Mijn nieuwe bril

Hij staat er! Parmantig op mijn neus. Mijn nieuwe bril. De vijfde ongeveer in heel mijn leven. De vorige was intussen al van 2 werkgevers geleden, dus net geen 15 jaar oud. Nog uit de tijd dat metalen monturen in waren. Deze is anders. Bruin, met gouden tinten erin. Eentje waarmee ik terug kan buitenkomen.

Al heb ik geen idee of ik dat ook effectief ga doen. Want brillen en ik, het is niet zo’n goede combinatie. Want ja, die bril… die maakte mij toch wel het mikpunt van spot in mijn prille jeugdjaren.
Een jaar of 10 was ik, toen ik moest beginnen brillen. Eerst alleen om te lezen, daarna ‘voor altijd’. Dat ‘voor altijd’, dat was al van voor mijn 12de verjaardag, zo snel ging het achteruit met dat zicht van mij.

En goh ja, kinderen zijn hard, heel erg hard. Wat ik allemaal te horen gekregen heb, zomaar zonder reden. Want eerlijk waar, ik was (en ben 😉 ) een superbraaf kind, eentje dat goed studeerde, eentje dat heel erg haar best deed om toch maar binnen de lijntjes te kleuren. Misschien was het dat wel. Dik, goed studeren, veel lezen, en op de koop toe ook nog eens een bril. Ik weet het niet.

Brillenkaske, confituurpot, steriliseerbokaal… en ga zo maar door. Het was niet leuk neen. Die bril (en mijn gewicht, maar dat is dat andere verhaal dat door mijn blog loopt) bepaalde hoe andere kinderen naar mij keken. En ik kon er helemaal niets aan doen, behalve het ondergaan.
En niemand die het nu nog gelooft, maar toen was ik echt een heel stil kind. Heel introvert. Het liefste wou ik verdwijnen, iemand anders zijn… maar dat kon niet.

Ik vermoed dat mijn ouders toch gezien hebben wat een last er met die bril op mijn schouders (neus eigenlijk) lag. Want zo rond mijn 17de verjaardag was het weer tijd voor de jaarlijkse controle bij de oogarts. Mijn pa, die met mij meeging, zei mij dat we ook eens zouden informeren naar contactlenzen. Contactlenzen. Dat was nog vrij nieuw, toen. En duur! En dat ging ook niet zomaar voor iedereen. Maar voor mij was het een beetje de beloofde wereld. Ik heb nog nooit zo uitgekeken naar een bezoek aan de oogarts als toen!
En wat was ik nerveus. Want wat als het toch niet zou gaan, zo’n contaclenzen? Maar volgens de oogarts was er geen probleem. Hij had een paar wat ik mocht proberen, om te zien (pun intended 😉 ) of ik ze verdroeg. Wat wilde ik dat graag! Zelfs als ik ze niet zou verdragen, zou ik nog durven zeggen hebben dat ik er geen last van had. Ik kreeg dus zo’n lens in mijn ene oog, en mocht in de wachtkamer wachten. Een kwartiertje. Daarna het andere oog. Ik moest niet eens liegen, het ging perfect! Ik kreeg lenzen! Ze werden besteld bij de oogarts, en daarna was het kwestie van een weekje geduld te hebben. Een week die tergend traag voorbij ging.

Niet dat na die week het wachten voorbij was. Neen. De oogarts leerde mij hoe ik die flinterdunne vliesjes in mijn oog moest plaatsen. Hij deed het mij voor, en daarna mocht ik ze meenemen naar huis, om thuis zelf verder te oefenen. Een kwartier om te beginnen, en zo opbouwen. Ja nu… de eerste keer dat ik ze zelf moest insteken… wat een ramp! Het lukte gewoon niet! Ik kreeg die rotdingen niet in mijn oog. Een uur ben ik ermee bezig geweest, om die 2 lenzen op mijn oogbollen te krijgen. Huilen, toestanden, “ik ga dat nooit kunnen”… enfin, drama ten top.
Maar uiteindelijk kreeg ik het toch te pakken, de grote truuk om die dingen op mijn oogbol te zetten. En op een mooie dag, ik heb zelfs de datum onthouden, mocht ik dan eindelijk toch eens een halve dag mijn lenzen inhouden. En er dus mee buiten komen. 1 mei! Ik ga het écht nooooooit vergeten!

En ook de reacties van anderen ga ik nooit vergeten. Plots leek ik iemand anders te zijn. Iemand zonder steriliseerbokalen, iemand zonder tandem op de neus. In de klas merkte ook opeens iemand op “dat ik best mooie ogen had”. Ook dat vergeet ik nooit. Eindelijk wat positiefs!
Dus ja, ik en die lenzen, wij werden onafscheidelijk. Al hebben we ook wel onze portie miserie gekend. Ik bleek namelijk allergisch voor de “proteïneverwijderingstabletjes”, waarmee ik 1x per maand mijn lenzen moest reinigen. Op de duur deed ik dat niet meer, met alle gevolgen van dien. Witte aanslag op mijn lenzen, waardoor ik de wereld door een wazige filter ging zien. Maar ik had het er allemaal voor over!

Mijn bril, die diende enkel nog om van de badkamer naar de slaapkamer te gaan, en weer terug. En zo is het nu nog steeds. Al meer dan de helft van mijn leven draag ik intussen lenzen. En ja, ik ben er nog altijd erg tevreden mee. Al ben ik intussen wel overgestapt van jaarlenzen naar daglenzen. Zonder gedoe met producten.
Maar ja, de oogarts zei, bij mijn laatste bezoek, dat het misschien toch weleens goed was voor mijn ogen om af en toe eens een bril te dragen. Mijn ogen ‘stonden’ naar de lenzen.
En zo komt het dat ik vandaag een nieuwe bril op mijn neus heb staan. Het leven terug door glas, het is weer wennen. Al voel ik wel dat het mijn ogen goed doet.

