Music was my first love…

and it will be my last…

Iedereen kent het wel, dat riedeltje van John Miles. En hoewel het niet meteen mijn favoriete song is, om tal van redenen, zegt het wel iets. Want muziek, dat hoort bij mij. Of het écht mijn laatste liefde gaat zijn, dat weet ik niet. Maar ik weet wél dat liefdes én muziek gewoon heel erg samenhangen. Mensen die van muziek houden, en dan nog liefst van hetzelfde soort muziek als die waar ik van houd, die hebben gewoon een streepje voor. Voor sommigen is dat een hele dikke streep voor zelfs.

Ik ben eigenlijk een soort van muzikale veelvraat. Jeps, er is een soort van analogie met de rest van mijn eetpatroon, maar daar waar ik op mijn échte eetpatroon een rem gezet heb, staat die rem er niet op mijn muzikale eetpatroon. En gelukkig maar, want ik hou van heel veel verschillende muziekjes. O ja! Diegenen die mij kennen, die weten dat ik heel erg blij word als Rick Astley door de boksen schalt. “Never gonna give you up, never gonna let you down”… heel erg eighties, maar ook heel erg ik. Om vrolijk van te worden, én te blijven.
Hetzelfde heb ik met “Alexandrie Alexandra” van CloClo. Uiteraard heeft het ook te maken met mijn naam die er halvelings in voorkomt, maar het gaat verder dan dat. Ik heb dit liedje pas in 1987 ontdekt. 1987, dat was het jaar waarin ik met een C-attest naar huis kwam. Een C-attest wegens gebuisd op Wiskunde en op Frans.  Eigenlijk een C-attest wegens teveel Sus- en Wissen gelezen in de examenperiode. Het boeide mij gewoon niet.

Dat jaar, tijdens de jaarlijkse vakantie met mama, papa en broer in de Ardennen, bleek dat ze nog iemand zochten om de animatie te doen in het hotel. Mijn papa vond het gelijk een goed idee, ikzelf in eerste instantie niet. Nadat ik echter kennismaakte met het animatieteam in kwestie (die badmeester, woooohoowwww), wél. Ik dus naar de hoteldirecteur om mezelf kandidaat te stellen. En het lukte! Ik mocht in augustus een hele maand komen werken in het hotel.
En ik moet toegeven: die “time of my life” (jaahaa, dat liedje!)… die heb ik daar echt wel gehad! Het is niet alleen een maand geworden waarin ik mijn kennis van het Frans een paar levels hoger bracht (die blik van de lerares Frans toen ik mijn mond in september opentrok, onbetaalbaar!), maar ook de maand waarin ik heel veel dingen geleerd heb. En heb leren kennen. En 1 van die dingen was Claude François. Ergens in een discotheek, tussen de Ardense velden. Ik heb de cassette nog jarenlang gekoesterd, van die ene memorabele avond, maar op de duur was kapot echt kapot.

Muziek, dat is bij mij ook optredens, en festivals. Er is een tijd geweest dat ik van festival naar festival ging, van concert naar concert. De tijd van de hoogdagen van The Scene. Dat was, én is, mijn groep! Die teksten! Die bas! Die Thé! En het blijft gewoon actueel. Die teksten, ik bedoel maar: je zou toch willen dat iemand die tekst van “Maan” voor jou voelt en voor jou zingt?
En over festivals gesproken. Sommige liedjes blijven onlosmakelijk verbonden met het moment waarop je ze beleefde. Beleefde ja. Zo’n Elbow, in de late namiddag… schitterend! Het gevoel wat dat concert losgemaakt heeft, is niet te beschrijven. Elke keer ik een liedje uit die setlist van toen hoor, word ik nog altijd warm vanbinnen! Wat een fantastische dag was dat!

Er is natuurlijk ook nog altijd mijn voorliefde voor Pearl Jam. Pearl Jam, de groep die floreerde toen ik, begin 20, eindelijk begon te puberen. Pearl Jam, die er gewoon nog altijd zijn, intussen al meer dan 20 jaar later. Die “Even Flow”, die draag ik voor altijd mee op mijn pols. Want ja, de “thoughts arrive like butterflies”, dat bén ik! Al schreven ze wel meer nummers die ik koester. “I am mine” is er zo eentje. Eentje waarnaar ik wel zou willen leven, maar ook eentje waarvan ik weet dat ik er niet altijd naar leef.

“The North is to South what the clock is to time
There’s east and there’s west and there’s everywhere life
I know I was born and I know that I’ll die
The in between is mine
I am mine

Soms is de theorie makkelijker dan de praktijk, maar ik blijf dapper meebrullen.

Gaandeweg leerde ik ook dat er zoiets is als “muzikaal snobisme”. Ik geef toe dat ik er ook een tijd aan meegedaan heb, aan luisteren naar datgene wat ok geacht is om naar te luisteren. Maar ik ben daarmee gestopt. Er is niet zoiets als “goed” en “slecht” als het over muziek gaat. De ene houdt van dit, de andere van dat. Muziek is emotie, en als iemand die emotie voelt in een schlagernummer, dan is dat zijn of haar goed recht.
Ik schaam mij bijgevolg ook niet langer omdat ik van “foute” eighties rock houd. Want wat is dat, fout? Als ik het graag hoor, als ik er blij van word, dan kan het niet fout zijn, dan is het gewoon goed! En dat hebben mijn collega’s intussen ook al geweten. Als “The Final Countdown” van Europe op de radio is, dan gaat het volume toch nét iets harder. Ik kies nu ook altijd consequent bij eighties topjes voor dat nummer. En voor Bon Jovi. En voor de Rick.

Nu… in tegenstelling tot wat bovenstaande laat vermoeden, houd ik ook van het ‘hardere’ werk. Een blik metal opentrekken af en toe, daar is helemaal niets op tegen. Ik moet alleen opletten met die metal als ik in de auto zit, want dan gaat automatisch het gaspedaal wat meer naar beneden.

Het moge duidelijk zijn. er valt geen sticker op mij te plakken. Ik ben geen metalchick, evenmin ben ik een rockbabe! (*grinnik* as if! 😉 ) Mij kan je blij maken met heel veel verschillende muziekjes. Ik kan daar alleen van genieten, maar dat kan ook samen met anderen.
Want muziek.. dat is liefde. Muziek… dat is leven. Muziek… dat ben ik! En muziek… dat ben jij ook! En daar drink ik op… eentje toch! 😉

“drink op de liefde die alles verbindt
drink op de liefde die ergens begint
drink op de liefde die ons hier verzoent
die liefde moet komen
al is het het laatst wat we doen”

Advertenties

6 gedachten over “Music was my first love…

    1. Sandra Berichtauteur

      Hahahaa.. ja, Veronique. Ik had het vorige week al op JoeFM gedraaid op het werk, maar ik was nog te vroeg. Ik heb nu weer even terug naar StuBru gedraaid, kwestie van wat afwisseling te hebben. 😀

      Like

  1. anja

    Ja lap… Nu zit ik er dus mee. Met John Miles he… Mijn collega’s danken u al 🙂 En ik ben wel een metalkiek, maar zoals elke goeie kiek vreet ik alles, daarstraks nog een Stromaeke gedaan aan het kopieermachien. Carmen, iedereen was al lang blij dat ik niet voor de opera-versie had gekozen.

    Like

  2. Pingback: Welke 10 CD’s zou jij meenemen naar een onbewoond eiland? | My thoughts are like butterflies

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s