Dwars door Mechelen

Vandaag was het dan zover. Die jogging waar ik eerder deze week al nerveus voor was, Dwars door Mechelen. Niet dat ik vandaag niet meer nerveus was… oewie! De zenuwen gierden door mijn keel, een keel waar ik trouwens maar amper iets eetbaars kon doorkrijgen. Dat we net vandaag geen water hadden doordat er vannacht hier ergens in de buurt een waterlek geweest was, is ook niet zo handig als je zenuwachtig bent.

Maar goed, uiteindelijk stonden we dan toch, meer dan goed op tijd, in de Nekker. Nummer en T-shirt afgehaald, en toen kon het aftellen beginnen.

En dan sta je daar, tussen die massa, te wachten tot het startschot gegeven wordt. En dan denk je bij jezelf: Wat doe ik hier? Waarom doe ik dit? Ga ik dat wel kunnen? Waarna ik mezelf onmiddellijk moest terechtwijzen: ja, tuurlijk ga ik dat kunnen, ik loop meermaals per week 5 kilometer!

En dan ineens is het van datte: de start wordt gegeven, en de massa zet zich in beweging. Nog geen 100 meter ver gingen er mensen mij al voorbij sprintten. Rare vogels, ze moeten nog 4,5 kilometer! Bijna 1 kilometer ver, de brug op. Serieus, zijn er hier nu mensen al aan het stappen? Hebben zij dan wel getraind? En uithijgen? Serieus? Wat gaan zij de volgende kilometers doen? Mijn zelfvertrouwen groeide dus met de minuut. Lopers gingen mij voorbij, maar ik ging best ook wel wat lopers voorbij.

Amper 2 kilometer ver, de bevoorrading. Hmz… twijfels. Ik kan best 5 kilometer lopen zonder iets te drinken, maar is mijn mond nu niet erg droog? Ik zal maar een bekertje nemen. En nu drinken. Hoe doen mensen dat, drinken terwijl ze lopen? Toch maar 2 stappen zetten dan, en 2 slokken doen. Ah, daar, een vuilbak, daar mikken we dan dat bekertje wel in. Aye, helaas, nu valt het ernaast. Ik loop toch maar door.

Mooi, we duiken den Botanique in. Mensen, mensen… een klein beetje bergaf, dat is écht niet erg! Daar moet écht niet voor gestopt worden. Bummer dus. Want ik had op dat punt gerekend om zonder veel moeite een klein beetje meer snelheid te maken. Niet dus. Maar de aanmoedigingen van de scouts maakten weer veel goed. Ontelbare handjes geklapt, ontelbaar veel aanmoedigingen gekregen. Veel te snel naar mijn zin liepen we den Botanique weer uit, richting centrum. Goh… zie ik daar in de verte op de Bruul de eersten al niet richting aankomst gaan? Pff… ik moet best nog een stuk. Nog een goede 2 kilometer. Dat is als het 4,5 kilometer is, dat parcours.

Mijn benen voelen best nog goed. Wat zeg ik, meer dan goed. Geen pijn, geen krampen. Dit is best wel leuk. Deze loper, die passeren we ook nog even. En die daar, een paar meter voor mij, die moet ik ook nog kunnen inhalen. Echt waar, leuk dit!

OK, we draaien de markt op. Veel volk, geen volk dat ik ken. Jammer. We lopen dus maar gewoon door de IJzerenleen over. Die moeten we hopelijk toch niet helemaal aflopen? Oh kijk, neen, ik zie ze ginder al draaien. En volgens mijn horloge zitten we ook ruim over de 3 kilometer, dus superver kan het allemaal niet meer zijn.

Wat een stille straat dit. De perfecte plaats voor wat mijmeringen. Doch, voor ik daar aan kan beginnen, word ik al onderbroken. Een dame naast het parcours met haar dochtertje klappen in hun handen. Ik steek mijn duimen op, het dochtertje glundert. De dame ernaast roept dat dit het saaiste stuk van het parcours is, maar dat ik nog even moet doorzetten en er bijna ben!

Mooi zo… nog even tanden bijten dus. En ja hoor, daar draaien we de Bruul al op. Beetje vreemd, om hier te lopen. De laatste keer ik hier was, was om feestkleding te kopen, om te slenteren, om wat te drinken. Neenee, niet aan denken, doorgaan! Vlak voor we de kleine Bruul inlopen, spurtten een paar dames mij voorbij. Ik ben niet helemaal bij de zaak, en pas wanneer ik een vriendin mijn naam hoor brullen, besef ik dat ik dringend mijn tempo moet opdrijven. Ik heb nog wat reserve, het kan nog…. tempo omhoog, en ik passeer toch nog 6 personen. En, vlak voor de meet, nog eentje die het niet meer verwacht had! Woooohoooow! Dit was leuk!

dwars door mechelen

Een ontspannen loopje van – volgens mijn Garmin, officieuze tijd dus – 4,550 kilometer op goed 33’05”. Toptijd voor mij dus! Ik duw mijn chrono af, en mijn horloge bevestigd: nieuw persoonlijk record op de kilometer én op de mijl! Jammer dat het geen volle 5 kilometer waren, want een persoonlijke besttijd op de 5 kilometer zat er zeker ook nog in.

In ieder geval: tegen mijn verwachtingen in heb ik ontzettend genoten van deze Dwars door Mechelen. De boodschap is mij ook duidelijk: blijven trainen, en dan zal het waarschijnlijk alsmaar beter gaan. Op naar een volgende jogging dus maar!   😉

De Manenblusser daarna was dus eigenlijk ook heel erg verdiend! (De bloem kreeg ik trouwens van de ober van dienst, met de mededeling dat dat nog overschot van de Dag van de Klant van gisteren was. Niettemin: schoon bloem van ne schone vent, meer moet dat toch ook weer niet zijn? 😉 )

manenblusser

Advertenties

5 gedachten over “Dwars door Mechelen

  1. Patrick Vansteenkiste

    Knap gedaan, Sandra. Ik wist dat je dit zonder problemen zou uitlopen. De sfeer in Dwars door Mechelen is altijd heel goed. In oktober is er ook Dwars door Hasselt, wel iets verder weg natuurlijk, maar wel heel vergelijkbaar en een al even toffe sfeer en mooi parcours vergelijkbaar met Mechelen …. moest je toch nog zin hebben om dat persoonlijk record op de 5 km aan flarden te lopen (Hasselt is trouwens een volle 5 km). Nogmaals proficiat.

    Like

  2. pipsesippi

    Goed gedaan Sandra, mijn eigen “dwars door Mechelen” beperkt zich meestal tot aan de Vismarkt. Gisteren deed ik mijn eigen “dwars door de bossen”, maar dat kan je zelf wel lezen 😉

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s