Dus ja… misschien moet ik de stap nu toch maar weer eens zetten. Zomaar, die stap naar buiten mét mijn bril op. Die jeugddemonen zullen nogal staan kijken dan. 😉

Advertenties

8 gedachten over “Mijn nieuwe bril

  1. pipsesippi

    Welcome (again) to the brillenclub 🙂 Ik moest brillen van mijn 11e, altijd brillen sinds mijn 13e. Jij weet even goed als ik dat ik die “altijd” met een ferme korrel zout heb genomen. Heel mijn pubertijd heb ik gemist wie naar mij zwaaide als hij/zij voorbij fietste, zo ver zag ik dat al lang niet meer. Het is nog maar een paar jaar dat ik voorgoed en voor altijd gezwicht ben voor die bril. (Ik zit ondertussen wel aan mijn dertigste montuur of zo, niet uit pure hebberij, soms ga ik er ook gewoon op zitten en daar gaan ze dan kapot van.) Alle soorten lenzen heb ik geprobeerd, meestal met ferme oogontstekingen als gevolg. En ik herinner mij een redelijk succesvolle episode met een zachte lens (3 dagen zonder problemen) waarbij die lens dan achter mijn oogbol belandde en ik naar de spoed moest om – oh gruwel – een lens van achter mijn oogbol te laten vissen. (Vaderlief is daar toen ook nog geweldig theatraal flauwgevallen, daar moet ik in mijn blog maar eens aandacht aan besteden)

    Kijk he, mijn dik gat, mijn bril en mijn groot bakkes, die horen bij mij. Nu wel, toen ik nog jonger was dan ik nu nog ben (hehehehe) had ik toch ook een grote neiging tot conformeren. We hadden toen de “Fuckoffclub” moeten oprichten. Maar dat deden we niet. Jij wou verdwijnen, ik zette gewoon een nog grotere mond op. (Ik heb trouwens nog ergens een lidkaartje van de “Zaatclub”, kan je eens aan je broer vragen of dat nog steeds geldig is?)

    Like

  2. Marianne Vanden Eynde

    ik ben sinds mijn 14de “aan de bril”, maar heb van mijn 17de tot mijn 32ste lenzen gehad, en dan mijn ogen laten corrigeren met de laser, en me op die manier gedurende 20 jaar zeer comfortabel en tevreden gevoeld, nu sinds vorig jaar wel terug een bril. Ik kijk wel uit naar een foto van je nieuwe aanwinst, Sandra !

    Like

  3. Veronique

    De strijd tussen bril en lenzen. Ik heb ze ook gekend. Alleen werd voor mij vlug duidelijk dat lenzen niet mijn ding waren. Ik mocht ze regelmatig van achter mijn oogbol halen, of ze vielen gewoonweg uit. Een bezoek aan een andere oogarts leerde me dat mijn ogen niet de juiste vorm hebben voor lenzen. Ik heb blijkbaar de vorm van een rugbybal, terwijl de lenzen de vorm van een voetbal hebben. Oeps foutje van de eerste oogarts. Dan maar opnieuw naar een bril. Ik spreek van meer dan 20 jaar geleden. Waarschijnlijk is ook hier de evolutie niet blijven stilstaan en zou het nu mss wel kunnen. Maar ondertussen hoort die bril gewoon bij me. Ik verander regelmatig van montuur.Het gemiddeld van 3 jaar wordt alsmaar kleiner. Nu heb ik wel het geluk dat mijn glazen niet zo heel echt duur zijn, waardoor ik me iets gemakkelijker laat verleiden.

    Like

  4. Patrick Vansteenkiste

    Heel herkenbaar. Ik geloof dat ik met een bril geboren ben en draag er nu nog altijd één. Lenzen in mijn jeugd was geen optie wegens te duur. Toen ik zelf ging werken en ze dus wel kon betalen, bleek ik er echt niet zo gelukkig mee te zijn want heb ze misschien een tweetal maand gedragen. De gewoonte van de bril was ondertussen in mijn leven geslopen en de ‘jeugddemonen’ waren ondertussen uit mijn leven verdwenen 🙂
    Maar … nu, op mijn 55ste, begin ik terug serieus na te denken over lenzen … nee, geen late mid-life crisis of zo, maar tijdens het lopen zou het waarschijnlijk effektiever zijn (zeker als het regent) … ik zou ze dan ook enkel dragen bij het lopen 🙂
    Nu nog de tijd vinden om effektief eens binnen te lopen bij de optieker of lenzenwinkel 😀

    Like

  5. Kalieke

    Herkenbaar, ik was 8 jaar toen de bril ‘tijdelijk’ op moest voor tv en school, en daarna werden ogen slechter om slechter.

    Toen ik 16 was mocht ik eindelijk lenzen dragen, maandlenzen, en op reis daglenzen.

    Op unief werd ik luier en droeg ik vaker bril, en enkel bij speciale gelegenheden lenzen (intussen volledig overgestapt op daglenzen).

    En intussen heb ik 3 jaar geleden laten laseren en sindsdien bril- en lensloos, en dat was de beste beslissing ooit 🙂 (Had het al 5 jaar geleden kunnen laten doen maar toen durfde ik het niet, maar uiteindelijk was het peanuts, ik zou het zo opnieuw doen).

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s