De wet van de tegenwind

Sinds enige tijd rijd ik een 3-tal keer per week met de velo naar het werk. 7,5 kilometer heen, en ook weer terug, uiteraard. Af en toe las ik een extra lusje in, maar de brug onderweg, die blijf ik vervloeken. Wat een hel eigenlijk. Al is het waarschijnlijk een hel omdat ik er zo tegenop kijk. Letterlijk dan. Ze doemt voor me op, en ik moet erover. Aargh! Mijn benen verzuren telkens ergens halfweg bergop, en dan lijkt het alsof ik stilval.

brug perk

Overigens, de laatste 2 weken is het alsof dat fietsen niet meer zo geweldig goed gaat. Daar waar ik eerst per kilometer onder de 3 minuten fietste, doe ik er nu per kilometer een 20 seconden langer over. In het beste geval. En ja, ik weet dat dat geen ramp is, maar toch… ik vraag me af hoe dat komt.

Vanochtend reed het echter allemaal wat beter, wat smoother. Er was niet teveel wind, en ik fietste vlotjes de kilometers weg. Over die wind trouwens… ik heb altijd, maar dan ook echt altijd, tegenwind! Ik vraag me serieus af hoe dat komt.
Vertrek ik ’s ochtends thuis, dan heb ik tegenwind. Wat ik dan op zich niet erg vind, want de eerste anderhalve kilometer gaat heel lichtjes bergaf. En in stilte hoop ik dan op meewind op de terugweg. En elke keer weer is dat tegen mijn gilet! Trappen moet ik, heel hard trappen. En dan zie ik de mensen langs de overkant gezwind rijden. Aja, die hebben meewind. Ikke niet. Altijd tegenwind, tegenwind. Het lijkt wel 1 of andere wetmatigheid: daar waar Sandra rijdt, zal er tegenwind zijn! Ik weet het niet… ’t is natuurlijk wel goed qua weerstand, maar bon ja… af en toe zou ik het ook weleens gemakkelijker willen. Uiteraard.

Maar goed, vanochtend fietste het dus, met verbazend weinig wind, vlotjes. Heel vlotjes. Zelfs automobilisten stopten om mij over te laten aan het ronde punt. En ook aan het bruggetje bleef een vriendelijke vrachtwagenchauffeur ven wachten tot ik overstak. Dus even doortrappen, en een bedankje naar meneer gooien…. en toen hoorde ik een gerammel en trapte ik door. Letterlijk dan. Stoppen dan maar… wat ook de enige optie was, want niet alleen ik trapte door, mijn trappers trapten ook door. Bizar, raar. Even checken. Mijn ketting, lag die eraf? Oew, sterker nog! Die lag gewoon op straat. Aye! Probleem! Miserie! Doemme hé!

Ketting opgeraapt, handen vol olie, ketting over de bagagedrager gedrapeerd, en de laatste 200 meter dan maar te voet, met de fiets aan de hand. Gelukkig was het maar 200 meter meer. Stel dat dat eerder gebeurd was, dan had ik daar schoon gestaan en te voet verder gemoeten!
Op de trap richting douche kwam ik een andere fietser tegen. Hij zei iets van een viske, en dat tussen de schakels zetten, maar dat hij dat nu niet bij de hand had. Nah… ok… dat zou manlief bellen worden om mij te komen halen. Bummer!

Een collega sprak echter ook van zo’n viske. En dat je dat in een fietsenwinkel kan kopen, en dan kan je weer door. Hij kon dat dan ook fixen voor mij. Ik dus ’s middags een beachcruiser geleend op het werk, en richting fietsenwinkel gefietst, achter een viske. Maar viskes, dat bestaat dus niet meer, zeggen ze daar. Het is nu een schakel die je er moet tussen klikken. Gemakkelijk, zo leek het. En dat voor 50 cent!

Ikke terug richting bureau, collega leende wat tangen bij onze technische mensen – er was wel wat spraakverwarring over een watertang die eigenlijk een vogelbektang ofziets heet, ik persoonlijk vond het eerder op een dino gelijken – en wij dan op naar mijn fiets. Fietstassen eraf, fiets ondersteboven, en in no-time waren mijn collega zijn handen ook pottezwart. Gelukkig had hij vandaag een witte T-shirt aan! Qua timing kon dat ook wel tellen. 😀

Maar in ieder geval: een goede 10 minuten later lag mijn ketting gefixt en al terug op mijn velooke. Dat vraagt dus om een traktatie 1 van de volgende dagen. Dat is wel het minste. Want ik kon weer naar huis fietsen. Tegenwind, uiteraard, of wat had je anders gedacht! 😉

Advertenties

3 gedachten over “De wet van de tegenwind

  1. gezond5

    Moest toch even lachen bij het lezen van je blog:-)ik weet ook niet hoe dat komt maar heb dat al veel mee gemaakt,zelfs hier wij wandelen heel veel aan zee wind recht in gezicht,kom je terug zelfde liedje waarom weet ik ook niet:-)

    Like

  2. Pingback: Koffiekoeken, en de rest… | My thoughts are like butterflies

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s