Naar de kiné

“Ga maar naar de kiné”, zei de dokter maandag. Bij thuiskomst belde ik dus maar gelijk, ik kon het maar gehad hebben. En gelukkig had hij voor deze week nog een plekje over. Wat ik bij de kiné kon verwachten: ik had totaal geen idee! Ik was dus best wel een beetje nerveus, toen ik richting kiné-praktijk stapte. Stapte ja, het is maar net achter de hoek. Ik had mij trouwens al weleens afgevraagd, toen ik daar passeerde, wat voor kiné dat nu precies was. “Manuele therapie” staat er immers ook groot op het raam, met daaronder “kinésitherapie”.

Na het inleidend gesprek – waar heb je last, sport je veel, wat doe je allemaal – mocht ik T-shirt en short uittrekken. OK, dit was voor mij toch even slikken, want ik wil liefst van al alles zoveel mogelijk bedekt houden. En met alles bedoel ik dan eigenlijk vooral die buik. Mentaal moest ik dus toch weer even een drempeltje over (“komaan Sandra, niet onnozel doen, die mens zit per dag zoveel diverse lichamen”), en toen ging het wel weer.

Of ik nu echt last heb van een pees of een spier in mijn lies, daar twijfelt hij namelijk aan. Want bij de oefeningen die ik eerst moest doen, blijkt dat het bovenste gedeelte van mijn rug redelijk vast zit. En daar zouden de problemen in de lies weleens van kunnen komen. Alles hangt aan alles, inderdaad!

Dus tafel op, en spierspanning testen. Pijn? Ja, neen, enkel in mijn spieren. Wat hij overigens weglachte, “want je mag ook wel iets voelen”. Tss… ja… trof ik dat weer, eentje zonder medelijden. Alweer! 😉
Enfin… na de mishandeling van mijn beenspieren, begon hij aan mijn rug. Waarbij hij ook zei dat ik van hem best mag lopen. Niet opbouwend, maar wel onderhoudend. Dus rustig aan, enkele kilometertjes, maar niet overdrijven. Net genoeg om de conditie te onderhouden. Want “ik weet hoe het is met sporters als die te lang langs kant moeten zitten”. Wooohowww! Hij noemde mij een sporter! Echt waar, serieus! Ik zit er nog altijd van te blinken!

Maar toen hij op mijn rug ging duwen, wist ik waarom ik mocht sporten: hij duwde begot alle lucht uit mijn longen! Of zo voelde het toch.

Waarna ik mocht gaan zitten. Niet zomaar met de benen bungelend over de rand… nope… net tegen de rand aan, benen een stuk mee op de tafel. En dat ik mij mocht laten hangen? Ehh??? Pardon? En wablieft? Als die mij hier moet tegenhouden, dan val ik sebiet van die tafel? Ik ging dus als vanzelf mijn spieren opspannen, omdat ik toch ook nog steeds in mijn achterhoofd met dat gewicht zit.
Alle zorgen bleken voor niks. Dat ging gelijk iets van niks, al zei hij er wel bij dat hij blij was dat hij dit niet 2 jaar eerder bij mij had hoeven doen, met meer dan 30 kilo meer. 😉

Ik werd daar dus – langs 2 kanten – uitgewrongen gelijk een vod. Ik kan niet zeggen dat het echt deugd deed, maar alles voor het goede doel natuurlijk, op termijn weer pijnvrij kunnen lopen. En dat lopen, dat zal ik dan ook maar doen. Tegen dinsdag graag 2 keer astublief!

Ik ben daar dus met een geweldig goed gevoel buiten gekomen. Het blijft wonderlijk, die lichtere wereld. Gewoon doen wat andere mensen al heel hun leven lang normaal vinden… het is een ontdekkingsreis op zich voor mij. De wondere wereld van het minder wegen, ik voel dat ik mij daar op termijn helemaal in thuis ga voelen. 😉

Advertenties

3 gedachten over “Naar de kiné

  1. Marianne

    Wat ben ik blij voor je dat je mag lopen, al is het “onderhoudend”, het zal je een goed gevoel geven, daar ben ik zeker van ! Geniet van je loopsessies !

    Like

  2. Marleen

    Heb jij geluk, een manueel therapeut om de hoek, ik moet voor de mijne een halfuur rijden.Fijn hé dat getrek en gesleur maar troost u,het helpt, je gaat het nog ondervinden.Die van mij is een kop kleiner en weegt zeker 30 kg minder dan ik en toch heeft dat kracht dat manneke.Ik denk dat dat een techniek is,hoe kunnen die anders zo’n model als ik opvangen…Ik heb er hier op 10 min rijden ook eentje maar deze vertrouw ik,dat bouw je op.Heb geen zin meer om met de billen spreekwoordelijk toegeknepen te zitten en bang af te wachten wat er nu volgt.En de kleren tja,dat is verschieten hé.Die van mij maakt nu na een jaar of vier zelfs de haakjes van mijn bh los als ik plat om m’n buik lig.De eerste keer verschoot ik mij het apezuur.Maar ja die wervels van mij zitten muurvast na een tijd en toch wel zeker op die plek het meest.Ik ga enkele keren per jaar ‘voor ‘ t groot onderhoud’, mhaha.Moest ik dat niet doen + de oefeningen die hij mij heeft aangeleerd, ik
    zou ondertussen niet meer kunnen bukken en ik ben nog maar 53.Succes Sandra volhouden, met alles en proficiat met uw nieuwe ster.Marleen(poppy van ww).

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s