Hardlopen, zou het toch lukken?

Ha! Ik liep na een tijd eindelijk die 2 x 12 minuten! Apetrots was ik! Maar het einde was nog lang niet in zicht. Oh neen. Er kwam nog veel meer prettigs op mijn bospad, en ik moest nog aan die 30 minuten geraken. Ooit. En misschien.

Nu ja, bospad. Intussen was de klok overgegaan op winteruur, en dat betekende dat het te donker was om mij nog op de bospaden te begeven. Ik werd bijgevolg veroordeeld tot rondjes rond de Finse piste en de vijver, terwijl ik met lede ogen alle anderen samen zag vertrekken om samen een rondje te doen op straat. Ach ja.. het was wat het was en het is wat het is zeker? Rond die tijd zei iemand mij ook dat “als ik deze donkere periode bleef lopen, ik dan een échte was”. Hola! Een uitdaging zowaar! En puh! Alsof ik zou stoppen omdat het een beetje donker was? En koude… oh ja, misschien moest ik toch maar eens een winterloopbroek aanschaffen. Idem voor de looptrui. Ik groeide, of kromp, stilaan in die van mijn man, maar ze waren toch nog altijd nét iets te smal. Nét. Vroeger kreeg ik ze niet eens aan, dus winst, of verlies, was er toch al zeker!

Maar goed, weer over naar het lopen. En naar mijn schema. Want de minuten telden op, en nu ik die psychologische grens van 12 minuten voorbij was, ging het weer iets vlotter. Iets. De kuiten bleven evenwel protesteren, en toen kreeg ik een goede tip: magnesium, dat zou helpen. En ik geef toe, het hielp. Iets.
Ik keek ook heel erg uit naar de massage van mijn kuiten die de coach zou doen. Dat zou pas deugd doen! Nu… als er iemand je ooit zegt dat hij/zij een sportmassage op je kuiten gaat doen, be prepared! Ik vloog bijna tegen het plafond toen ze de verzuring uit mijn kuiten ging duwen! Verzuring ja. Ik dacht dat dat harde in mijn kuiten spieren waren, maar het bleek dus verzuring. En wat was dat pijnlijk! Maar na afloop voelden mijn kuiten wel terug soepel aan. Ik kon er weer tegenaan!

En ik ging er ook tegenaan. Ik liep vlotjes (hehe) richting 20 minuten. Af en toe liep er eens een vriendin mee, maar meestal liep ik alleen. Rondjes rond de vijver. Saaie rondjes rond de vijver zeg maar. Het hele Finse pad lukte niet, omdat daar een kleine helling in zit. En die kon ik niet. Dus ja… veroordeeld tot de vijver. De vijver, met een gedeelte waar de lantaarns wél brandden, en een gedeelte waar de lantaarns niet brandden. Gelukkig ben ik niet van de bange soort. En op de duur wist ik ook wel waar de onregelmatigheden in het pad waren, en waar ik moest opletten. Het hielp ook om mijn focus af te halen van eventuele pijntjes, van mijn ademhaling. Op het pad letten, en in mijn hoofd herhalen dat een lichaam méér kan dan je hoofd denkt dat het kan. Als een soort van mantra. Het net zolang herhalen, tot ik het zelf ging geloven. En doorliep.

Eens over de 20 minuten werd het toch spannend. Want die 30 minuten kwamen nu toch wel heel dichtbij! Wat raar was, want ik had nog nooit zo lang gelopen. Maar dan echt nog nooit! Dit was al veel meer dan wat ik ooit gehoopt had van te kunnen. Het schema zei ook dat ik op 30 minuten 5 kilometer zou kunnen lopen, maar ik was al realistisch genoeg om te beseffen dat dat niet zo zou zijn. Met andere woorden: ik kon opbouwen naar de 30 minuten met mijn schema, maar daarna was het aan mezelf. Maar dat waren zorgen voor later. Eerst die 30 minuten maar eens aanpakken!

De 24 minuten, die liep ik met de coach. Na een bootcamp-sessie. Ik moest eigenlijk 24 minuten lopen, twijfelde heel erg of ik het die dag wel zou doen, maar zij trok mij – alweer – over de streep en ging met mij meelopen. Mijn spieren waren er in ieder geval warm genoeg voor. En ongelooflijk, maar het lukte gewoon! Pijnloos nog wel!

Weer een stapje dichter bij het halfuur! Ik riep de week erna dan ook in de kantine van de atletiekclub dat ik een diploma wou als ik eindelijk die 30 minuten zou uitlopen. Een hele hoop lawaai als gevolg, en dat ze dan bewijzen moesten hebben dat ik het wel écht gedaan had.
Dus toen het eindelijk zover was, en ik 30 hele minuten moest gaan hardlopen – DERTIG MINUTEN! – stond er een vriendin klaar om met mij mee te lopen. Gelukkig maar. Ik had in mijn hoofd een kleine route gepland, niet te lastig, niet teveel bergop (wél bergaf 😉 ), en die werd het. Ze praatte mij gewoon de 30 minuten door. De laatste minuten waren wel zwaar, maar ze bleef op me inpraten. Ik denk echt dat ik het alleen niet zou doorgezet hebben, dus ik ben geweldig dankbaar dat ze mij door alle moeilijke momenten doorgepraat heeft.

Ik liep 30 minuten. Een half uur! Ik, die nog nooit meer dan 5 minuten (als het al zolang was) aan één stuk gelopen had in heel haar leven, liep vlak voor mijn 44e verjaardag DERTIG MINUTEN aan 1 stuk!

Advertenties

8 gedachten over “Hardlopen, zou het toch lukken?

  1. ruigeharry

    Gefeliciteerd! Ik loop nu 3 minuten achter elkaar. Ben bij les 5 met start-to-run. Wel leuk om een blog te lezen van iemand die ook een beginnende hardloper is. Dit motiveerd mij!

    Like

      1. ruigeharry

        Vorig jaar is het me gelukt. Toen een half jaar gestopt. Ik heb er wel vertrouwen in. Alleen, dat geduld hebben. Het is wel lekker om weer te lopen.

        Like

  2. Margo Hermans

    Wat een leuke schrijfstijl heb je!
    Zeven jaar geleden ben ik gestart met hardlopen. Toentertijd kon ik ook slechts enkele minuten hardlopen. Uiteindelijk heb ik er een jaar (door blessureleed) over gedaan om 5 km te kunnen lopen. Maar ik heb volgehouden! Na zo’n twee jaar begon ik hardlopen echt leuk te vinden. Nu kan ik me geen leven meer zonder hardlopen voorstellen…
    Goed van jou!!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s