Sterren kijken

Het zal wel iets emotioneel nostalgisch zijn. Sinds ik het op mijn 17de in de Ardennen het voor het eerst zag, kijk ik er elk jaar opnieuw naar uit: vallende sterren in augustus.
Dat dat niet echt vallende sterren zijn, dat weet ik. Jaja, ik ken de theorie: de aarde passeert de meteorenzwerm de Perseïden, en het heet de Perseïden omdat het afgeleid is van het sterrenbeeld Perseus . Enzovoort enzoverder.

Soms zitten de omstandigheden niet mee, en is er bijvoorbeeld teveel bewolking. Maar dit jaar was het helemaal top: een klare sterrenhemel, en geen maan te zien. Ik was er klaar voor. Ik was ook klaar met mijn wensenlijstje. Nu ja, lijstje. Zie, ik weet ook wel dat het allemaal onzin is, dat het geen vallende sterren zijn, en dat wensen dan helemaal niet uitkomen, maar toch… het hééft iets, wensen doen bij vallende sterren.

Dus ik vannacht naar de tuin, en mij daar in een makkelijke stoel geïnstalleerd, richting Noordoosten. Ik zat eigenlijk nog maar net, en er viel al eentje. Yes! Mijn belangrijkste wens, die kon ik al doen. Wat die was? Dat mag ik eigenlijk niet zeggen, maar hij was niet voor mezelf. Hij was voor iemand die het kan gebruiken.
En toen kwam ster nummertje twee. En deed ik plots dezelfde wens. Opnieuw. En nog eens. En nog eens. Want soms kan een mens echt wel wat meer gebruiken dan 1 wens bij een vallende ster.

Zo liggend onder de nachtelijke hemel, alleen en in stilte, overvalt je dan ook nog eens een gevoel van onmetelijkheid, van oneindigheid. Zo klein in dit grote universum. Ik hoef eigenlijk ook niets voor mezelf te wensen. Ik heb alles wat ik me maar kan wensen. Een warm thuis, leuke kids, een geweldige familie, fijn werk met fijne collega’s, een goede gezondheid.
Ach ja… er blijft natuurlijk altijd wel iets te wensen, zoals eindelijk dat streefgewicht halen en 10km/u lopen bijvoorbeeld. 😀 Maar dat zijn  dingen die ik zélf in de hand heb, waar ik zélf aan kan werken.

En dat allemaal beseffend – ik ben toch zo’n emotionele trien – liepen er plots weer tranen uit mijn ogen. Tranen, omdat ik heel graag wil dat die ene wens uitkomt, tranen omdat ik besef dat ik een gelukkig mens ben, tranen omdat het leven zo mooi kan zijn. Dichter dan dit komt een mens niet bij de hemel denk ik. 😉
Dat wordt overigens nog wat, als ik ooit dat Noorderlicht ga zien….

Look at the stars,
Look how they shine for you,
And everything you do,
Yeah, they were all yellow.

(c) Coldplay – Yellow

Advertenties

9 gedachten over “Sterren kijken

  1. pipsesippi

    Schoon stukje… heb vannacht ook geprobeerd om vallende sterren te zien maar de lucht hing hier vol paparazzi met hun lichtflitsen… 🙂 Toch één kleine opmerking: Koudspel… Neeje neeje neeje!!!! :-)))

    Like

  2. Pingback: I wish… | My thoughts are like butterflies

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s