Bern, Altstadt Grand Prix

8 mei 2015. Gepakt en gezakt stonden we om 6u vertrekkensklaar richting Zwitserland. Nu ja, vertrekkensklaar. Dat is als ik mijn bril zou vinden. Ik was begot zeker dat ik hem mee naar beneden gebracht had. En zonder bril vertrekken was geen optie, want dan zou ik ’s avonds, in de berghut, niet in mijn bed geraken vanuit de wasruimte. Aaargh! Stress! Als dit al de voorbode was van wat nog moest volgen, het zou nog proper worden!

Uiteindelijk geraakten we toch weg, en goed 9u later stonden we, eindelijk, middenin het natuurgebied van de Gantrisch in Zwitserland. Onze berghut op de flank, met zicht op de Gantrisch, stond ons al op te wachten. Nog 1 nachtje slapen, en het was zo ver! Ik zou de Altstadt Grand Prix in Bern lopen, 4,7 kilometer maar wel langs een parcours met serieus wat hoogteverschillen. Lees: eerst bergaf, dan bergop, dan vals plat, om vervolgens weer bergop te moeten. Zoiets. 40 meter omhoog, Heartbreak Hill noemen ze dat dan!

Dus ja, echt gerust was ik er toch niet in. Waarom was ik hier toch ook weer aan begonnen? Al wist ik wel waarom: vorig jaar had ik jaloers staan kijken naar al die lopers. Ik wou dat ook kunnen! Wel dan… ik kon nu 5 km rennen, dus 4,7 zou toch ook moeten lukken? Alleen.. ik had die heuvel berg vorig jaar al een keer te voet gedaan. En die was hoog! En daar kwam maar geen einde aan! En had ik vorig jaar ook al niet veel lopers zien stappen? Serieus… de schrik zat er eigenlijk goed in.

Maar wonder boven wonder sliep ik als een roosje (al kan dat ook wel te maken hebben met die 2 glaasjes wijn bij de spaghetti.. jaja, ik weet het, geen alcohol voor het lopen), en werd ik fris en monter om een uur of 7 gewekt door de vogeltjes. 7u. Serieus, I kid joe not!
Tijd genoeg dus om een licht ontbijtje te nemen en ons klaar te maken om richting Bern te vertrekken. 14u45 was mijn tijdslot, dan startte ik in blok 19. Het laatste blok, het blok vlak voor de wandelaars. Iew… als zo’n wandelaar mij maar niet zou inhalen! En wat als ik toch niet meer kon?
Pfff.. er kwam dus niet veel van ontbijten. Ik kreeg met moeite mijn appel en wat yoghurt binnen. Voor alle zekerheid stak ik dan ook maar een banaan in mijn rugzak. Ik had er beter een fles water ingestoken, maar goed… dat vooraf drinken, dat moet ik echt nog serieus leren. Mijn blaas trouwens ook.
Want ja, ik moest ongeveer 20 minuten voor mijn start in mijn blok staan. 20 minuten. En wat met mijn stress? En wat als ik naar het toilet moest? Wat een gedoe! Nooit meer dit! Echt! Wat doe ik toch mezelf aan? Again!

Enfin, eerst maar dat startnummer afhalen. En de cadeautjes; Dit was wél leuk! 2 goodiebags en 3 paar Asics-sokken, en ik had nog geen meter gelopen!
Maar uiteindelijk moest het dan toch… dus met een hele lichte opwarming richting startblok. Die startblokken, dat was best wel amusant. Elke 2 minuten vertrok er eentje, mét animatie vooraf. De verjaarders werden gefeliciteerd, de oudste en jongste deelnemer afgeroepen, én elk blok kreeg een eigen startschot. Pil 14u45 vertrok ik. Nog altijd pokkenerveus. Eerst naar beneden. Rustig aan, mezelf niet proberen voorbij hollen. Een massa mensen liep, spurtte bijna, mij voorbij. Mensen die op de brug beneden alweer stapten. Nee, oh neen, oh niet met mij! Ik hing mijn karretje aan een groepje lopers die achter een vlag aanholden. Tot ook zij weer te snel gingen. Eigen tempo houden was mij verteld, en dat probeerde ik ook. Al zag ik, een beetje tot mijn schrik, dat ik mijn snelste kilometer ooit gelopen had. Een kilometer verder was het niet anders. Hoewel die weer een stuk bergop liep, hield ik er blijkbaar toch een – voor mij – mooi tempo op na. En ik kon nog steeds. Kilometer 3… die werd zwaarder. Ik voelde dat we langzaamaan weer bergop gingen, en mijn kuiten gingen al protesteren. En drinken, drinken wou ik doen! Waar was die bevoorradingspost? Tal van anderen doken bijna de fonteinen in, maar daar ging ik mijn tijd écht niet aan verdoen. Ik moest en zou binnen zijn in 40 minuten!

