Nieuwe loopvriendjes

Vorig jaar, ergens in december, kocht ik mij een paar nieuwe loopsloefkes. In het flashy oranje! Schoon schoon schoon! Maar ook echt schoon! Apetrots was ik erop.

Die sloefkes en ik, wij hebben samen wel het een en ander beleefd. Want met die sloefkes, daar liep ik mijn eerste keer een half uur mee. En een eerste keer 40 minuten. En een eerste keer 5 kilometer. En mijn eerste jogging ooit! En mijn eerste buitenlandse wedstrijd ooit. En mijn eerste… enfin, u snapt het intussen wel. Ze zijn mij nogal dierbaar, die sloefkes. Wij werden vriendjes, die sloefkes en ik. Loopvriendjes.

Echter, de laatste tijd voelde ik dat er wat aan de hand was met mijn vriendjes. Op bootcamp schoof ik al een keer weg met de ene of andere zware oefening (maar dan ook écht een zware oefening hé, gene zwans!), en tijdens het lopen voelde ik ook dat het niet meer dat was. Een beetje last aan mijn scheenbenen (kan ook nog steeds van de hakken komen, ik ben er nog altijd niet uit), maar ook last aan mijn voeten. Ze voelden eigenlijk niet meer zo goed, die sloefkes, het liep niet meer zo vlotjes zo samen.

Dus ja, op een dag moest ik toch door de zure appel heen en naar de loopsloefkeswinkel. Running Mate in dit geval. Niet ver van hier, altijd makkelijk. Het stond voor mij ook vast: ik wou krak dezelfde sloefkes als die die ik in een plastic tasje mee had.

Ik had geluk. Het model was er inderdaad nog, maar de kleurtjes waren wat veranderd. Nu ja ok… kleur, dat is allemaal niet zo erg. Als ze maar goed zitten. En dat deden ze! Wat een verademing! Alsof ik terug op kussentjes stond. Ik heb ze nu net ook eens naast elkaar gelegd, de oude en de nieuwe… het verschil is merkelijk. Heelder stukken zool zijn gewoon ergens blijven plakken. Ergens op een Fins pad, of tijdens een jogging, of naast een vijver, of of of…

image

Maar ja… die sloefkes… ze zie er dan misschien niet meer uit, maar ze verdienen eigenlijk wel een standbeeld. Voor al die eerste keren die ik met hen mocht beleven. Misschien moet ik maar een kaderke zoeken om ze in tentoon te stellen. Inclusief modder, want die hangt er nog aan van gisterenavond. Lopen in het donker heeft nu eenmaal als nadeel dat je niet goed ziet waar de modder ligt.

Met spijt in het hart neem ik dus afscheid van mijn oude vertrouwde oranje Brooks. Het volgende paar verwelkom ik van harte, maar het zal met hen toch nooit meer zijn als met dat eerste paar. Want die eerste keren, die zullen er nog wel zijn, maar niet meer zo veelvuldig als in mijn eerste loopjaar.

Maar goed, positief denken: ik heb – en ik check even Garmin Connect – 771,3 kilometer met mijn oranje Brooks gelopen. Ze hebben een bootcamp of 25 overleefd, en ze hebben mij geleerd dat lopen écht wel plezant is!

Dus: merci sloefkes, het ga jullie goed. Maar hier scheiden onze wegen zich…

image

Advertenties

3 gedachten over “Nieuwe loopvriendjes

  1. pipsesippi

    Eerst en vooral mijn oprechte deelname in je verlies. Ik stel voor dat je er een soort van schrijn voor opricht… met modder en al. En geloof me, de tijd heelt alle wonden, ook de nieuwe sloefkes zullen vrienden worden. En een nieuwe kleur sloefkes, om helemaal correct te zijn – volgens Jani – moet daar ook een nieuwe outfit bij. Kijk zeg… geef ik hier in tijden van droefheid zomaar cadeautips….
    😉

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s