Er is iets mis met mij…

Goh, vandaag daagde het mij weer… er is iets mis met mij.

Ik mis ergens iets, een soort van gen moet dat zijn, wat maakt dat ik niet helemaal denk als een andere vrouw.
Wacht, ik kader het even:

Iets meer dan 5 jaar terug gaf ik mijn baan bij een krant op om een compleet nieuwe uitdaging aan te gaan in de retail. Het is te zeggen, op de bouwafdeling van een retailer. Er ging toen een hele nieuwe wereld voor mij open. Ik was nooit echt bezig geweest met mode, het boeit mij ook niet zo (wat uiteraard ook te maken heeft met de problemen met mijn gewicht en het niet-passen in leuke kleren). Maar ik kwam dus terecht in een kantoor samen met dames die er wél mee bezig waren. En dat is nogal een understatement.

Serieus. De juiste schoenen bij elke outfit, daar had ik nog nooit bij stilgestaan, ik lees nochtans af en toe wel de Flair. Evenmin met of ik nu een blauw hemd wel of niet op een zwarte jeans kan aantrekken – nog nooit iets van gelezen in de Libelle. Nu niet dat ik die boekskes elke week koop, maar zo af en toe lees ik ze wel bij de kapper.
Ik ben ook nogal rechtdoor in die dingen: als een trui past en lekker zit, dan koop ik hem in alle kleurtjes die er hangen. Rondshoppen in mijn kleerkast is er bijgevolg niet bij. Tenzij dan in kleurtjes: doe ik vandaag de okergele, of toch maar weer de zwarte? Of toch de paarse?
Om maar te zeggen: mode en ik, het is geen match made in heaven.

Ik zit dan ook altijd met ongeloof te luisteren naar mijn collega’s als ze het over hun aankopen hebben. Of over hun toekomstige aankopen. Want ergens een bloesje spotten, dat niet meer in je maat vinden, en er dan 2 weken naar op zoek gaan? Serieus?
Ik kan dat nogal makkelijk loslaten. Vind ik het leuk maar is het er niet in mijn maat? Jammer dan.
Misschien heeft het er ook mee te maken dat dat een beetje ‘het verhaal van mijn leven’ is, dingen niet in mijn maat vinden. Ik weet het niet. Feit is ook dat ik het gewoon niet in mij heb, die rush naar leuke kleren, die rush naar het volgen van wat het modebeeld oplegt.

Tsja… het is ook een beetje verdraaid natuurlijk, mijn beeld van mode. Want wegens altijd al te zwaar geweest, en nooit leuke kleding in mijn maat te vinden, droeg – en draag – ik eigenlijk altijd jeans met T-shirt. Occasioneel een bloesje. Een jurk, daar kreeg ik mezelf nooit ingewurmd. Het was ook gewoon geen zicht. Want oja, tuurlijk heb ik er af en toe eentje gepast… om vervolgens weer gefrustreerd het pashok net niet gillend uit te rennen.
Ik bespaar mezelf dus die lijdensweg maar, en ga met een grote boog rond de jurkjes. Ga – ging. Want nu heb ik het toch gedaan. Ik heb een jurkje gekocht. 2 zelfs. Eentje omdat het mij weleens leuk leek om komende zomer eens niet in een afgeknipte jeans op een barbecue te verschijnen, en eentje omdat mijn broer in september trouwt.