De bevoorrading, eindelijk, die kwam als geroepen. Alleen, al lopende drinken uit een beker, kan iemand mij vertellen hoe je dat doet? En die berg op, hoe moest ik daar in hemelsnaam op geraken? Maar ik moest, en ik zou… alweer. Dus voortlopen, al was lopen wel een heel groot woord, want ik kroop zowat omhoog. Helemaal buiten adem, helemaal dood. Was ik gaan zitten, ik was niet meer rechtgestaan voor een uur. Maar inderdaad, het moest. Ik moest door. Helemaal demotiverend werd het toen die Nordic wandelaars mij toch fluks voorbijgingen! Aaaaargh! Waarom stappen die niet op een ander moment? Toen ik eindelijk boven was, draaide de straat naar rechts. Nog geen finish in zicht. En die berg, die lag toch achter mij? Waarom was dit nu nog altijd zo zwaar? Vals plat, het heeft écht zijn naam niet gestolen! En waar lag die finish nu? En dan die gast op die moto, met die cameraman achterop, waarom reed die niet door? Even een kleine versnelling, dan was ik hem voorbij en er vanaf. Voor een paar minuutjes toch. Want even later reed hij alweer voor mij. Gedoe! Dit moest ik niet hebben, in beeld voor zoveel mensen die achter hun TV zaten te koekeloeren naar doodgaande joggers!

Gelukkig kwam ik even verderop mijn redder in nood tegen. Een vriend, die beloofd had een stukje met mij mee te lopen. Hij deed zelf mee aan de 10 mijl, maar kon nog wel een stukje met mij mee. Aan de vooraf afgesproken plaats was hij niet geraakt, maar hij verzekerde mij dat ik maar 750 meter ongeveer van mijn doel af was. Dat ik moest blijven lopen nu, dat ik niet moest stilvallen. Dat achter het hoekje écht de finish lag! En neen, niet praten. Lopen, ademen, dat was alles wat ik moest doen.

Dus ik liep, en ik liep door. Een beetje verder kwam er een bocht naar links, en jaaaaa… daar kwam de finish eindelijk in zicht! Ik geloofde pas echt dat ik er helemaal was toen ik de rode loper opliep. Een miniem sprintje kon er nog uitgeperst worden! Wooohoowwww! I did it! Ik had het gehaald! De zwaarste omloop die ik tot hiertoe al gelopen had, had ik tot een goed einde gebracht, in de méér dan acceptabele tijd van 38:21:03.

En ja, ik was helemaal buiten adem, maar tegen dat ik de hele weg naar de uitgang verder afgestapt had en een beker water had leeggedronken, was ik er weer helemaal bovenop. De bidon Isostar en het flesje Rivella werd ook nog in dank aanvaard. Evenals de banaan. Ik had hier behoorlijk mijn handen vol. Nu nog aan het afspreekpunt geraken, dan kon ik daar wat stretchen. Hehe… het zat erop!

Nooit meer had ik eerder gezegd. Maar na het stretchen, en nadat ik al mijn drankjes op had, bedacht ik mij dat ik volgend jaar, met nog meer training en nog wat kilo’s eraf, misschien een nog betere tijd kan neerzetten. Never say never again??

Advertenties

6 gedachten over “Bern, Altstadt Grand Prix

  1. Patrick Vansteenkiste

    Heel knap gelopen, Sandra, je mag er echt trots op zijn. Die stress voor de start … die zal nog wel een paar keer zijn kop op steken hoor. Zelfs bij mij steek die zo af en toe nog zijn kop op 🙂
    Vanaf nu verwacht ik je ook af en toe eens te zien op een lokale jogging hé … kwestie van het ritme vast te houden en van te leren omgaan met de stress 😉 en, het is logisch dat je tijdens een wedstrijd altijd iets sneller loopt dan je denkt (de adrenaline).
    Nogmaals gefeliciteerd en heel goed gedaan !

    Like

  2. Pingback: Een nieuwe uitdaging | My thoughts are like butterflies

  3. Pingback: Zenuwen voor de ‘wedstrijd’ | My thoughts are like butterflies

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s