Lopen, is dat nu leuk?

Bon… het is allang geen geheim meer: ik loop. Meer nog: ik loop eigenlijk wel graag. Ongelooflijk is dat eigenlijk. Vorig jaar voerde ik nog een heel gevecht met mezelf. Mentaal, én fysiek, om dat lopen onder de knie te krijgen. Ik vond het lastig, het was moeilijk, het was vanalles. Ik had ook nooit gedacht dat ik het ook écht leuk zou gaan vinden.

Hoe dikwijls heb ik niet wéér een rondje rond de vijver gelopen, buiten adem? Hoe dikwijls heb ik datzelfde rondje niet afgebroken, omdat het gewoon niet ging? Buiten adem, pijn in mijn kuiten, zere scheenbenen. Hoe dikwijls heb ik niet bij mezelf een mantra herhaald, dingen als “mijn lichaam kan meer dan ik denk dat het kan”, daar in dat uiterste donkere hoekje aan de vijver? Enkel en alleen om bijvoorbeeld 5 volle minuten vol te lopen. En dat een keer of 4. Ik vond het afzien. Eenzaam bij momenten ook. Ik, de vijver, en mijn schema. Daar kwam het een beetje op neer. Al moet ik ook eerlijk toegeven dat ik er niet mee zit om alleen te lopen, dat dat momenten waren waarop ik genoot van de stilte, van de rust.body moreDus ja… Wat maakt dat dat lopen nu zo leuk geworden is?

In ieder geval niet de inspanning op zich. Lopen blijft nog altijd lastig, want het is een inspanning. Het is wél makkelijker geworden, maar gemakkelijk zal het waarschijnlijk nooit zijn. Of worden. Die illusie heb ik al niet meer. Er zijn inderdaad wel dagen dat het lekker loopt, en ik zonder moeite plots een kilometer of 8 in de benen heb. Er zijn echter ook andere dagen. Dagen waarop ik mezelf moet verplichten om toch die loopschoenen aan te trekken, en gewoon te gaan. Meestal ben ik daarna wel content, maar toch… die eerste stap, dat blijft toch de moeilijkste.

ragnar-quote

En toch, en toch… toch loop ik intussen al ietsiepietsie meer dan een jaartje. Als ik mijn opbouwfase meetel natuurlijk. En ja, die telt mee. Want 3 keer per week stond ik er toch, 3 keer per week beet ik toch door, 3 keer per week probeerde ik mijn schema te volgen. De ene keer met al wat meer succes dan de andere, maar bon ja… uiteindelijk haalde ik het halfuur vorig jaar december. Hoera! En een paar weken later de 5 kilometer! Hoera! Nog eens! Ik heb binnenkort wel wat verjaardagen te vieren lijkt me. 😉

Ik dacht toen ook dat ik er was. Want eindelijk kon ik die 5 kilometer! Wooohowww! Nu zou je eens wat zien. Niet dus! Want in alle eerlijkheid: het lopen bleef moeilijk. Het was ook niet omdat ik 1 keer 5 kilometer gelopen had, dat het nu plots alle keren zou lukken.

Maar ook hier: ik bleef lopen, ik bleef proberen de 5 kilometer te halen. Met wisselend succes. En met tussendoor nog eens een sessie met coach, omdat ik er helemaal onderdoor zat en echt dacht dat ik het gewoon niet meer kon.

