Geluksmomentjes

Soms overvalt het je op de gekste momenten: een gevoel van geluk, van voldoening. Deze week had ik er een paar, en ze zijn eigenlijk te mooi om ze niet te delen.

Eerst en vooral was daar een telefoontje van iemand, over de jasjes. Die jasjes waar ik zo ongelukkig over was. Er ontspon zich een heel gesprek, over mannenjasjes XL, en vrouwenjasjes XXL, en toestanden, en dat ik niet kon passen, tot de man plots wanhopig uitriep: “maar Sandra, je bént nu toch helemaal niet dik meer!”
En lap! Daar zat Sandra, met haar mond vol tanden. Niets meer te zeggen. Want ja, ik zie mezelf nog wel altijd als dik, maar anderen percipiëren dat blijkbaar toch wel anders! Jeuj, enzo! 🙂 I guess. 🙂

Tweeds: ik ben gaan fietsen vandaag. Ik heb mijn demonen in de ogen gekeken. Zoiets ongeveer. Ik zit namelijk al weken – wat zeg ik, al maanden – te twijfelen om een bepaalde route te gaan fietsen. Want die route, die start met een weg die nogal bergop gaat. Ik deed het niet tot hiertoe, omdat ik altijd nog twijfelde of ik wel zonder afstappen zou boven geraken. En dat is geen onnozele angst, want vroeger ben ik daar inderdaad moeten afstappen toen ik die weg fietste. Meer zelfs… toen werden mijn benen al van was toen de helling er nog maar zat aan te komen. In de aanloop naar die helling gaat het al heel valsig vals plat naar boven gaat. En elke keer weer ging ik daar dood. Ik fietste daar toen een beetje “verplicht”, omdat ik 1 week op 2 met de fiets naar het werk moest. Zoveel kilo zwaarder, zoveel minder getraind. Maar de schrik zat er dus nog altijd in.

Goed, ik dus richting die helling. Waar ik, amper 2 kilometer ver, al spijt van kreeg. Ging ik al niet wat hijgen? En mijn benen, voelden die al niet wat zwaar? Oooh man… wat als ik toch zou moeten afstappen? Wat als ik toch niet omhoog geraakte? Pff… en die Mont Ventoux, die is nog zoveel keer hoger! Niet dat ik plannen heb daarop te fietsen, maar toch… stel dat, ik zou er niet eens op geraken!

Alle worst case scenario’s ten spijt, fietste ik eigenlijk toch vrij vlotjes naar boven. Meer zelfs… als ik nu zo achteraf mijn statistiekjes bekijk (uhu, zo nerdy ben ik wel, ik houd bij hoe snel ik fiets (en loop) over welke afstand en op welke ‘segmenten’), dan blijkt dat ik naar boven fietste in het toch wel behoorlijke tempo van 18,3 km/u. En daarna fietste ik nog even door, zonder echt goed te weten waar ik naartoe fietste. Straatje hier, veldweggetje daar… het ging allemaal wel vrij vlotjes. Ik maakte mij ook geen zorgen: het ergste wat mij kon overkomen was een platte band, of een gebroken ketting. Ik maakte mij niet eens zorgen over een tekort aan conditie, want het fietste écht geweldig. Ik ben dan ook zinnens dit wat vol te houden, dat fietsen. Want ik vind het geweldig!
Dat ik alleen fiets, vind ik niet eens erg. Oja, ik heb het thuis wel gevraagd. Dochterlief ging liever naar de bioscoop, zoonlief had geen zin, en manlief antwoordde ‘och, ga maar’.
Alleen me, myself and I dus. Maar ik heb genoten! Schitterend weer, mijn benen die geweldig goed meewilden, en genieten van de rust en de stilte onderweg. Meer van dat!

Drieds: gisteren hadden wij een herfst-BBQ. Een beetje anders dan in de zomer, want het is al sneller donker, en kouder. Maar met 2 vuurkorven aan en wat fijne mensen rond die vuurkorven, werd het een hele fijne avond. Een avond met een kadertje rond. Zo eentje die gerust mag herhaald worden.

Vierds: soms durf ik weleens te twijfelen. Aan mezelf in de eerste plaats, maar ook aan anderen. Anderen die niet eens weten dat ik over hen twijfel, en dat die twijfel uit mezelf komt. Dat hoeft ook niet, ik wil daar anderen niet mee belasten, met mijn twijfels, met mijn gedoe. Maar het is wél ongelooflijk fijn als toch maar weer blijkt dat die twijfel ongegrond is, dat ik geen reden heb om aan die bepaalde mensen te twijfelen. Ze zijn er gewoon, en op momenten dat ik het totaal niet verwacht, laten ze dat ook blijken. En daar ben ik heel blij om!

En vijfds, maar zeker niet ten laatste: ik schreef afgelopen week op #boostyourpositivity over de vrouw die mij inspireert. Over de vrouw die ik voor een project op het werk gekozen had als mijn inspiratie omwille van haar positivisme, omwille van hoe ze in het leven staat, omwille van haar verhaal. En die vrouw, die is komen reageren op mijn blog. En dat vind ik dus écht ongelooflijk cool! Dat iemand, die zo ver weg woont, die zoveel volgers heeft, de moeite neemt om de blog van iemand die linkt naar haar verhaal, om daarop ook even te komen reageren! Ik ben er dus nog meer van overtuigd dat mijn keuze écht de goede keuze was!

Dat wou ik maar even kwijt, op zomaar een zondagavond. 🙂

Advertenties

2 gedachten over “Geluksmomentjes

  1. pipsesippi

    Komaan Cancellara! En die Mont-Ventoux die heb ik zelfs gedaan. Ik moet wel toegeven dat ik met de auto naar boven gereden ben en met een koersfiets die een paar maten te groot was de afdaling heb gedaan… met de remmen dichtgeknepen en onderweg elvendertig keer gestorven van de schrik. Maar technisch gesproken, heb ik hem wel bedwongen he… die Ventoux. Op zondag mag dat!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s