September ja! Maar het was NU wel te koop, en ik vond dit nog wel iets voor mij. En als ik het niet nu kocht, dan zou ik tegen september vast niets meer vinden wat mij én bevalt én past. Al wringt het daar nog wel nu. Letterlijk. Want mijn maat was niet meer beschikbaar, en dus heb ik – erg optimistisch, ik geef het toe – een maat kleiner gekocht. Kuch. En nog eens kuch. Want ik geraak erin ja, maar het past dus niet! Want de jurk geraakt niet dicht, er is gewoon nog teveel van mij om erin te passen. Dus ja, er is nog werk aan de winkel tegen september. Werk waarmee ik toch een kilootje of 10 zou moeten afvallen. Maar die druk, ik kan daar blijkbaar gewoon niet mee om. Die druk om af te vallen. Van zodra het bij mij een ‘moeten’ wordt, is er iets vanbinnen dat heel erg in opstand komt. Nochtans, ik wil het zelf, en toch lukt het mij momenteel gewoon niet. Het is dus een paar honderd gram af, een paar honderd gram bij. Winst of verlies op enkele weken is dan amper 500 gram. Al blijf ik wel dapper bewegen, want daar heb ik wel winst. Of verlies. (het wordt wél ingewikkeld zo 😉 ). Het wordt allemaal wat strakker, dat merk ik vooral in mijn jeans. Die gaat weer ‘flubberen’ aan mijn billen. Maar die jurk, daar pas ik vooralsnog nog altijd niet in.

Nu goed… ik zei al: het boeit mij eigenlijk niet, maar diep vanbinnen toch misschien wel. Ik geef toe dat ik het wel leuk zou vinden, eindelijk wat leuke kleren kunnen kopen die ook eens wat meer de vrouw in mij naar boven halen. Want die zit er best wel. Denk ik toch. 😉
En ik zou het ook heel leuk vinden om op het huwelijksfeest van mijn broer, waar ik nota bene getuige ben, eens goed voor de dag te komen. Nog 4 maanden! Iewwwwwww!

Enfin, bon.. eerst die resterende overtollige kilo’s dan maar eens aanpakken zeker? En daarna zien we wel weer! Om het met Arnie te zeggen: I’ll be back! 😉

Advertenties

6 gedachten over “Er is iets mis met mij…

    1. Sandra Berichtauteur

      Je hebt gelijk… ik ZAL dat doen. (het vraagt wel oefening, er stond eerst: ik probeer, daarna kan, uiteindelijk heb ik er nu zal van gemaakt. 😉 )

      Like

  1. Isabel

    1. DONKERblauw 😉
    2. 2 weken, da’s nog nikske! Bereid je maar al voor, ik blijf er wel nog even over zeuren/achter zoeken. Zo snel geef ik niet op
    3. Mss terug alles nauwkeurig opschrijven wat je eet??? Al dan niet WW-gewijs, dat gaat zeker helpen voor een poosje (spijtig wel dat ik daarjuist een cake gebakken heb)

    Like

    1. Sandra Berichtauteur

      1. Hahahahaaa, die nuance had ik gemist, blauw is blauw! 😛
      2. Ik hou je eraan. Niettemin, het blijft mij verbazen! 😀
      3. Ja, ik weet het… ik weet ook best wel waar het verkeerd gaat. Dat van die cake was dan weer too much information. Toch niet om mee te brengen morgen? Ik kan dat, daaraf blijven. Ik herhaal: ik kan dat! 😉 😛

      Like

  2. pipsesippi

    Buiten mijn sacochenafwijking heb ik absoluut niks met mode, ik koop enkel zwart, occasioneel grijs en als ik eens echt zot wil doen iets in het donkerblauw. Ik koop ook echt quasi niks… de winkels hebben gewoon alleen lelijke dingen waar pubermeiden verzot op zijn, maar ik hoegenaamd niet. Ook uw retailer/werkgever niet de laatste tijd, ja ik loop daar wel eens binnen. Want ongeacht mijn prinsessenstatus (kuch kuch) weiger ik het om veel geld te spenderen aan zoiets als kleren. Dus, autodidact als ik ben, kocht ik een naaimachien en maak ik het sindsdien zelf. Zonder één naailes, ik doe niet aan naailessen. Dus, waarschijnlijk moet uw kleedje nog versmald tegen september (ik ken u!!!), kom dan maar af, dan doe ik da wel efkes 🙂

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s