Mank jij?

“Mank jij nu?”, vroeg een collega mij deze middag na het eten. Ja, ik mankte, want ik had pijn in mijn knieholte. Het voelde als een soort van stijfheid van mijn spieren, maar het was toch wel een hele rare plek om stijf te zijn?

Wat had ik gedaan waardoor die knieholte zo stijf kon zijn? Of was het toch weer een blessure? Van het schilderen vorige week kon het alvast niet meer zijn.
Maar wat was dat met mijn linkerhand? Ook al zo stijf. Vooral dan de wijs- en middenvinger. Nochtans, ik had niemand de middenvinger gegeven. Ik had het anders wel willen doen, afgelopen dinsdag. De middenvinger aan 3 trutjes die voetbal stonden te kijken en elke keer ik lopend passeerde elkaar even aanporden en gniffelden. Dus tijdens rondje 3 was ik er klaar voor: als ze het nog eens deden, zou ik mijn meest stralende glimlach opzetten en hen de middenvinger geven. Helaas… het feit dat ik nog steeds aan het lopen was, maakte dat hun interesse helemaal weggedeemsterd was. Wat jammer! 😉

Maar wat had ik dan nog meer gedaan? Maandag had ik gefietst, dinsdag gelopen, woensdag ook gefietst. Wacht.. woensdag. Dat was komende van het werk, met die zware benen. Zware benen waarvan ik vond dat ze op een gegeven moment weer wat lichter aanvoelden, en dat ik dus vond dat ik best nog een extra lusje kon fietsen. Waar ik 2 kilometer verder alweer spijt van had. Zware benen, ik kreeg mijn trappers niet goed rond, brug 2 oprijden was een ware marteling… blegh dus. Daar waar ik meestal in het hoogste verzet trap, was het nu toch 2 klikjes lager. Nog meer blegh, ik trap niet graag lichter, want dan moet ik meer omwentelingen doen om dezelfde afstand te overbruggen.

Maar goed… stijve knieholte dus, en manken. En ik had afgesproken op training vanavond, om te lopen. Hmz… kon ik dat nog afbellen? Zou ik niet beter in de zetel gaan zitten, wijntje erbij, en wat rusten?
Ik had het anders wel beloofd, om samen met iemand te lopen. Een loopdate dus. Ik kon het eigenlijk niet maken er niet te zijn. Misschien moest ik het maar gewoon proberen?

Het stappen van de auto naar de kleedkamer was al mankend. Eens in de kleedkamer, helemaal omgekleed en met mijn sportschoenen aan, ging het precies al wat beter. De dame waarmee ik zou lopen kwam ook toe, en ik besloot het gewoon te gaan proberen. Beetje voorzichtig aan, en als ik echt teveel pijn kreeg, zou ik verstandig stoppen.
Dus wij weg. De startknop van het horloge ingeduwd, en.. niks.
– Als we op start drukken, moeten we eigenlijk wel starten met lopen ook hé
– Allez vooruit, laat ons dan maar beginnen

Om maar te zeggen: echt veel goesting was er niet. Doch, eens gestart liep het wel lekker. Ik loop best wel graag en veel alleen, maar samen met iemand maakt toch dat het nét iets makkelijker loopt. 1 rondje Finse piste, 2 rondjes, nummertje 3 ging ook nog vlot… ik besloot om dan toch maar weer voor de 5 kilometer te gaan. Nog een extra rondje dus. Feit is: eens ik beslist heb hoe ver ik ga lopen, en vooral wanneer ik ga stoppen, is het lastiger lopen. Ik ben dan plots moe, ik wil dan ook sneller gaan lopen, ik krijg het lastiger om mijn ademhaling onder controle te houden. Het zit puur tussen mijn oren, dat weet ik… en het helpt dan ook niet dat ik op mijn horloge kan zien hoeveel ik nog moet: nog 750 meter. Nog 600 meter. Nog 450 meter. Tergend traag lijkt dat plots allemaal te gaan. En maar blijven checken, hoewel ik best wel weet tot waar ik ongeveer moet. En dat dat best nog een eindje is. Al is dat eindje ook wel heel relatief.

En toch was ik blij toen mijn horloge ‘piep’ zei bij kilometer 5. Yes yes yes! Eindelijk nog eens 5 kilometer gelopen! Niet dat ik eraan twijfelde of ik het nog kon, dat niet. Maar het effectief doen, is toch nog wel net iets anders. Maar ik kan het nog. Bevestiging, altijd fijn. Dat, en het feit dat nu al 2 mensen mij deze week zegden dat ze vinden dat ik wat sneller loop dan ‘eerst’. Nu… sneller loop ik niet (dat kan ik checken), maar ik loop wel vlotter. Oefening baart blijkbaar wel kunst. Lopen is geen opgave meer, het is meer iets geworden wat ik ook écht leuk vind. En zeggen dat ik eerst zomaar in de zetel wou gaan hangen! 🙂

Advertenties

4 gedachten over “Mank jij?

  1. Patrick Vansteenkiste

    Ja, ik mank … alhoewel manken bij mij een eufemisme is 😀 Ik zou het eerder omschrijven als huppelen, maar dat terzijde.
    Toch maar opletten, Sandra, met die pijn in de knieholte (zeker als die blijft aanhouden).
    Het gevoel dat je hebt eens je beslist hebt om voor 5 km te gaan, ken ik ook. Zolang je loopt zonder echt einddoel, verloopt het vlotjes maar als je beslist om voor 5, 10 , … te gaan, is er altijd een soort van mentale barrière. Dan begin ik trouwens ook altijd af te tellen, nog 5, 4, … In feite mag je dat niet doen maar ik denk dat velen dat doen.
    Ik heb al gemerkt dat ik dit minder (of zelfs niet) doe als ik een totaal nieuw parcours neem. Misschien een tip 😀
    Maar voorlopig geen oude of nieuwe parcours dus voor mij. Ik blijf voorlopig nog enkele weken verder huppelen …

    Like

    1. Sandra Berichtauteur

      Ik heb wat rust ingebouwd nu Patrick, ik loop pas terug op dinsdag. Ik heb zelfs de fiets laten staan gisteren. En nu is het toch precies weg, even afwachten nog.

      Een nieuw parcours is niet altijd evident, gezien we altijd in Vilvoorde lopen. Of toch quasi altijd. Ik loop nu voorlopig rondjes op de Finse piste, omdat dat toch wat zachter loop. Die 5km wou ik absoluut nu lopen, omdat ik einde september Dwars door Mechelen loop. Ik wil dat daar wel goed doen en niet stappen. 😉

      Ik hoop dat voor jou het huppelen binnenkort ook stopt en dat je weer mag gaan lopen. Is er op zijn minst toch al wat beterschap??

      Liked by 1 persoon

      1. Patrick Vansteenkiste

        Ik weet niet of het iets mentaal is maar ik denk inderdaad dat het de afgelopen dagen de goede kant op gaat. De pijn wordt alsmaar minder (of word ik het gewoon ?). Lopen zit er zeker nog niet in maar stappen gaat al iets vlotter (de huppels worden kleiner 😀 ).
        Wie weet kunnen we in Mechelen samen de 5 km lopen (dat ik voor mezelf al een heel groot succes noemen dan). Hopen dus maar …. en onszelf goed blijven verzorgen en niets forceren.

        Like

  2. pipsesippi

    Een stijve knieholte… Gelukkig nog nooit gehad. Klinkt pijnlijk en vooral ambetant. Een stijve poep heb ik al wel gehad (paardrijden iemand?). Dat paard had achteraf niks, zo’n dingen vind ik gewoonweg niet eerlijk!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s