    Geniet ervan …

    Like

    1. Sandra Berichtauteur

      Ik weet het Patrick, dat ik moet genieten en niet alsmaar meer moet willen. En relativeren, ook. Want ik loop, inderdaad. Maar het stak even… iedereen gezellig samen lopen, en ik weer rondjes rond het veld. De velden in dit geval. Om dan achteraf de verhalen van onderweg te horen. Ik kreeg zo weer het ‘ik hoor er niet bij’-gevoel, en da’s geen fijn gevoel. Maar het gaat wel weer over. Morgen loop ik uit vrije wil alleen 20 rondjes rond het veld. 😉

      Liked by 1 persoon

  3. Anita

    Ik was ook een beetje aan het denken, wat een luxe probleem om gefrustreerd over te zijn. Maar het heeft natuurlijk ook met dat ‘ik hoor er niet bij’ gevoel te maken en het feit dat daar misschien oude gevoelens mee naar boven komen? Ik kan het me levendig voorstellen, maar wees maar zeker naar wat ik gelezen heb bekijken die looppartners u zeker niet zo!! Jij bent het waard en je doet het toch maar!!

    Like

    1. Sandra Berichtauteur

      Ja, eens, het is een luxeprobleem om gefrustreerd over te zijn. Maar het komt inderdaad uit dat ‘verleden’, uit dat er niet bijhoren-gevoel… en dat komt volledig uit mezelf, dat weet ik ook. Anders had ik een paar weken terug die beker niet gekregen van mijn loopvriendjes! 😉
      Enfin.. het gaat weer beter intussen. De ene dag is de andere niet zeker? Dank voor je reactie!

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s