Een Liebster Award

Het is nu toch al een paar maanden geleden, dat ik begon met deze “my thoughts are like butterflies”-blog. Nog altijd komen mijn gedachten mij aanfladderen, nog altijd zijn ze even snel weer weg. Sommige kan ik vangen, anderen weer niet. Het is maar wat er mij in het leven komt aanwaaien, denk ik.

Ik ben deze blog eigenlijk begonnen omdat ik mijn verhaal over mijn gewichtsverlies kwijt wou. Ik wou mensen via mijn blog laten zien dat afvallen kan, dat je je levensstijl kan aanpassen, dat sporten met overgewicht echt wel kan. Al zou ik maar 1 iemand via mijn blog kunnen overtuigen om dezelfde weg op te gaan als die die ik nu bewandel, dan zou ik dat fantastisch vinden.
En verder schrijf ik ook gewoon graag. Ik schrijf omdat ik daar zin in heb, omdat ik daar ook behoefte aan heb. Echter, ik schrijf onregelmatig. Vaste rubrieken? Teveel gedoe. Vaste regelmaat? Daar begin ik niet aan, want dan verzuip ik binnen de kortste keren in de door mezelf opgelegde regelmaat. Met andere woorden: ik doe dus maar wat, en voor mezelf is dat ok.

Daarom dat ik meestal ook niet meedoe aan ‘blogopdrachten’. Echter, een paar weken geleden kreeg ik een ‘Liebster Award’ van een wijze madam. Een watte? Een Liebster Award dus, en ik citeer: “De Liebster Award is bedoeld om relatief kleine blogs in het zonnetje te zetten en de persoon achter de blog wat beter te leren kennen door middel van een reeks vragen.”

Wat betreft dat beter leren kennen denk ik dat beter al niet meer kan. Ik laat hier best al het achterste van mijn tong zien. Schrijven over mijn gewichtsverlies moet zowat het meest persoonlijke zijn wat ik in jaren geschreven heb. Maar omdat ik voor wijze madammen best wel een uitzondering wil maken, doe ik het dit keer gewoon. Ook omdat de vragen mij op het lijf geschreven zijn, uiteraard. Hier gaan we:

1. Wat is je favoriete taart?
Lap. Al gelijk een dilemma. Want ik lust alle taart. Créme fraiche, créme au beurre, aardbeien, fruit. Welke moet ik nu kiezen? Bestaan er gecombineerde taarten? Zo eentje waar je van alles wat kan proeven? Goh… bon. Kiezen is verliezen vrees ik, maar dan toch maar: een flantaart! Want ik eet zo graag pudding! Jammmmm!

2. Welke once-in-a-lifetime-experience zou je toch nog eens opnieuw willen doen?
Goh… ik ben echt niet goed in kiezen, zo blijkt. Alweer. Hmz… maar toch. Als ik écht moet kiezen, dan ga ik voor die maand waarin ik als jobstudent in de Ardennen gewerkt heb. Een hele maand weg van huis, op mijn 17de. Ik zou er, als ik het opnieuw zou mogen doen, nog veel meer uithalen dan wat ik er nu uitgehaald heb! Wat een mooie maand was dat! Het was ook daar waar ik voor de eerste keer vallende sterren zag… sommige dingen blijven gerelateerd aan andere dingen.

3. Waar mogen ze je ‘s nachts voor wakkermaken?
Hangt ervanaf hoe lang ik al slaap enzo. Ochtendhumeur, weetjewel. Maar toch: natuurfenomenen! Echt waar! Die vallende sterren waarvan in puntje 2 sprake… maak mij maar wakker! Liefst in goed gezelschap, voor dat goede gesprek erbij. Zo ’s nachts, dat heeft dan toch iets dubbel magisch.

4. Met welke kleur zou je jezelf vergelijken?
Hahahaa, makkie! Vandaaaaaaaaaaaaaaaaag is roooooooooooooooooooooooooood! Ik kweel het niet voor niets altijd met Marco mee! Rood is echt mijn absolute lievelingskleur! Los daarvan, denk ik dat ik ook gewoon zoals die kleur ben: soms uitbundig brutaal, een andere keer weer intimistisch stil. Net zoals het liedje, dat traag start, en heel uitbundig verdergaat! Oja, dat bén ik!

5. Wat is je ultieme feel good nummer?
Ik had het hierboven al over Rood, dus ik moet hier wat anders kiezen. Goh… het is raar, maar mijn ultieme feel good nummer, dat is absoluut Rick Astley. Jeps, de Rick. Alleen al van de eerste 5 seconden van dat nummer word ik altijd vrolijk. Op de tweede plaats zou ik toch voor “The final Countdown” van Europe gaan. Uhu ja. Ook daar word ik altijd weer vrolijk van. Bon Jovi, “Livin’ on a prayer“, die ook ja. Er zijn er nog wel eigenlijk, ontelbaar veel feel good nummers. Maar toch… zet de Rick maar op nummer 1. En speaking of.. ik ga het nog een keertje spelen, alle excuses zijn goed!

Never gonna give you up, never gonna let you down
Never gonna run around and desert you
Never gonna make you cry, never gonna say goodbye
Never gonna tell a lie and hurt you

Bon.. om te eindigen: normaal gezien moet ik de fakkel nu doorgeven. En dan is het moment daar waarop ik eerlijk moet toegeven dat ik weinig blogs écht volg. En dat ik dus bijgevolg niemand zou weten die ik kan nomineren. Ik zei het al: ik ben eigenlijk geen échte blogster, ik doe daarvoor te graag mijn eigen goesting. 😉
Evenwel vond ik het wél een eer om genomineerd te zijn. Dikke merci, Annelore!

Advertenties

8 gedachten over “Een Liebster Award

    1. Sandra Berichtauteur

      Jajaja, dat is ze helemaal, de perfecte flantaart! Ik heb er al goesting in!
      Ennuh… dikke merci voor het supermooie compliment, amai. Daar ben ik toch efkes niet goed van, van dat wit! 🙂 *blink*

      Like

      1. Patrick Vansteenkiste

        Ik kijk er al naar uit om volgende lente tesamen een 5 km af te werken terwijl jij mij laten genieten van je zangtalent 😉 Ik zal tegen dan ook een liedje inoefenen zodat je beseft dat het altijd nog veel veel slechter kan 😛 (zonder mij nu al te willen uitspreken over je zangtalent hoor)

        Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s