Verwondering

Dit is een stukje uit een blogje dat ik op 10 januari van dit jaar op de site van Weight Watchers schreef:

Daarstraks, tijdens mijn loop”uurtje”, viel het mij ineens op. Heel raar dat ik het nog niet eerder zag, maar toch… Ik kan mijn voeten zien! En ik vond het heerlijk om ze te zien! Ik zie ze waarschijnlijk alweer langere tijd terug, maar het was mij nog nooit zo opgevallen. Een goed jaar terug kon ik ze nog niet zien, toen hing mijn buik nog in de weg. Nu niet meer. En wat een fantastisch gevoel is dat!

Onderweg moest ik ook even mijn veters vastbinden. In plaats van daarvoor een bank te moeten zoeken en mijn voet daarop te zetten om die veters te binden, kon ik nu gewoon door mijn knieën bukken, en zonder problemen zo ook weer opstaan.

Het is weleens anders geweest.
Ik herinner mij een avond op de wei in Werchter enkele jaren terug. (ja, alweer daar ja 😉 ) Het was bloedheet, ik was ’s middags gevallen, en mijn knie deed pijn. Heel veel pijn. En dus was ik gaan zitten. En toen zat ik neer, en geraakte gewoon niet meer recht. Maar echt gewoon totaal niet. Toen mijn concertmaatje mij wou rechttrekken, lukte dat ook niet. Ah neen, ik was gewoon een zak bloem, niks spieren, ik kon mezelf niet eens recht duwen. De enige manier om recht te geraken was door mij eerst op mijn knieën te draaien, om dan zo recht te staan.
Ook dat is nu voorbij. Als ik nu op de grond zit, kan ik gewoon weer rechtstaan vanuit zit. Heerlijk gevoel, ik geniet er keer op keer van als ik dat doe. Ik doe het soms ook gewoon nu om mezelf te bewijzen dat ik het nog steeds kan.

Goed 10 maanden geleden was dit. En wat ontdekte ik vandaag? Ik kan niet alleen mijn voeten zien, maar ook mijn bovenbenen! Heel raar is dat zo allemaal, die ontdekking van mezelf. Want je voeten niet kunnen zien? Je bovenbenen niet kunnen zien? Ja, inderdaad, die zag ik helemaal niet! Het is ook heel raar om een T-shirt uit de kast te trekken, en die nu plots tot op je knieën te zien vallen.
Verwondering, dat is eigenlijk het woord. Al lijkt het ook een beetje ‘a kind of magic’. Want ik ontdek die dingen altijd zo ‘ineens’, terwijl het wel een proces is van maanden en maanden en maanden.
Ik vond overigens vanochtend toch nog dat mijn buik nog ferm in de weg hangt. En ja, ik weet wat ik daaraan kan doen om die te verstevigen. Buikspieroefeningen!  En laat mij die nu heel graag doen. Not!  😉
Advertenties

3 gedachten over “Verwondering

  1. gezond5

    Leuk hè hoe je aan je zelf alles ziet veranderen,hoeveel keer ik het nu al heb gezegd en nog zal zeggen weet ik niet , jij bent een voorbeeld voor mij en ik heb heel veel bewondering voor jou!Super bezig Sandra!

    Like

  2. pipsesippi

    Beloof mij één ding. Als je om één of andere reden moest overwegen om een t-shirt te dragen die tot op je knieën valt, draag er dan geen legging met luipaardprint onder. Tenzij je natuurlijk een luipaardprint-ceintuur om je middel bindt. Ja, ik voel mij een beetje Jani vandaag 🙂

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s