Maar hey, kijk… Intussen zijn we 11 maanden na mijn eerste keer 5 kilometer lopen, en het wordt inderdaad makkelijker. Maar nog altijd niet gemakkelijk. Vorige week bijvoorbeeld, was anderhalve kilometer al een hele opgave. Het ging niet, het lukte niet. Deden mijn scheenbenen nu weer geen pijn? Ik weet het niet, wat het was. Er liep iemand met mij mee, en ik vond dat hij eigenlijk te snel liep. Achteraf, toen ik dan mijn gegevens bekeek, bleek dat ik zelfs trager gelopen had dan de week voordien. Dus ja… het is allemaal erg betrekkelijk.
Zaterdag daarop liep ik dan weer, op mijn eentje, een goede 8 kilometer. Alweer: geen makkelijke kilometers. Want mijn benen voelden als watten, het liep niet echt superlekker, en het was te warm, en blablabla… maar ik heb ze uitgelopen, een beetje op karakter dus.

nelson-mandela-quote

Ondanks dat, ondanks dat het vorige week zo moeilijk en lastig was, stond ik vandaag toch weer startensklaar. Startensklaar om wat los te lopen, een paar kilometertjes, niet teveel, want morgen staat er een jogging op het programma. En kijk, vandaag ging het plots dan toch weer wat beter. Behalve dan het stukje bergop aan de tennis. Wat haat ik dat stukje kuitenbreker! Maar goed… op het gemakje, al babbelend, enkele rondjes. En ja, ik geef toe: hoe graag ik ook alleen ben en alleen loop, met 2 loopt het gewoon veel gemakkelijker. Ik word afgeleid van het feit dat ik eigenlijk aan het afzien ben, en ik ben nog met iets anders bezig dan met lopen alleen. Praten. En dat helpt. Dat werkt.

Wat ook werkt en helpt, dat is natuurlijk de atletiekclub. Ik had nooit van mijn leven gedacht dat ik lopen in een club nog eens fijn zou vinden, maar toch… Ik vind het leuk!  De aanmoedigingen, het samen-lopen, het elkaar stimuleren, de vriendschap… het is goud waard! Echt waar! Ook op de afterparty in de kantine is het telkens een leuk napraten. Napraten over wie wat gedaan heeft, bij wie het al dan niet ging, hoeveel kilometers die en die gedaan heeft. En ja, occasionele plagerijtjes horen daar natuurlijk ook bij. Over de mannen met teveel testosteron die te vroeg hun interval starten, of over de vrouwen die volgens de mannen sneller kunnen omdat ze zoveel praten onderweg. Maar ook: afspreken wie waar gaat lopen. Een gedeelte gaat dus morgen veldlopen in Mechelen, en anderen gaan dan weer richting 11.11.11.-jogging in Vossem. En ik moet toegeven: ik kijk er best wel naar uit. Een vrije dag die ik sportief ga invullen in goed gezelschap. Daarbovenop wéét ik intussen ook dat ik die 5 kilometer best wel de baas kan. Moeilijk of makkelijk, ik kan dat! En dat ga ik morgen ook gewoon doen! Ik zal zeker weten niet de snelste zijn, en misschien wel de laatste, maar ik zal het wél doen.

cbfc4b46a90310416c4ae8d02717e994

En reminder aan mezelf: ik ga dat lachend doen! En wel hierom: ik kan lopen, pijnloos. Er zijn mensen die, ondanks het feit dat ze dagelijks pijn hebben, lopen. Of die het soms zouden willen doen, maar door de pijn niet kunnen. Daarom ga ik morgen die 5 kilometers met een brede smile proberen uit te lopen, speciaal voor een straffe madam! Dus, Isabel… ’t wordt er eentje voor jou, net zoals jij er al zoveel voor anderen gelopen hebt!

En daarna… daarna ga ik een pannenkoek eten! Echt! Want serieus! Het was weer van datte hé, op den bureau… maar dat verhaal, dat vertelde ik al een keer.
Dus ja… morgen is het dus buiten loopdag ook pannenkoekendag! Ik weet weer waarvoor ik loop. 😉

Advertenties

4 gedachten over “Lopen, is dat nu leuk?

  1. kiloskwijtenklotenkweken

    Jij hebt echt een enorm leuke en motiverende blog. Heb zelf ook lang gelopen, maar kreeg net van de dokter te horen dat ik blessures ga blijven ontwikkelen door een te holle rug… Heel jammer, want ik begon het plezier ervan ook net in te zien!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s