Onzekerheid

Bon, ik en kleding, kleding en ik. Het is geen match made in heaven, dat weet intussen zoal iedereen.

Vandaag is het eindelijk weer eens festivaltijd, Werchter Classic (jaja, ik weet het, we worden oud, en blablabla), en bij een festival hoort voor mij een afgeknipte jeans en een of andere versleten T-shirt. Weinig fashionable inderdaad, maar wél lekker makkelijk.
Echter, met de slopende tropische temperaturen van de laatste dagen begon ik daaraan te twijfelen. Want ja… ik ben ook gezegend met een lichte huid (mét sproeten) en verbrand nogal makkelijk. En ik kan niet zo goed tegen de warmte. Al merk ik wel dat dat beter gaat sinds ik die paar 30 kilootjes kwijt ben.
Dus ja.. .vervelend. Want wat trek ik aan opdat ik niet teveel huid blootstel? Een collegaatje reikte een leuke oplossing aan: koop een los hemd met lange mouwen in een witte lichte stof (het zijn toch solden), en ga voor een soort van bohémien-look met daaronder een short. Ik was mee! Echt! Ik was mee! Ik zag het al voor mij! Een soort van plaatje uit een modeboekje.

Enige probleem: daarvoor moest ik gaan shoppen. En shoppen, met dit weer, daar heb ik geen zin in. Dus jah… dat hemd, dat is al van de baan. En die short.. eigenlijk is dat niet handig. Te weinig zakken in vergelijking met een jeans. Ik moet toch ook ergens met mijn drankbonnetjes naartoe?
Dus ja, je voelt het al komen: ik zette toch maar weer de schaar in een jeans. De vorige waarmee ik dat deed kan ik niet meer aan wegens nu écht véél en véél te groot, dus dan maar deze. Deze is een maatje kleiner, en nog niet écht heel veel te groot. Wel te groot dus, maar maar een ietsiepietsie. Kortom: een makkelijke broek voor zo op een festival.

Schaar erin, en dan jeans aantrekken. Oeps… ik vond ze te kort. Dochter erbij geroepen, zij vond het wel ok. Ik twijfelde. Want zo kort… en al dat been dat je dan ziet?
Tweede opinie, manlief gevraagd of hij het wel ok vond dat ik zo richting festivalwei zou gaan. Ook hij vond het ok. Maar ik dus nog altijd niet. Ik twijfel nog altijd. Ik weet het niet.

Langs één kant: och, het is maar om tot daar te fietsen (uhu, vandaag pakken we het sportief aan en fietsen we naar het festivalpark (en ook weer terug hopelijk), het zijn toch maar ene luttele 15 kilometertjes). En om van daaruit naar de wei zelf te te stappen. En op de wei rond te hangen. En hier en daar een pintje/watertje te drinken met dees en gene. En om te gillen naar de Robbie. En om te gaan meestampen op Faithless. Zou moeten kunnen.

Zucht… waarom, waarom ben ik er dan zo onzeker over? Ik kreeg gisteren nog een welgemeend complimentje van de buurvrouw, “dat ze het nu toch wel weer goed zag dat er een pak af is”.
Dus dat stukje been, dat kan toch best? Het is ook niet dat ik er hotpants van gemaakt heb, het is nog altijd een broek tot een stukje net boven de knie.

Ok, ik maak mezelf misschien gek. Misschien zou ik me beter al eens bezighouden met de fietsroute naar Werchter. En met hoeveel cafeetjes er op die route liggen… iemand enig idee? 😀

Advertenties

6 gedachten over “Onzekerheid

  1. sheenaichigo

    Niet te hard over nadenken, serieus! Het klinkt goed en als dochter en manlief het goedgekeurd is, gewoon gaan en je amuseren! 😀
    Ik ken het gevoel echter wel, zeker gezien het tegenwoordig de keuze lijkt te zijn tussen superlange of superkorte rokken/kleedjes, maar wie denkt er aan een short als je kunt meegillen met de Robbie?
    Veel plezier! 😀

    Like

  2. Veronique

    Niet twijfelen en luisteren naar de huisgenoten. Je zult ongetwijjfeld genoten hebben van Robbie en je van al de rest niet te veel hebben aangetrokken

    Like

    1. Sandra Berichtauteur

      Hahaha… wel, ik heb eerst nog een andere broek afgeknipt, tot net boven de knie. Maar toen ik die aantrok bleek die véél te groot, ik moest ze tot net niet onder mijn oksels optrekken (bij wijze van spreken 😉 ). Dus het is bij die net iets te korte (in mijn ogen) afgeknipte broek gebleven, en niemand heeft erover gepiept. 😉

      Like

  3. pipsesippi

    Ewel, op dat eigenste moment zaten wij een paar kilometer verderop te barbecuen (schrijf ik dat goed?). Wij hadden als gastheer een oude hippie (de papa) die ons verkondigde dat zijn combat shorts nog niks waren in vergelijking met al die afgeknipte jeansbroeken op Werchter-Classic. Ik denk dat ge dus rustig alle afgeknipte jeans ter wereld kunt dragen zolang ge maar niet die stekkebenen van ons vader hebt… (Geen zicht… Sandra, geen zicht… ).

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s